View More
Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε ...
Μία βόλτα με τα adidas Forum στις γκαλερί και street art τοιχογραφίες γύρω από την οδό Πειραιώς, εκεί που χτυπάει η urban και καλλιτεχνική καρδιά της ...
Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, τα λέει με τον Μπομο ...
Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής γράφει για το αιώνιο ελληνικό καλοκαίρι, στο οποίο η μουσική ακούγεται από σπόντα. 
Ο Ανδρέας Κύρκος γράφει για το Woodstock 99: Peace Love and Rage του ΗΒΟ MAX, που δεν είναι ένα μουσικό ντοκιμαντέρ, αλλά μια ταινία τρόμου.
Top story

Μία ημέρα έμεινε για τη μοναδική συναυλία στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού (Τετάρτη 4/8).

Δεν το λέμε εμείς, αλλά ο Nigel Godrich...

Τι ετοιμάζουν ένας από τους πιο επιτυχημένους τράπερς και ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ανεξάρτητα κινηματογραφικά στούντιο;

Δύο χρόνια μετά την επιτυχία του Cuz I Love You, η Lizzo επιστρέφει πολύ σύντομα με νέο κομμάτι.

Ο r'n'b σταρ μας δίνει μια πρώτη γεύση από το νέο του κομμάτι.

Ακούστε τον πολυαναμενόμενο δεύτερο δίσκο της 19χρονης ποπ σταρ.

Μια πρώτη γεύση από τη νέα ταινία του Ridley Scott για τη γνωστή αυτοκρατορία μόδας.

Ακούστε την εκδοχή του frontman των National στο "I'm Waiting For The Man".

Ο μουσικός που έπαιξε για πάνω από μισό αιώνα στη μπάντα ήταν 72 ετών.

Εξώφυλλα δίσκων, graphic design, φωτογραφία, μερικά από τα πράγματα που θα βρει κανείς στο νέο website.

Το *Happiness Not Included έρχεται στις αρχές του 2022.

dad rock

Η εξέλιξη του Dad Rock από τα 70s μέχρι τις μέρες μας.

Η’ πως η μουσική που άκουγαν οι πατεράδες μας επηρέασε την μουσική που σήμερα παίζουμε εμείς στα παιδιά μας.

Και όχι δεν είναι η ιστορία της ροκ. Υπήρξαν άπειρα ανατρεπτικά μουσικά κινήματα τα τελευταία 70 χρόνια που ασφαλώς έφεραν στην επιφάνεια σπουδαίους δίσκους και καλλιτέχνες.Όμως με αφορμή την λιγότερο διαδεδομένη “μέρα του πατέρα” -αυτή την Κυριακή 20 Ιουνίου- ίσως είναι μια καλή ευκαιρία να ξεσκονίσουμε τον διεθνή όρο dad rock και να δούμε πόσο έχουν εξελιχθεί τα ακούσματα των μπαμπάδων από γενιά σε γενιά. 

Αρχικά, ας τον αποδέχτουμε σαν μία εφεύρεση των μουσικογράφων κάπου στις αρχές της νέας χιλιετίας προκειμένου να προσδώσουν ακόμα περισσότερο πρεστίζ ή απλά να υπενθυμίσουν την επιρροή συγκροτημάτων που είτε υπήρξαν θρυλικά στις μέρες τους είτε σαν αφανείς ήρωες μπόλιασαν στους επόμενους τον χαρακτηριστικό ήχο τους. Επι της ουσίας, η δόξα που πάντα απολάμβαναν εμπορικά μεγαθήρια όπως οι Beatles,οι Pink Floyd, o Dylan ή ακόμα και οι Eagles, ήταν μόνο ο καθρέπτης δύο ανεπανάληπτων μουσικά δεκαετιών (60s - 70s) που μας χάρισαν και λιγότερο αναγνωρισμένους -στην Ευρώπη τουλάχιστον- αλλά εξίσου επιδραστικούς δίσκους όπως το Aja των Steely Dan. Αν παρόλα αυτά πρέπει να ξεχωρίσουμε δύο κύρια χαρακτηριστικά της πρώτη γενιάς Dad Rock συγκροτημάτων, αυτά είναι αφενός η μαζική εμπορική απήχηση τους -που δημιουργεί την άρρηκτη σύνδεση με μνήμες όσων έγιναν μπαμπάδες στα 80s-90s- και μία cool, όπως άνετη και μελωδική εκδοχή της ροκ. Σχετικά με το δεύτερο χαρακτηριστικό, να σημειωθούν α)ότι ο Ozzy έγινε ένας εξαιρετικός μπαμπάς και β) ότι η φετινή “Now That’s What I Call Dad Rock” συλλογή έπρεπε να περιλαμβάνει από το “Eye Of The Tiger” των Survivor μέχρι το “All The Small Things” των Blink 182.

Υποσυνείδητα όμως, ο όρος,ειδικά για τους πιο διαβασμένους -μουσικά-ροκ μπαμπάδες, συνδέθηκε αρχικά με μία πιο άνετη εκδοχή του τρόπου ζωής όσων βίωσαν την άνθιση του είδους μέσα από φεστιβάλ τύπου Woodstock.

 Άρα, είναι η βάση του dad rock μέρος της εποχής των λουλουδιών, της ψυχεδέλειας και των χίπις;

Όχι ακριβώς. Δύο οριακές στιγμές που ορίζουν το είδος και την γενικότερη αισθητική του -όπως παρουσιάζονται έξυπνα και σε αυτό το μινι ντοκυμαντέρ του Pitchfork https://www.youtube.com/watch?v=BjafaettyJE - είναι κομμάτια όπως τα “Teach Your Children” και “Our House” στο “Deja Vu” των Stills, Crosby, Nash & Young ή ακόμα καλύτερα αυτή η φωτό του Paul McCartney με την κόρη του στο οπισθόφυλλο του πρώτου προσωπικού του album. Δηλαδή, από μόνη της η θεματολογία που επέλεξαν να θίξουν από κάποια στιγμή και έπειτα οι ροκ θρύλοι, σήμανε και την στροφή τους σε μία πιο ώριμη εκδοχή του ήχου τους.

Τα παραπάνω δύο παραδείγματα αποτελούν απόδειξεις μιάς αλήθειας που έχουν βιώσει όλοι οι μπαμπάδες της γης. Όταν στην ζωή κάποιου μπαίνει η πατρότητα, σχεδόν αυτόματα σταματά να τον απασχολεί η επιβεβαίωση των τρίτων (και τον αν θεωρείται κουλ ή όχι) και ξεκινάει η ιερή αποστολή του να γίνει κυρίως αποδεκτός από τα παιδιά του. Μάλιστα, σε αυτό το στάδιο είναι που μεγαλώνει η πιθανότητα να προκύψουν μερικά από τα πιο ακομπλεξάριστα και προοδευτικά επιτεύγματα στην καριέρα κάποιου.

Σε μια τέτοια συνθήκη οι Steely Dan δανειζόμενοι από το coolness της jazz “έσπασαν” τα ροκ στεγανά, δίνοντας ζωή στο Yacht Rock (ή αλλιώς soft rock) ιδίωμα με το album “Aja” (1977) κάνοντας για λίγο αυτόν τον ήχο συνώνυμο του Dad Rock.

https://open.spotify.com/album/5Zxv8bCtxjz11jjypNdkEa?si=9Wz5IIIoTu-DQO8t1FkK4A&dl_branch=1

Ντοκιμαντέρ, άρθρα, ιστορίες, μία κριτική στους Wilco το 2007 από την οποία ξεκίνησαν όλα-https://www.fatherly.com/news/dad-rock-meaning-rob-mitchum-apology/ , μα κατα βάση οι εκ νέου προσεγμένες εκδόσεις βινυλίων ήρθαν να υπενθυμίσουν στους σημερινούς σαραντάρηδες ότι ένα μέρος της μουσικής που πιθανόν να πρωτοάκουσαν από τις δισκοθήκες των μπαμπάδων τους είναι πραγματικά κούλ και υπήρξε η βάση πάνω στην οποία στήθηκαν οι δικές τους αγαπημένες μπάντες.

Και παρά το γεγονός ότι το Dad Rock στις μέρες μας είναι αυτός ο γενικός όρος που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε άλλωτε το χάσμα και άλλωτε την σύνδεση που μπορεί να έχουν μουσικά οι μπαμπάδες με τα παιδιά τους, οι πιο σχολαστικοί ακροατές συνδέουν τον όρο με την ήπια εκδοχή του ροκ ήχου. Αυτήν που δεν φτάνει στα άκρα ώστε να προκαλεί πονοκέφαλο όταν όλα τα μέλη της οικογένειας είναι στο αμάξι και που είναι μελωδική αρκετά ώστε να μην ενοχλεί -αντίθετα να διδάσκει και κάτι- στους μικρότερους.

Για παράδειγμα πίσω στα 1994, ακόμα και αν πάσχιζα να πείσω τον πατέρα μου, ότι οι Nirvana είναι το μοναδικό συγκρότημα που αξίζει, η διασκευή τους στο “The Man Who Sold The World” του Bowie (μέρος του “MTV Unplugged”) θα γινόταν η γέφυρα και θα δημιουργούσε τo πρώτο κοινό μας άκουσμα. Και από εκεί θα ακολουθούσαν δύο αξιομνημόνευτα ακόμα και σήμερα περιστατικά. Αρχικά η δήλωση του κύριου Χρήστου “καλός ο Bowie, αλλά οι Beatles τα είχαν τραγουδήσει όλα” (που οδήγησε σε ατελείωτες ώρες ακροάσεων της δισκογραφίας των σκαθαριών) και λίγους μήνες μετά, η επίσημη δικαίωση του, όταν το “MTV Unplugged” του “δικού του” Eric Clapton, έδειξε στo grunge πως πραγματικά βγαίνουν εκατομμύρια με μία ακουστική και την αγέραστη μελωδία του “Layla”.

Άρα, πρώτα ήρθε σπίτι το “Unplugged” των Nirvana το 1994 και όταν ο κύριος Χρήστος ανακάλυψε την σειρά Unplugged σε CD, τότε η έκδοση του Clapton θρονιάστηκε στο αυτοκινήτο και για μήνες δεν έλεγε να ξεκολλήσει. 

Επιπλέον επιβεβαίωση πως τα χάσματα είναι για να καλυπτονται αποτελεί το γεγονός ότι από το “Big Pink”του Dylan και των Band προέκυψαν οι Wilco ή ότι κάπου ανάμεσα στους πρώιμους R.E.M. και τους Creedence Clearwater Revival βρίσκεται η μαγεία των πρόσφατων Dad Rock αγαπημένων Pavement.

Σε άλλο παράδειγμα, αν δεν ήταν το WAR μπλουζάκι που φόραγε ο Mario Caldato Junior στις ηχογραφήσεις των Beastie Boys δεν θα ενώνονταν περισσότερες από δύο γενιές μπαμπάδων. Αυτών που μας μεγάλωσαν με το “Why Can’t We Be Friends” και αυτών που θα μεγαλώσουν τους επόμενους με το “Sabotage”.

Και σήμερα από το funk στο punk χρειάζεται μόνο μια παρακαταθήκη δίσκων και μοοιραία όσο θα κυλούν τα χρόνια τόσο θα μεγαλώνει η ποικιλία του τι ορίζουμε Dad Rock.

Στην σημερινή εξέλιξη του όρου, είναι απόλυτα υγιές να καλωσορίζουμε στον κόσμο μπόμπιρες που θα μεγαλώσουν υπό τους ήχους του λιγότερο ροκ “Watch The Throne” των Jay Z και Kanye West, την ίδια στιγμή που οι κλασσικές αξίες που όρισαν τον ήχο το πρώτο Dad Rock κύμα, διατηρούν ακόμα λίγη από την vintage αίγλη τους μέσα από viral “Tik Tok” videos όπως αυτό των Fleetwood Mac και του Dogface.

https://www.youtube.com/watch?v=2YC4T7sZzFs

 

 

Άλλωστε η γενιά των 00s, έφερε στον όρο αλλαγές ανάλογες με αυτές που καθόρισαν την δισκοθήκη της. Από τους μπαμπάδες που μεγάλωσαν με Pavement, Sonic Youth, Oasis, Washington punk, Rap και brit pop, μέχρι τους πιο πρόσφατους που βρήκαν ξανά την σοφτ ροκ θαλπωρή στους ήχους των Bon Iver, Vampire Weekend ή Mac DeMarco, το Dad Rock στυλ έφτασε να αντιμετώπιζεται και να τιμάται όχι σαν μουσική τάση αλλά σαν στάση ζωής. Μια συνήθεια σύμμαχος στην όποια άρνηση της αποδοχής των ευθυνών ενηλικιώσης ή όσων συνεπάγονται της κρίσης μέσης ηλικίας. Ένα μουσικό ματζούνι για να διατηρούμαστε υγιείς και όσο μπορούμε “κοφτεροί” πνευματικά, στοχεύοντας στην -μουσική έστω- αναβίωση όσων μας έκαναν να νιώθουμε πραγματικά ζωντανοί.

 

 

Ελένη Τζαννάτου
Ελένη Τζαννάτου

Η εξέλιξη του Dad Rock από τα 70s μέχρι τις μέρες μας.

Η’ πως η μουσική που άκουγαν οι πατεράδες μας επηρέασε την μουσική που σήμερα παίζουμε εμείς στα παιδιά μας.

Και όχι δεν είναι η ιστορία της ροκ. Υπήρξαν άπειρα ανατρεπτικά μουσικά κινήματα τα τελευταία 70 χρόνια που ασφαλώς έφεραν στην επιφάνεια σπουδαίους δίσκους και καλλιτέχνες.Όμως με αφορμή την λιγότερο διαδεδομένη “μέρα του πατέρα” -αυτή την Κυριακή 20 Ιουνίου- ίσως είναι μια καλή ευκαιρία να ξεσκονίσουμε τον διεθνή όρο dad rock και να δούμε πόσο έχουν εξελιχθεί τα ακούσματα των μπαμπάδων από γενιά σε γενιά. 

Αρχικά, ας τον αποδέχτουμε σαν μία εφεύρεση των μουσικογράφων κάπου στις αρχές της νέας χιλιετίας προκειμένου να προσδώσουν ακόμα περισσότερο πρεστίζ ή απλά να υπενθυμίσουν την επιρροή συγκροτημάτων που είτε υπήρξαν θρυλικά στις μέρες τους είτε σαν αφανείς ήρωες μπόλιασαν στους επόμενους τον χαρακτηριστικό ήχο τους. Επι της ουσίας, η δόξα που πάντα απολάμβαναν εμπορικά μεγαθήρια όπως οι Beatles,οι Pink Floyd, o Dylan ή ακόμα και οι Eagles, ήταν μόνο ο καθρέπτης δύο ανεπανάληπτων μουσικά δεκαετιών (60s - 70s) που μας χάρισαν και λιγότερο αναγνωρισμένους -στην Ευρώπη τουλάχιστον- αλλά εξίσου επιδραστικούς δίσκους όπως το Aja των Steely Dan. Αν παρόλα αυτά πρέπει να ξεχωρίσουμε δύο κύρια χαρακτηριστικά της πρώτη γενιάς Dad Rock συγκροτημάτων, αυτά είναι αφενός η μαζική εμπορική απήχηση τους -που δημιουργεί την άρρηκτη σύνδεση με μνήμες όσων έγιναν μπαμπάδες στα 80s-90s- και μία cool, όπως άνετη και μελωδική εκδοχή της ροκ. Σχετικά με το δεύτερο χαρακτηριστικό, να σημειωθούν α)ότι ο Ozzy έγινε ένας εξαιρετικός μπαμπάς και β) ότι η φετινή “Now That’s What I Call Dad Rock” συλλογή έπρεπε να περιλαμβάνει από το “Eye Of The Tiger” των Survivor μέχρι το “All The Small Things” των Blink 182.


td_adidas_avopolis_660x200

Υποσυνείδητα όμως, ο όρος,ειδικά για τους πιο διαβασμένους -μουσικά-ροκ μπαμπάδες, συνδέθηκε αρχικά με μία πιο άνετη εκδοχή του τρόπου ζωής όσων βίωσαν την άνθιση του είδους μέσα από φεστιβάλ τύπου Woodstock.

 Άρα, είναι η βάση του dad rock μέρος της εποχής των λουλουδιών, της ψυχεδέλειας και των χίπις;

Όχι ακριβώς. Δύο οριακές στιγμές που ορίζουν το είδος και την γενικότερη αισθητική του -όπως παρουσιάζονται έξυπνα και σε αυτό το μινι ντοκυμαντέρ του Pitchfork https://www.youtube.com/watch?v=BjafaettyJE - είναι κομμάτια όπως τα “Teach Your Children” και “Our House” στο “Deja Vu” των Stills, Crosby, Nash & Young ή ακόμα καλύτερα αυτή η φωτό του Paul McCartney με την κόρη του στο οπισθόφυλλο του πρώτου προσωπικού του album. Δηλαδή, από μόνη της η θεματολογία που επέλεξαν να θίξουν από κάποια στιγμή και έπειτα οι ροκ θρύλοι, σήμανε και την στροφή τους σε μία πιο ώριμη εκδοχή του ήχου τους.

Τα παραπάνω δύο παραδείγματα αποτελούν απόδειξεις μιάς αλήθειας που έχουν βιώσει όλοι οι μπαμπάδες της γης. Όταν στην ζωή κάποιου μπαίνει η πατρότητα, σχεδόν αυτόματα σταματά να τον απασχολεί η επιβεβαίωση των τρίτων (και τον αν θεωρείται κουλ ή όχι) και ξεκινάει η ιερή αποστολή του να γίνει κυρίως αποδεκτός από τα παιδιά του. Μάλιστα, σε αυτό το στάδιο είναι που μεγαλώνει η πιθανότητα να προκύψουν μερικά από τα πιο ακομπλεξάριστα και προοδευτικά επιτεύγματα στην καριέρα κάποιου.

Σε μια τέτοια συνθήκη οι Steely Dan δανειζόμενοι από το coolness της jazz “έσπασαν” τα ροκ στεγανά, δίνοντας ζωή στο Yacht Rock (ή αλλιώς soft rock) ιδίωμα με το album “Aja” (1977) κάνοντας για λίγο αυτόν τον ήχο συνώνυμο του Dad Rock.

Ντοκιμαντέρ, άρθρα, ιστορίες, μία κριτική στους Wilco το 2007 από την οποία ξεκίνησαν όλα-https://www.fatherly.com/news/dad-rock-meaning-rob-mitchum-apology/ , μα κατα βάση οι εκ νέου προσεγμένες εκδόσεις βινυλίων ήρθαν να υπενθυμίσουν στους σημερινούς σαραντάρηδες ότι ένα μέρος της μουσικής που πιθανόν να πρωτοάκουσαν από τις δισκοθήκες των μπαμπάδων τους είναι πραγματικά κούλ και υπήρξε η βάση πάνω στην οποία στήθηκαν οι δικές τους αγαπημένες μπάντες.

Και παρά το γεγονός ότι το Dad Rock στις μέρες μας είναι αυτός ο γενικός όρος που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε άλλωτε το χάσμα και άλλωτε την σύνδεση που μπορεί να έχουν μουσικά οι μπαμπάδες με τα παιδιά τους, οι πιο σχολαστικοί ακροατές συνδέουν τον όρο με την ήπια εκδοχή του ροκ ήχου. Αυτήν που δεν φτάνει στα άκρα ώστε να προκαλεί πονοκέφαλο όταν όλα τα μέλη της οικογένειας είναι στο αμάξι και που είναι μελωδική αρκετά ώστε να μην ενοχλεί -αντίθετα να διδάσκει και κάτι- στους μικρότερους.

Για παράδειγμα πίσω στα 1994, ακόμα και αν πάσχιζα να πείσω τον πατέρα μου, ότι οι Nirvana είναι το μοναδικό συγκρότημα που αξίζει, η διασκευή τους στο “The Man Who Sold The World” του Bowie (μέρος του “MTV Unplugged”) θα γινόταν η γέφυρα και θα δημιουργούσε τo πρώτο κοινό μας άκουσμα. Και από εκεί θα ακολουθούσαν δύο αξιομνημόνευτα ακόμα και σήμερα περιστατικά. Αρχικά η δήλωση του κύριου Χρήστου “καλός ο Bowie, αλλά οι Beatles τα είχαν τραγουδήσει όλα” (που οδήγησε σε ατελείωτες ώρες ακροάσεων της δισκογραφίας των σκαθαριών) και λίγους μήνες μετά, η επίσημη δικαίωση του, όταν το “MTV Unplugged” του “δικού του” Eric Clapton, έδειξε στo grunge πως πραγματικά βγαίνουν εκατομμύρια με μία ακουστική και την αγέραστη μελωδία του “Layla”.

Άρα, πρώτα ήρθε σπίτι το “Unplugged” των Nirvana το 1994 και όταν ο κύριος Χρήστος ανακάλυψε την σειρά Unplugged σε CD, τότε η έκδοση του Clapton θρονιάστηκε στο αυτοκινήτο και για μήνες δεν έλεγε να ξεκολλήσει. 

Επιπλέον επιβεβαίωση πως τα χάσματα είναι για να καλυπτονται αποτελεί το γεγονός ότι από το “Big Pink”του Dylan και των Band προέκυψαν οι Wilco ή ότι κάπου ανάμεσα στους πρώιμους R.E.M. και τους Creedence Clearwater Revival βρίσκεται η μαγεία των πρόσφατων Dad Rock αγαπημένων Pavement.

Σε άλλο παράδειγμα, αν δεν ήταν το WAR μπλουζάκι που φόραγε ο Mario Caldato Junior στις ηχογραφήσεις των Beastie Boys δεν θα ενώνονταν περισσότερες από δύο γενιές μπαμπάδων. Αυτών που μας μεγάλωσαν με το “Why Can’t We Be Friends” και αυτών που θα μεγαλώσουν τους επόμενους με το “Sabotage”.

Και σήμερα από το funk στο punk χρειάζεται μόνο μια παρακαταθήκη δίσκων και μοοιραία όσο θα κυλούν τα χρόνια τόσο θα μεγαλώνει η ποικιλία του τι ορίζουμε Dad Rock.

Στην σημερινή εξέλιξη του όρου, είναι απόλυτα υγιές να καλωσορίζουμε στον κόσμο μπόμπιρες που θα μεγαλώσουν υπό τους ήχους του λιγότερο ροκ “Watch The Throne” των Jay Z και Kanye West, την ίδια στιγμή που οι κλασσικές αξίες που όρισαν τον ήχο το πρώτο Dad Rock κύμα, διατηρούν ακόμα λίγη από την vintage αίγλη τους μέσα από viral “Tik Tok” videos όπως αυτό των Fleetwood Mac και του Dogface.

https://www.youtube.com/watch?v=2YC4T7sZzFs

 

 

Άλλωστε η γενιά των 00s, έφερε στον όρο αλλαγές ανάλογες με αυτές που καθόρισαν την δισκοθήκη της. Από τους μπαμπάδες που μεγάλωσαν με Pavement, Sonic Youth, Oasis, Washington punk, Rap και brit pop, μέχρι τους πιο πρόσφατους που βρήκαν ξανά την σοφτ ροκ θαλπωρή στους ήχους των Bon Iver, Vampire Weekend ή Mac DeMarco, το Dad Rock στυλ έφτασε να αντιμετώπιζεται και να τιμάται όχι σαν μουσική τάση αλλά σαν στάση ζωής. Μια συνήθεια σύμμαχος στην όποια άρνηση της αποδοχής των ευθυνών ενηλικιώσης ή όσων συνεπάγονται της κρίσης μέσης ηλικίας. Ένα μουσικό ματζούνι για να διατηρούμαστε υγιείς και όσο μπορούμε “κοφτεροί” πνευματικά, στοχεύοντας στην -μουσική έστω- αναβίωση όσων μας έκαναν να νιώθουμε πραγματικά ζωντανοί.

 

 

1991

Ανάμεσα σε Δυτική κι Ανατολική Ακτή, gangsta ρίμες, jazz samples και crossovers στο rock κοινό, ο Δημήτρης Λιλής επιλέγει τους 5 δίσκους που σημάδεψαν λίγο περισσότερο μια από τις εμβληματικότερες χρονιές της χρυσής εποχής του αμερικανικού rap.

Top story

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots) αποχαιρετά με μία playlist για το καλοκαίρι.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, τα λέει με τον Μπομο Κατσιώνη των Warrior Path και των Stray Gods.

Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής γράφει για το αιώνιο ελληνικό καλοκαίρι, στο οποίο η μουσική ακούγεται από σπόντα. 

Ο Ανδρέας Κύρκος γράφει για το Woodstock 99: Peace Love and Rage του ΗΒΟ MAX, που δεν είναι ένα μουσικό ντοκιμαντέρ, αλλά μια ταινία τρόμου.

Κάθε Πέμπτη η Ναταλία Πετρίτη θα βλέπει τη ζωή στο κινηματογραφικό πανί. Αυτή την εβδομάδα (29/7-4/8), γελάει με τα jump scares του M. Night Shyamalan, βγαίνει ευχαριστημένη από την προβολή της νέας ταινίας της Bettina Oberli και ξαναβλέπει Kieślowski και Polanski.

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει ξανά και ξανά το Now και τελευταία κυκλοφορία της International Anthem.

Ο Αλέξανδρος Τοπιντζής βρέθηκε στο Ηρώδειο τη βραδιά που ο ισλανδός συνθέτης υπογράμμισε με διακριτικότητα πόσο διψάνε μουσικοί και κοινό για ζωντανή μουσική, ξανά.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, τα λέει με τον Δημοσθένη Ιωάννου των ομηρικών Κίρκη.

Λίγο πριν οι Brian και Roger Eno εμφανιστούν στο Ηρώδειο για μια (κυριολεκτικά) μοναδική συναυλία (4/8) έκαναν μια διαδικτυακή κουβέντα εφ’ όλης της ύλης εν είδει συνέντευξης τύπου. Η Ελένη Τζαννάτου ήταν εκεί.

Κάθε Πέμπτη η Ναταλία Πετρίτη θα βλέπει τη ζωή στο κινηματογραφικό πανί. Αυτή την εβδομάδα (22-28/7), βλέπει μια ακόμα εξαιρετική παραγωγή της Α24, τον Μάκη Παπαδημητρίου να ψάχνει μία πορνοστάρ και τον Humphrey Bogart, που θα 'χει για πάντα το Παρίσι.

Στη δεύτερη πάντως δουλειά τους, Cavalcade, που κυκλοφόρησαν φέτος άφησαν το τζαμάρισμα κι έπιασαν τη μελωδία και τις ποπ αναφορές. Γιατί, όπως λέει ο Geordie Greep στην Ελένη Τζαννάτου, στο τέλος της ημέρας, γράφουν μουσική για αυτούς.

Θυμόμαστε 7 ταινίες με τα ντραμς σε πρώτο πλάνο. 

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, επιλέγει 6 φετινά metal ντεμπούτα εγχώριας προέλευσης που θα σας σώσουν.

Ο Άγγελος Κλειτσίκας βρέθηκε για δυο βραδιές στο Ηρώδειο (12 & 14/7) για να ακούσει και να δει 4 ονόματα που υπηρετούν διαχρονικά τον ανήσυχο, ελληνικό ήχο.

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το Streams, τη νέα δουλειά του έλληνα ντράμερ.

Top