View More
Εν αναμονή της κυκλοφορίας του νέου δίσκου των Whereswilder, Movement In Place, από τη United We Fly στις 12 Νοεμβρίου και της live παρουσίασής του ...
Δεκαπέντε χρόνια πέρασαν από την κυκλοφορία του Back to Black και η Μάρω Αγγελοπούλου βουτάει στη διαχρονική επιρροή του αριστουργήματος της Amy ...
Η Αγγελική Λάλου συνάντησε τον Γιάννη Βεσλεμέ με αφορμή τη μουσική που γράφει για την παράσταση Παράδεισος που ανεβαίνει στη Στέγη Γραμμάτων και ...
Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο γιορτάζει το Halloween ...
 Τα κομμάτια που ξεχωρίσαμε από τις νέες κυκλοφορίες αυτής της εβδομάδας για τη λίστα του Σαββατοκύριακου από το Avopolis Radio. 
Top story

Ο δίσκος με την εκρηκτική εμφάνιση του καλλιτέχνη, με τίτλο Live from the Acropolis, αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 29 Οκτωβρίου

Το κομμάτι αποτελεί το τελικό preview για τη νέα δισκογραφική δουλειά του συγκροτήματος

Πότε θα κυκλοφορήσει το ντοκιμαντέρ για το αγαπημένο Beach Boy;

Ο δημοφιλής rapper τίμησε τη μητέρα του η οποία έφυγε από τη ζωή το προηγούμενο Σαββατοκύριακο σε ηλικία 70 ετών

Το νέο τους κομμάτι με τίτλο “ALYGATYR” κυκλοφόρησε εν μέσω της περιοδείας τους στο Ηνωμένο Βασίλειο

Η σειρά περιλαμβάνει νέες ηχογραφήσεις του "Lights", το οποίο συνοδεύεται από την ταινία μικρού μήκους του Lynch με τίτλο I Touch A Red Button Man

Το αγαπημένο Σκαθάρι εξήγησε ότι πάντα έβρισκε τη διαδικασία παράξενη

«Έχουμε μηδενική ανοχή ως προς ζητήματα κακοποίησης, τόσο σωματικής, όσο και λεκτικής, και αυτή η συμπεριφορά παρατηρείται εδώ και δύο εβδομάδες»

Σήμερα  7μμ με 8μμ παρουσιάζει το νέο της ep "1999".  

Ο Springsteen μίλησε με τον παρουσιαστή για το No Nukes concert film, τη φιλία του με τον Barack Obama και πολλά ακόμη

Ο δημοφιλής rapper ευχαρίστησε τόσο τον Snoop Dogg όσο και τους θαυμαστές του για τη στήριξη στις δύσκολες ώρες που περνά

Τα “West” και “25 Years” περιλαμβάνονται στο original score του Greenwood για το δραματικό western της Campion

Ο frontman των Pulp τραγουδά στα Γαλλικά υποδυόμενος τον pop τραγουδιστή Tip-Top

«Αν το ακούσει ποτέ αυτό ο Eddie [Vedder], φίλε σ’ αγαπώ και σ’ ευχαριστώ που ήσουν τόσο ευγενικός απέναντι στο συγκρότημά μας»

Η μήνυση που είχε ασκηθεί στο συγκρότημα είχε συγκροτηθεί στη βάση ότι το design της δημοφιλούς μπλούζας τους ήταν αντιγραφή ενός σχεδίου εμπνευσμένου από την Κόλαση του Δάντη.

dad rock

Η εξέλιξη του Dad Rock από τα 70s μέχρι τις μέρες μας.

Η’ πως η μουσική που άκουγαν οι πατεράδες μας επηρέασε την μουσική που σήμερα παίζουμε εμείς στα παιδιά μας.

Και όχι δεν είναι η ιστορία της ροκ. Υπήρξαν άπειρα ανατρεπτικά μουσικά κινήματα τα τελευταία 70 χρόνια που ασφαλώς έφεραν στην επιφάνεια σπουδαίους δίσκους και καλλιτέχνες.Όμως με αφορμή την λιγότερο διαδεδομένη “μέρα του πατέρα” -αυτή την Κυριακή 20 Ιουνίου- ίσως είναι μια καλή ευκαιρία να ξεσκονίσουμε τον διεθνή όρο dad rock και να δούμε πόσο έχουν εξελιχθεί τα ακούσματα των μπαμπάδων από γενιά σε γενιά. 

Αρχικά, ας τον αποδέχτουμε σαν μία εφεύρεση των μουσικογράφων κάπου στις αρχές της νέας χιλιετίας προκειμένου να προσδώσουν ακόμα περισσότερο πρεστίζ ή απλά να υπενθυμίσουν την επιρροή συγκροτημάτων που είτε υπήρξαν θρυλικά στις μέρες τους είτε σαν αφανείς ήρωες μπόλιασαν στους επόμενους τον χαρακτηριστικό ήχο τους. Επι της ουσίας, η δόξα που πάντα απολάμβαναν εμπορικά μεγαθήρια όπως οι Beatles,οι Pink Floyd, o Dylan ή ακόμα και οι Eagles, ήταν μόνο ο καθρέπτης δύο ανεπανάληπτων μουσικά δεκαετιών (60s - 70s) που μας χάρισαν και λιγότερο αναγνωρισμένους -στην Ευρώπη τουλάχιστον- αλλά εξίσου επιδραστικούς δίσκους όπως το Aja των Steely Dan. Αν παρόλα αυτά πρέπει να ξεχωρίσουμε δύο κύρια χαρακτηριστικά της πρώτη γενιάς Dad Rock συγκροτημάτων, αυτά είναι αφενός η μαζική εμπορική απήχηση τους -που δημιουργεί την άρρηκτη σύνδεση με μνήμες όσων έγιναν μπαμπάδες στα 80s-90s- και μία cool, όπως άνετη και μελωδική εκδοχή της ροκ. Σχετικά με το δεύτερο χαρακτηριστικό, να σημειωθούν α)ότι ο Ozzy έγινε ένας εξαιρετικός μπαμπάς και β) ότι η φετινή “Now That’s What I Call Dad Rock” συλλογή έπρεπε να περιλαμβάνει από το “Eye Of The Tiger” των Survivor μέχρι το “All The Small Things” των Blink 182.

Υποσυνείδητα όμως, ο όρος,ειδικά για τους πιο διαβασμένους -μουσικά-ροκ μπαμπάδες, συνδέθηκε αρχικά με μία πιο άνετη εκδοχή του τρόπου ζωής όσων βίωσαν την άνθιση του είδους μέσα από φεστιβάλ τύπου Woodstock.

 Άρα, είναι η βάση του dad rock μέρος της εποχής των λουλουδιών, της ψυχεδέλειας και των χίπις;

Όχι ακριβώς. Δύο οριακές στιγμές που ορίζουν το είδος και την γενικότερη αισθητική του -όπως παρουσιάζονται έξυπνα και σε αυτό το μινι ντοκυμαντέρ του Pitchfork https://www.youtube.com/watch?v=BjafaettyJE - είναι κομμάτια όπως τα “Teach Your Children” και “Our House” στο “Deja Vu” των Stills, Crosby, Nash & Young ή ακόμα καλύτερα αυτή η φωτό του Paul McCartney με την κόρη του στο οπισθόφυλλο του πρώτου προσωπικού του album. Δηλαδή, από μόνη της η θεματολογία που επέλεξαν να θίξουν από κάποια στιγμή και έπειτα οι ροκ θρύλοι, σήμανε και την στροφή τους σε μία πιο ώριμη εκδοχή του ήχου τους.

Τα παραπάνω δύο παραδείγματα αποτελούν απόδειξεις μιάς αλήθειας που έχουν βιώσει όλοι οι μπαμπάδες της γης. Όταν στην ζωή κάποιου μπαίνει η πατρότητα, σχεδόν αυτόματα σταματά να τον απασχολεί η επιβεβαίωση των τρίτων (και τον αν θεωρείται κουλ ή όχι) και ξεκινάει η ιερή αποστολή του να γίνει κυρίως αποδεκτός από τα παιδιά του. Μάλιστα, σε αυτό το στάδιο είναι που μεγαλώνει η πιθανότητα να προκύψουν μερικά από τα πιο ακομπλεξάριστα και προοδευτικά επιτεύγματα στην καριέρα κάποιου.

Σε μια τέτοια συνθήκη οι Steely Dan δανειζόμενοι από το coolness της jazz “έσπασαν” τα ροκ στεγανά, δίνοντας ζωή στο Yacht Rock (ή αλλιώς soft rock) ιδίωμα με το album “Aja” (1977) κάνοντας για λίγο αυτόν τον ήχο συνώνυμο του Dad Rock.

https://open.spotify.com/album/5Zxv8bCtxjz11jjypNdkEa?si=9Wz5IIIoTu-DQO8t1FkK4A&dl_branch=1

Ντοκιμαντέρ, άρθρα, ιστορίες, μία κριτική στους Wilco το 2007 από την οποία ξεκίνησαν όλα-https://www.fatherly.com/news/dad-rock-meaning-rob-mitchum-apology/ , μα κατα βάση οι εκ νέου προσεγμένες εκδόσεις βινυλίων ήρθαν να υπενθυμίσουν στους σημερινούς σαραντάρηδες ότι ένα μέρος της μουσικής που πιθανόν να πρωτοάκουσαν από τις δισκοθήκες των μπαμπάδων τους είναι πραγματικά κούλ και υπήρξε η βάση πάνω στην οποία στήθηκαν οι δικές τους αγαπημένες μπάντες.

Και παρά το γεγονός ότι το Dad Rock στις μέρες μας είναι αυτός ο γενικός όρος που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε άλλωτε το χάσμα και άλλωτε την σύνδεση που μπορεί να έχουν μουσικά οι μπαμπάδες με τα παιδιά τους, οι πιο σχολαστικοί ακροατές συνδέουν τον όρο με την ήπια εκδοχή του ροκ ήχου. Αυτήν που δεν φτάνει στα άκρα ώστε να προκαλεί πονοκέφαλο όταν όλα τα μέλη της οικογένειας είναι στο αμάξι και που είναι μελωδική αρκετά ώστε να μην ενοχλεί -αντίθετα να διδάσκει και κάτι- στους μικρότερους.

Για παράδειγμα πίσω στα 1994, ακόμα και αν πάσχιζα να πείσω τον πατέρα μου, ότι οι Nirvana είναι το μοναδικό συγκρότημα που αξίζει, η διασκευή τους στο “The Man Who Sold The World” του Bowie (μέρος του “MTV Unplugged”) θα γινόταν η γέφυρα και θα δημιουργούσε τo πρώτο κοινό μας άκουσμα. Και από εκεί θα ακολουθούσαν δύο αξιομνημόνευτα ακόμα και σήμερα περιστατικά. Αρχικά η δήλωση του κύριου Χρήστου “καλός ο Bowie, αλλά οι Beatles τα είχαν τραγουδήσει όλα” (που οδήγησε σε ατελείωτες ώρες ακροάσεων της δισκογραφίας των σκαθαριών) και λίγους μήνες μετά, η επίσημη δικαίωση του, όταν το “MTV Unplugged” του “δικού του” Eric Clapton, έδειξε στo grunge πως πραγματικά βγαίνουν εκατομμύρια με μία ακουστική και την αγέραστη μελωδία του “Layla”.

Άρα, πρώτα ήρθε σπίτι το “Unplugged” των Nirvana το 1994 και όταν ο κύριος Χρήστος ανακάλυψε την σειρά Unplugged σε CD, τότε η έκδοση του Clapton θρονιάστηκε στο αυτοκινήτο και για μήνες δεν έλεγε να ξεκολλήσει. 

Επιπλέον επιβεβαίωση πως τα χάσματα είναι για να καλυπτονται αποτελεί το γεγονός ότι από το “Big Pink”του Dylan και των Band προέκυψαν οι Wilco ή ότι κάπου ανάμεσα στους πρώιμους R.E.M. και τους Creedence Clearwater Revival βρίσκεται η μαγεία των πρόσφατων Dad Rock αγαπημένων Pavement.

Σε άλλο παράδειγμα, αν δεν ήταν το WAR μπλουζάκι που φόραγε ο Mario Caldato Junior στις ηχογραφήσεις των Beastie Boys δεν θα ενώνονταν περισσότερες από δύο γενιές μπαμπάδων. Αυτών που μας μεγάλωσαν με το “Why Can’t We Be Friends” και αυτών που θα μεγαλώσουν τους επόμενους με το “Sabotage”.

Και σήμερα από το funk στο punk χρειάζεται μόνο μια παρακαταθήκη δίσκων και μοοιραία όσο θα κυλούν τα χρόνια τόσο θα μεγαλώνει η ποικιλία του τι ορίζουμε Dad Rock.

Στην σημερινή εξέλιξη του όρου, είναι απόλυτα υγιές να καλωσορίζουμε στον κόσμο μπόμπιρες που θα μεγαλώσουν υπό τους ήχους του λιγότερο ροκ “Watch The Throne” των Jay Z και Kanye West, την ίδια στιγμή που οι κλασσικές αξίες που όρισαν τον ήχο το πρώτο Dad Rock κύμα, διατηρούν ακόμα λίγη από την vintage αίγλη τους μέσα από viral “Tik Tok” videos όπως αυτό των Fleetwood Mac και του Dogface.

https://www.youtube.com/watch?v=2YC4T7sZzFs

 

 

Άλλωστε η γενιά των 00s, έφερε στον όρο αλλαγές ανάλογες με αυτές που καθόρισαν την δισκοθήκη της. Από τους μπαμπάδες που μεγάλωσαν με Pavement, Sonic Youth, Oasis, Washington punk, Rap και brit pop, μέχρι τους πιο πρόσφατους που βρήκαν ξανά την σοφτ ροκ θαλπωρή στους ήχους των Bon Iver, Vampire Weekend ή Mac DeMarco, το Dad Rock στυλ έφτασε να αντιμετώπιζεται και να τιμάται όχι σαν μουσική τάση αλλά σαν στάση ζωής. Μια συνήθεια σύμμαχος στην όποια άρνηση της αποδοχής των ευθυνών ενηλικιώσης ή όσων συνεπάγονται της κρίσης μέσης ηλικίας. Ένα μουσικό ματζούνι για να διατηρούμαστε υγιείς και όσο μπορούμε “κοφτεροί” πνευματικά, στοχεύοντας στην -μουσική έστω- αναβίωση όσων μας έκαναν να νιώθουμε πραγματικά ζωντανοί.

 

 

Ελένη Τζαννάτου
Ελένη Τζαννάτου

Η εξέλιξη του Dad Rock από τα 70s μέχρι τις μέρες μας.

Η’ πως η μουσική που άκουγαν οι πατεράδες μας επηρέασε την μουσική που σήμερα παίζουμε εμείς στα παιδιά μας.

Και όχι δεν είναι η ιστορία της ροκ. Υπήρξαν άπειρα ανατρεπτικά μουσικά κινήματα τα τελευταία 70 χρόνια που ασφαλώς έφεραν στην επιφάνεια σπουδαίους δίσκους και καλλιτέχνες.Όμως με αφορμή την λιγότερο διαδεδομένη “μέρα του πατέρα” -αυτή την Κυριακή 20 Ιουνίου- ίσως είναι μια καλή ευκαιρία να ξεσκονίσουμε τον διεθνή όρο dad rock και να δούμε πόσο έχουν εξελιχθεί τα ακούσματα των μπαμπάδων από γενιά σε γενιά. 

Αρχικά, ας τον αποδέχτουμε σαν μία εφεύρεση των μουσικογράφων κάπου στις αρχές της νέας χιλιετίας προκειμένου να προσδώσουν ακόμα περισσότερο πρεστίζ ή απλά να υπενθυμίσουν την επιρροή συγκροτημάτων που είτε υπήρξαν θρυλικά στις μέρες τους είτε σαν αφανείς ήρωες μπόλιασαν στους επόμενους τον χαρακτηριστικό ήχο τους. Επι της ουσίας, η δόξα που πάντα απολάμβαναν εμπορικά μεγαθήρια όπως οι Beatles,οι Pink Floyd, o Dylan ή ακόμα και οι Eagles, ήταν μόνο ο καθρέπτης δύο ανεπανάληπτων μουσικά δεκαετιών (60s - 70s) που μας χάρισαν και λιγότερο αναγνωρισμένους -στην Ευρώπη τουλάχιστον- αλλά εξίσου επιδραστικούς δίσκους όπως το Aja των Steely Dan. Αν παρόλα αυτά πρέπει να ξεχωρίσουμε δύο κύρια χαρακτηριστικά της πρώτη γενιάς Dad Rock συγκροτημάτων, αυτά είναι αφενός η μαζική εμπορική απήχηση τους -που δημιουργεί την άρρηκτη σύνδεση με μνήμες όσων έγιναν μπαμπάδες στα 80s-90s- και μία cool, όπως άνετη και μελωδική εκδοχή της ροκ. Σχετικά με το δεύτερο χαρακτηριστικό, να σημειωθούν α)ότι ο Ozzy έγινε ένας εξαιρετικός μπαμπάς και β) ότι η φετινή “Now That’s What I Call Dad Rock” συλλογή έπρεπε να περιλαμβάνει από το “Eye Of The Tiger” των Survivor μέχρι το “All The Small Things” των Blink 182.

Υποσυνείδητα όμως, ο όρος,ειδικά για τους πιο διαβασμένους -μουσικά-ροκ μπαμπάδες, συνδέθηκε αρχικά με μία πιο άνετη εκδοχή του τρόπου ζωής όσων βίωσαν την άνθιση του είδους μέσα από φεστιβάλ τύπου Woodstock.

 Άρα, είναι η βάση του dad rock μέρος της εποχής των λουλουδιών, της ψυχεδέλειας και των χίπις;

Όχι ακριβώς. Δύο οριακές στιγμές που ορίζουν το είδος και την γενικότερη αισθητική του -όπως παρουσιάζονται έξυπνα και σε αυτό το μινι ντοκυμαντέρ του Pitchfork https://www.youtube.com/watch?v=BjafaettyJE - είναι κομμάτια όπως τα “Teach Your Children” και “Our House” στο “Deja Vu” των Stills, Crosby, Nash & Young ή ακόμα καλύτερα αυτή η φωτό του Paul McCartney με την κόρη του στο οπισθόφυλλο του πρώτου προσωπικού του album. Δηλαδή, από μόνη της η θεματολογία που επέλεξαν να θίξουν από κάποια στιγμή και έπειτα οι ροκ θρύλοι, σήμανε και την στροφή τους σε μία πιο ώριμη εκδοχή του ήχου τους.

Τα παραπάνω δύο παραδείγματα αποτελούν απόδειξεις μιάς αλήθειας που έχουν βιώσει όλοι οι μπαμπάδες της γης. Όταν στην ζωή κάποιου μπαίνει η πατρότητα, σχεδόν αυτόματα σταματά να τον απασχολεί η επιβεβαίωση των τρίτων (και τον αν θεωρείται κουλ ή όχι) και ξεκινάει η ιερή αποστολή του να γίνει κυρίως αποδεκτός από τα παιδιά του. Μάλιστα, σε αυτό το στάδιο είναι που μεγαλώνει η πιθανότητα να προκύψουν μερικά από τα πιο ακομπλεξάριστα και προοδευτικά επιτεύγματα στην καριέρα κάποιου.

Σε μια τέτοια συνθήκη οι Steely Dan δανειζόμενοι από το coolness της jazz “έσπασαν” τα ροκ στεγανά, δίνοντας ζωή στο Yacht Rock (ή αλλιώς soft rock) ιδίωμα με το album “Aja” (1977) κάνοντας για λίγο αυτόν τον ήχο συνώνυμο του Dad Rock.

Ντοκιμαντέρ, άρθρα, ιστορίες, μία κριτική στους Wilco το 2007 από την οποία ξεκίνησαν όλα-https://www.fatherly.com/news/dad-rock-meaning-rob-mitchum-apology/ , μα κατα βάση οι εκ νέου προσεγμένες εκδόσεις βινυλίων ήρθαν να υπενθυμίσουν στους σημερινούς σαραντάρηδες ότι ένα μέρος της μουσικής που πιθανόν να πρωτοάκουσαν από τις δισκοθήκες των μπαμπάδων τους είναι πραγματικά κούλ και υπήρξε η βάση πάνω στην οποία στήθηκαν οι δικές τους αγαπημένες μπάντες.

Και παρά το γεγονός ότι το Dad Rock στις μέρες μας είναι αυτός ο γενικός όρος που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε άλλωτε το χάσμα και άλλωτε την σύνδεση που μπορεί να έχουν μουσικά οι μπαμπάδες με τα παιδιά τους, οι πιο σχολαστικοί ακροατές συνδέουν τον όρο με την ήπια εκδοχή του ροκ ήχου. Αυτήν που δεν φτάνει στα άκρα ώστε να προκαλεί πονοκέφαλο όταν όλα τα μέλη της οικογένειας είναι στο αμάξι και που είναι μελωδική αρκετά ώστε να μην ενοχλεί -αντίθετα να διδάσκει και κάτι- στους μικρότερους.

Για παράδειγμα πίσω στα 1994, ακόμα και αν πάσχιζα να πείσω τον πατέρα μου, ότι οι Nirvana είναι το μοναδικό συγκρότημα που αξίζει, η διασκευή τους στο “The Man Who Sold The World” του Bowie (μέρος του “MTV Unplugged”) θα γινόταν η γέφυρα και θα δημιουργούσε τo πρώτο κοινό μας άκουσμα. Και από εκεί θα ακολουθούσαν δύο αξιομνημόνευτα ακόμα και σήμερα περιστατικά. Αρχικά η δήλωση του κύριου Χρήστου “καλός ο Bowie, αλλά οι Beatles τα είχαν τραγουδήσει όλα” (που οδήγησε σε ατελείωτες ώρες ακροάσεων της δισκογραφίας των σκαθαριών) και λίγους μήνες μετά, η επίσημη δικαίωση του, όταν το “MTV Unplugged” του “δικού του” Eric Clapton, έδειξε στo grunge πως πραγματικά βγαίνουν εκατομμύρια με μία ακουστική και την αγέραστη μελωδία του “Layla”.

Άρα, πρώτα ήρθε σπίτι το “Unplugged” των Nirvana το 1994 και όταν ο κύριος Χρήστος ανακάλυψε την σειρά Unplugged σε CD, τότε η έκδοση του Clapton θρονιάστηκε στο αυτοκινήτο και για μήνες δεν έλεγε να ξεκολλήσει. 

Επιπλέον επιβεβαίωση πως τα χάσματα είναι για να καλυπτονται αποτελεί το γεγονός ότι από το “Big Pink”του Dylan και των Band προέκυψαν οι Wilco ή ότι κάπου ανάμεσα στους πρώιμους R.E.M. και τους Creedence Clearwater Revival βρίσκεται η μαγεία των πρόσφατων Dad Rock αγαπημένων Pavement.

Σε άλλο παράδειγμα, αν δεν ήταν το WAR μπλουζάκι που φόραγε ο Mario Caldato Junior στις ηχογραφήσεις των Beastie Boys δεν θα ενώνονταν περισσότερες από δύο γενιές μπαμπάδων. Αυτών που μας μεγάλωσαν με το “Why Can’t We Be Friends” και αυτών που θα μεγαλώσουν τους επόμενους με το “Sabotage”.

Και σήμερα από το funk στο punk χρειάζεται μόνο μια παρακαταθήκη δίσκων και μοοιραία όσο θα κυλούν τα χρόνια τόσο θα μεγαλώνει η ποικιλία του τι ορίζουμε Dad Rock.

Στην σημερινή εξέλιξη του όρου, είναι απόλυτα υγιές να καλωσορίζουμε στον κόσμο μπόμπιρες που θα μεγαλώσουν υπό τους ήχους του λιγότερο ροκ “Watch The Throne” των Jay Z και Kanye West, την ίδια στιγμή που οι κλασσικές αξίες που όρισαν τον ήχο το πρώτο Dad Rock κύμα, διατηρούν ακόμα λίγη από την vintage αίγλη τους μέσα από viral “Tik Tok” videos όπως αυτό των Fleetwood Mac και του Dogface.

https://www.youtube.com/watch?v=2YC4T7sZzFs

 

 

Άλλωστε η γενιά των 00s, έφερε στον όρο αλλαγές ανάλογες με αυτές που καθόρισαν την δισκοθήκη της. Από τους μπαμπάδες που μεγάλωσαν με Pavement, Sonic Youth, Oasis, Washington punk, Rap και brit pop, μέχρι τους πιο πρόσφατους που βρήκαν ξανά την σοφτ ροκ θαλπωρή στους ήχους των Bon Iver, Vampire Weekend ή Mac DeMarco, το Dad Rock στυλ έφτασε να αντιμετώπιζεται και να τιμάται όχι σαν μουσική τάση αλλά σαν στάση ζωής. Μια συνήθεια σύμμαχος στην όποια άρνηση της αποδοχής των ευθυνών ενηλικιώσης ή όσων συνεπάγονται της κρίσης μέσης ηλικίας. Ένα μουσικό ματζούνι για να διατηρούμαστε υγιείς και όσο μπορούμε “κοφτεροί” πνευματικά, στοχεύοντας στην -μουσική έστω- αναβίωση όσων μας έκαναν να νιώθουμε πραγματικά ζωντανοί.

 

 

Top story

Εν αναμονή της κυκλοφορίας του νέου δίσκου των Whereswilder, Movement In Place, από τη United We Fly στις 12 Νοεμβρίου και της live παρουσίασής του στο six d.o.g.s ο Άγγελος Κλειτσίκας συναντήθηκε μαζί τους, συζητώντας μεταξύ άλλων το γιατί η Billie Eilish είναι η ροκ μπάντα του σήμερα, την αδιαφορία της πολιτείας για τους μουσικούς και την

Δεκαπέντε χρόνια πέρασαν από την κυκλοφορία του Back to Black και η Μάρω Αγγελοπούλου βουτάει στη διαχρονική επιρροή του αριστουργήματος της Amy Winehouse.

Το πρώτο "In Women We Trust" event της χρονιάς από το Plisskën Festival και το British Council είναι γεγονός και θα το γιορτάσουν με ένα λαμπερό πάρτι με Female Only Line Up

Η Αγγελική Λάλου συνάντησε τον Γιάννη Βεσλεμέ με αφορμή τη μουσική που γράφει για την παράσταση Παράδεισος που ανεβαίνει στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση. 

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο γιορτάζει το Halloween με 4 σύντομες και πέρα ως πέρα φανταστικές “επιστολές τρόμου”.

 Τα κομμάτια που ξεχωρίσαμε από τις νέες κυκλοφορίες αυτής της εβδομάδας για τη λίστα του Σαββατοκύριακου από το Avopolis Radio. 

Την ημέρα της κυκλοφορίας του νέου τους δίσκου, Sympathy for Life, ο μπροστάρης του γκρουπ, Andrew Savage μας μίλησε σχεδόν για τα πάντα: την κατάσταση του ροκ σήμερα, την πραγματική επανάσταση και για το πως οι Parquet Courts ήταν πάντα μία μπάντα για χορό. 

Στο νέο του Diggin o Ζώης Χαλκιόπουλος μεταφράζει τους Poll σε Αγάπη.
Εμπνευσμένος από τη ρήση του Neil Young, ο Ζώης Χαλκιόπουλος επιλέγει 5 τραγούδια που μοιάζει να ακούγονται καλύτερα στις live εκτελέσεις τους από τις πρωτότυπες ηχογραφήσεις. Συν ένα opposite effect - έκπληξη.
Kάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots) ζει με δύο ταινίες που του πήραν το μυαλό.

Ο Κωνσταντίνος Τσάβαλος έγραψε το ελληνικό Trainspotting και επιλέγει ένα soundtrack εμπνευσμένο από 10 καρέ του βιβλίου.

Ο Άρης Καζακόπουλος φτιάχνει λίστες, λίστες, λίστες. Στο σημερινό Listomania -κατ' εξαίρεση- δεν φτιάχνει κάποια λίστα, αλλά αναλύει τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας των αναγνωστών του Pitchfork για τους 200 καλύτερους δίσκους των 25 χρόνων λειτουργίας του. 

Με αφορμή τη συζήτηση που έχει ανοίξει ξανά γύρω από το διάσημο εξώφυλλο του Nevermind  των Nirvana, o Μάκης Μηλάτος σταχυολογεί 15 εμβληματικά  album covers που σήμερα, ίσως, δεν θα είχαν κυκλοφορήσει ποτέ.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο ενώ φαινομενικά ασχολείται με το beef Πετράκου - Active Member ουσιαστικά σας προσφέρει "αμόλυβδη" Σωτηρία.

Top