View More
Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να ...
Ο Μάκης Μηλάτος, κάθε μήνα, μαζεύει επανακυκλοφορίες, επανεκδόσεις, επετειακές κυκλοφορίες, box sets και άλλα αντικείμενα του πόθου που ζωντανεύουν ξανά το ...
Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, ετοίμασε metal ταξίδι, μοναχά για ...
Το νέο πρότζεκτ του ιδρύματος Ωνάση μπαίνει με εγχώριες μπάντες μέσα στα αγαπημένα λαϊβάδικα της πόλης και φέρνει τη συναυλιακή εμπειρία στο σαλόνι μας. Λίγο πριν δούμε ...
Στο νέο του Incoming, o Δημήτρης Λιλής δανείζεται τα λόγια του Λεξ για να αποδείξει τι χρειάζεται το εγχώριο rap.
Top story

Γι' αυτή τη "home" εκδοχή του live για το NPR, η μπάντα μπήκε στο Carroll Baldwin Memorial Hall της Βαλτιμόρης.

Κάτι που δημιουργεί γενικότερα ερωτηματικά για το αν θα δούμε αυτό το καλοκαίρι μεγάλα μουσικά φεστιβάλ.

Την Κυριακή 24 Οκτωβρίου του 2021.

Ο Joe Biden έγινε ο 46ος πρόεδρος των ΗΠΑ, η Kamala Harris η πρώτη γυναίκα αντιπρόεδρος, η Lady Gaga τραγούδησε τον εθνικό ύμνο, η Jennifer Lopez χώρεσε

Οι δύο φρέσκοι μουσικοί συναντήθηκαν πριν λίγες μέρες μέσω του Avopolis Radio, για μια 90λεπτη συνομιλία με τον Δημήτρη Λιλή.

παρατηρητήριο 31

Η έλλειψη επικαιρότητας φέρνει το Παρατηρητήριο στα πρόθυρα του να ασχοληθεί με τα Grammys. Δεν ξέρω πόσο πιο χαμηλά ακόμα θα πέσω, αλλά ας κάνουμε μια προσπάθεια, γιατί έχουμε αρκετούς μήνες καραντίνας μπροστά μας και κάπως πρέπει να την βγάλουμε καθαρή. Ο θεσμός που κανείς δεν κατάλαβε ποτέ σχετικά με το πώς ακριβώς απονέμονται τα βραβεία, επιστρέφει ανανεωμένος για να ανακηρύξει κατά 99,99% βασίλισσα της χρονιάς την Dua Lipa (είναι κλειδωμένο μάγκες, μην ψάχνετε στις στοιχηματικές, το έκανα πρώτος), αλλά, απ’ ότι φαίνεται, γκρίνιες υπάρχουν για πολλές υποψηφιότητες αλλά και τρανταχτές απουσίες. Weeknd, Nicki Minaj, Justin Bieber βρίσκονται στα χαρακώματα με την επιτροπή (όχι με εμάς βρε κουτά, με την επιτροπή των Γκράμμυς) και ειλικρινά απορούμε πως είναι δυνατό να τραβάς ζόρι με με μια διοργάνωση που έχει καταφέρει στο πρόσφατο παρελθόν να δώσει 2 βραβεία καλύτερου rock άλμπουμ στους Cage the Elephant. Ποιοι Cage the Elephant ρε μλκς; Σοβαρευτείτε. Σύμφωνα με επιβεβαιωμένες πληροφορίες της Επιτροπής, έχουμε ενημερωθεί ότι ο Weeknd, θολωμένος με τον άδικο ομολογουμένως αποκλεισμό του από τις υποψηφιότητες, αφού κατέβασε ένα Τζόνι με σφηνοπότηρο, πήρε φορτωμένος στο τηλέφωνο τον πρόεδρο της ακαδημίας και του είπε επί λέξη “Vre Ante Grammys Sou”. Ίσως του το τραγούδησε όπως η Χριστίνα Γαλάνη. Μπορεί και όχι.

https://www.youtube.com/watch?v=BXWAK3iLGT8

Και μιας που είπα Γαλάνη, ρε μάγκες, χαμούλης έχει προκληθεί στα ελληνικά ιντερνέτς με την καταγγελία του Κωνσταντίνου Πολυχρονόπουλου (ο άνθρωπος που τρέχει την εθελοντική ομάδα «Ο Άλλος Άνθρωπος», ότι η γνωστή τραγουδίστρια Δήμητρα Γαλάνη, αφού έκραξε για συνωστισμό τους μαζεμένους στο συσσίτιο που είχε διοργανωθεί κοντά στο σπίτι της, μετά από λίγα λεπτά τους έφερε την αστυνομία. Η Γαλάνη αρνήθηκε ότι έφερε την αστυνομία, όμως επιβεβαίωσε τις υποδείξεις για τον «παράνομο» συνωστισμό και λίγο πιο μετά ο Πολυχρονόπουλος αναδιπλώθηκε, προφανώς γιατί δεν είχε αποδείξεις για το ποιος έφερε την αστυνομία και ο ντόρος που είχε δημιουργηθεί άρχισε και γινόταν άγριος προς κάθε πλευρά. Τι ωραία που περνάμε στην Ελλάδα του 2020, ρε μλκς; Δεν μπορούμε να κάνουμε δηλαδή ατομικά συσσίτια Covid free, να μπορεί ο άνθρωπος που πεινάει, να κεραστεί σε ένα ασφαλές περιβάλλον, σε μια ωραία ατμόσφαιρα, με σωστή εξυπηρέτηση; Αν είναι δυνατόν, το κράτος που είναι τέλος πάντων; Και τι σχέση έχουν όλα αυτά με την μουσική, ρε μάγκα, θα πει ο αναγνώστης και δίκιο θα έχει. Τα πάντα είναι μουσική, φίλοι μου και επειδή δεν μπορούμε να καταθέσουμε τίποτα περί του γεγονότος, επειδή δεν γνωρίζουμε τίποτα, απλά θα παραθέσουμε το παρακάτω τραγούδι του Γιώργου Κατσαρού που ερμηνεύει η Δήμητρα Γαλάνη και ας μιλήσουν οι στίχοι του Πυθαγόρα για το γεγονός.

https://www.youtube.com/watch?v=o9OOLBvQV0g&t=13s

Τις τελευταίες μέρες, όλη η πνευματική υπόσταση της Επιτροπής είναι στραμμένη στις λίστες που πρέπει να γεμίσουν μέχρι τις τελευταίες εβδομάδες του χρόνου. Και επειδή δεν θέλουμε να αδικήσουμε τους εαυτούς μας, οι ώρες ακροάσεων έχουν σχεδόν διπλασιαστεί. Η μουσική όμως, όπως έχουμε επαναλάβει, είναι ένας απέραντος ωκεανός και ο καθένας από εμάς διαθέτει μόνο έναν κουβά για την διαχειριστεί. Μια από τις κυκλοφορίες που πέρασε πολύ πρόσφατα από μπροστά μας και αξίζει την προσοχή μας, είναι το νέο album των Exarsis, οι οποίοι δοκιμάζουν να συνδυάσουν τον ήχο τους (λέγε με thrash με “ψηλά” και gang vocals) με το αμερικάνικο speed metal (φάση Exciter, Agent Steel ασούμε), πολλές περισσότερες μελωδίες που πάντα είναι καλοδεχούμενες και πιο πειστικά leads σε σχέση με παλιότερα. Νομίζω η συνύπαρξη στην σκηνή με τους απίστευτους Sacral Rage έχει κάνει καλό και στις ηχητικά συγγενείς μπάντες. Aν συνυπολογίσουμε και τον πολύ καλό δίσκο των Typhus, σε μια χρονιά που το θρας μεταλ δεν ενθουσίασε γενικά σε παγκόσμιο επίπεδο, καλά τα πήγαμε και εδώ ως έθνος και αυτό μας γεμίζει με περηφχαχαχαχα.

https://www.youtube.com/watch?v=EUFiHdH7snE

Ένα από τα EP που άκουσα εκτενώς μέσα στον μήνα, είναι το Ξέρεις Ποιος Είμαι Εγώ των Βαλβολίνη, οι οποίοι παίζουν κάτι πολύ κοντά στους Rage Against the Machine και τους Audioslave, με ελληνικό στίχο. Ξέρω τι θα φανταστείς, διαβάζοντας την παραπάνω περιγραφή αλλά όχι ρε μλκ, δεν είναι cringe (πολύ). Ο τραγουδιάρης έχει flow, τα riff πετσοκόβουν, το groove σε σκαλώνει, οι στίχοι τα λένε και παραπάνω από ωραία, όλα μια χαρά. Το μέλλον με ακόμα πιο «μεγάλη» παραγωγή, μπασαρισμένο ήχο και σελέμπριτι guests θα είναι λαμπρό.

https://valvolini.bandcamp.com/album/-

Κλείνουμε το σημερινό Παρατηρητήριο με μια κυκλοφορία που αν έσκαγε πριν 15 χρόνια περίπου ίσως να σήμαινε πολύ περισσότερα για το παουερ μεταλ της χώρας και όχι μόνο. Γιατί τι είναι το παουερ μεταλ κύριοι;; Μια ωραία, μελωδική φωνή με έκταση, ένας basic ρυθμός στις κιθάρες και παμπολα ταπα τουπα ταπα τουπα. Αν όλα αυτά γίνουν σωστά, το αποτέλεσμα μοιάζει μεν με άλλα χιλιάδες παρόμοια, όμως περνάς καλά όταν το ακούς. Ακριβώς αυτό δεν έκαναν οι Kamelot από The Black Halo και μετά, ακριβώς αυτό κάνουν οι Black Fate στο Ithaka. Κερδίζει με Κ.Ο. στον πρώτο γύρο όλο τον πρόσφατο ορυμαγδό κυκλοφοριών της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης, έχει και αυτές τις Symphony X τσαχπινιές στα riff, εγώ λέω μεγάλο ναι και εδώ.

https://blackfate1.bandcamp.com/album/ithaca

 

Ελένη Τζαννάτου
Ελένη Τζαννάτου

Η έλλειψη επικαιρότητας φέρνει το Παρατηρητήριο στα πρόθυρα του να ασχοληθεί με τα Grammys. Δεν ξέρω πόσο πιο χαμηλά ακόμα θα πέσω, αλλά ας κάνουμε μια προσπάθεια, γιατί έχουμε αρκετούς μήνες καραντίνας μπροστά μας και κάπως πρέπει να την βγάλουμε καθαρή. Ο θεσμός που κανείς δεν κατάλαβε ποτέ σχετικά με το πώς ακριβώς απονέμονται τα βραβεία, επιστρέφει ανανεωμένος για να ανακηρύξει κατά 99,99% βασίλισσα της χρονιάς την Dua Lipa (είναι κλειδωμένο μάγκες, μην ψάχνετε στις στοιχηματικές, το έκανα πρώτος), αλλά, απ’ ότι φαίνεται, γκρίνιες υπάρχουν για πολλές υποψηφιότητες αλλά και τρανταχτές απουσίες. Weeknd, Nicki Minaj, Justin Bieber βρίσκονται στα χαρακώματα με την επιτροπή (όχι με εμάς βρε κουτά, με την επιτροπή των Γκράμμυς) και ειλικρινά απορούμε πως είναι δυνατό να τραβάς ζόρι με με μια διοργάνωση που έχει καταφέρει στο πρόσφατο παρελθόν να δώσει 2 βραβεία καλύτερου rock άλμπουμ στους Cage the Elephant. Ποιοι Cage the Elephant ρε μλκς; Σοβαρευτείτε. Σύμφωνα με επιβεβαιωμένες πληροφορίες της Επιτροπής, έχουμε ενημερωθεί ότι ο Weeknd, θολωμένος με τον άδικο ομολογουμένως αποκλεισμό του από τις υποψηφιότητες, αφού κατέβασε ένα Τζόνι με σφηνοπότηρο, πήρε φορτωμένος στο τηλέφωνο τον πρόεδρο της ακαδημίας και του είπε επί λέξη “Vre Ante Grammys Sou”. Ίσως του το τραγούδησε όπως η Χριστίνα Γαλάνη. Μπορεί και όχι.

Και μιας που είπα Γαλάνη, ρε μάγκες, χαμούλης έχει προκληθεί στα ελληνικά ιντερνέτς με την καταγγελία του Κωνσταντίνου Πολυχρονόπουλου (ο άνθρωπος που τρέχει την εθελοντική ομάδα «Ο Άλλος Άνθρωπος», ότι η γνωστή τραγουδίστρια Δήμητρα Γαλάνη, αφού έκραξε για συνωστισμό τους μαζεμένους στο συσσίτιο που είχε διοργανωθεί κοντά στο σπίτι της, μετά από λίγα λεπτά τους έφερε την αστυνομία. Η Γαλάνη αρνήθηκε ότι έφερε την αστυνομία, όμως επιβεβαίωσε τις υποδείξεις για τον «παράνομο» συνωστισμό και λίγο πιο μετά ο Πολυχρονόπουλος αναδιπλώθηκε, προφανώς γιατί δεν είχε αποδείξεις για το ποιος έφερε την αστυνομία και ο ντόρος που είχε δημιουργηθεί άρχισε και γινόταν άγριος προς κάθε πλευρά. Τι ωραία που περνάμε στην Ελλάδα του 2020, ρε μλκς; Δεν μπορούμε να κάνουμε δηλαδή ατομικά συσσίτια Covid free, να μπορεί ο άνθρωπος που πεινάει, να κεραστεί σε ένα ασφαλές περιβάλλον, σε μια ωραία ατμόσφαιρα, με σωστή εξυπηρέτηση; Αν είναι δυνατόν, το κράτος που είναι τέλος πάντων; Και τι σχέση έχουν όλα αυτά με την μουσική, ρε μάγκα, θα πει ο αναγνώστης και δίκιο θα έχει. Τα πάντα είναι μουσική, φίλοι μου και επειδή δεν μπορούμε να καταθέσουμε τίποτα περί του γεγονότος, επειδή δεν γνωρίζουμε τίποτα, απλά θα παραθέσουμε το παρακάτω τραγούδι του Γιώργου Κατσαρού που ερμηνεύει η Δήμητρα Γαλάνη και ας μιλήσουν οι στίχοι του Πυθαγόρα για το γεγονός.

https://www.youtube.com/watch?v=o9OOLBvQV0g&t=13s

Τις τελευταίες μέρες, όλη η πνευματική υπόσταση της Επιτροπής είναι στραμμένη στις λίστες που πρέπει να γεμίσουν μέχρι τις τελευταίες εβδομάδες του χρόνου. Και επειδή δεν θέλουμε να αδικήσουμε τους εαυτούς μας, οι ώρες ακροάσεων έχουν σχεδόν διπλασιαστεί. Η μουσική όμως, όπως έχουμε επαναλάβει, είναι ένας απέραντος ωκεανός και ο καθένας από εμάς διαθέτει μόνο έναν κουβά για την διαχειριστεί. Μια από τις κυκλοφορίες που πέρασε πολύ πρόσφατα από μπροστά μας και αξίζει την προσοχή μας, είναι το νέο album των Exarsis, οι οποίοι δοκιμάζουν να συνδυάσουν τον ήχο τους (λέγε με thrash με “ψηλά” και gang vocals) με το αμερικάνικο speed metal (φάση Exciter, Agent Steel ασούμε), πολλές περισσότερες μελωδίες που πάντα είναι καλοδεχούμενες και πιο πειστικά leads σε σχέση με παλιότερα. Νομίζω η συνύπαρξη στην σκηνή με τους απίστευτους Sacral Rage έχει κάνει καλό και στις ηχητικά συγγενείς μπάντες. Aν συνυπολογίσουμε και τον πολύ καλό δίσκο των Typhus, σε μια χρονιά που το θρας μεταλ δεν ενθουσίασε γενικά σε παγκόσμιο επίπεδο, καλά τα πήγαμε και εδώ ως έθνος και αυτό μας γεμίζει με περηφχαχαχαχα.

https://www.youtube.com/watch?v=EUFiHdH7snE

Ένα από τα EP που άκουσα εκτενώς μέσα στον μήνα, είναι το Ξέρεις Ποιος Είμαι Εγώ των Βαλβολίνη, οι οποίοι παίζουν κάτι πολύ κοντά στους Rage Against the Machine και τους Audioslave, με ελληνικό στίχο. Ξέρω τι θα φανταστείς, διαβάζοντας την παραπάνω περιγραφή αλλά όχι ρε μλκ, δεν είναι cringe (πολύ). Ο τραγουδιάρης έχει flow, τα riff πετσοκόβουν, το groove σε σκαλώνει, οι στίχοι τα λένε και παραπάνω από ωραία, όλα μια χαρά. Το μέλλον με ακόμα πιο «μεγάλη» παραγωγή, μπασαρισμένο ήχο και σελέμπριτι guests θα είναι λαμπρό.

https://valvolini.bandcamp.com/album/-

Κλείνουμε το σημερινό Παρατηρητήριο με μια κυκλοφορία που αν έσκαγε πριν 15 χρόνια περίπου ίσως να σήμαινε πολύ περισσότερα για το παουερ μεταλ της χώρας και όχι μόνο. Γιατί τι είναι το παουερ μεταλ κύριοι;; Μια ωραία, μελωδική φωνή με έκταση, ένας basic ρυθμός στις κιθάρες και παμπολα ταπα τουπα ταπα τουπα. Αν όλα αυτά γίνουν σωστά, το αποτέλεσμα μοιάζει μεν με άλλα χιλιάδες παρόμοια, όμως περνάς καλά όταν το ακούς. Ακριβώς αυτό δεν έκαναν οι Kamelot από The Black Halo και μετά, ακριβώς αυτό κάνουν οι Black Fate στο Ithaka. Κερδίζει με Κ.Ο. στον πρώτο γύρο όλο τον πρόσφατο ορυμαγδό κυκλοφοριών της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης, έχει και αυτές τις Symphony X τσαχπινιές στα riff, εγώ λέω μεγάλο ναι και εδώ.

https://blackfate1.bandcamp.com/album/ithaca

 

Top story

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots), οι συναυλίες του λείπουν περισσότερο από ποτέ.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, ετοίμασε metal ταξίδι, μοναχά για πάρτη σας.

Το νέο πρότζεκτ του ιδρύματος Ωνάση μπαίνει με εγχώριες μπάντες μέσα στα αγαπημένα λαϊβάδικα της πόλης και φέρνει τη συναυλιακή εμπειρία στο σαλόνι μας. Λίγο πριν δούμε τους ATH Kids (24/1), ο ιθύνων νους του Stages A/Live, Χρήστος Σαρρής, μιλάει στο Avopolis για το όλο εγχείρημα αλλά και τη ζωντανή μουσική της νέας εποχής.

Στο νέο του Incoming, o Δημήτρης Λιλής δανείζεται τα λόγια του Λεξ για να αποδείξει τι χρειάζεται το εγχώριο rap.

Και κάπως έτσι, έκαναν υπολογίσιμο το εγχώριο progressive metal. Τα υπόλοιπα τα εξηγεί καλύτερα ο κιθαρίστας της μπάντας, Γιώργος Τζαβάρας (Ravaya) στον Αλέξανδρο Τοπιντζή, με αφορμή το νέο δίσκο των Need, Norchestrion: A Song for the End.

Όσο το σπίτι αυτόν τον χειμώνα μοιάζει μονόδρομος, η Τάνια Σκραπαλιώρη προτείνει 8 βιβλία που θα το κάνουν ακόμα πιο φιλόξενο, επιμηκύνοντάς το προς άπειρες συγγραφικές κατευθύνσεις.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots) συνδυάζει την εγχώρια επικαιρότητα με την pop κουλτούρα που κατανάλωσε.

Ρηξικέλευθος παραγωγός, δημιουργός του Wall of Sound, κακοποιητικός, δολοφόνος. Ο Ανδρέας Κύρκος ανατρέχει στο φρενήρες σύμπαν ενός από τα μεγαλύτερα παράδοξα της pop ιστορίας, του Phil Spector, που πέθανε στα 81 του χρόνια.

Πώς το όραμα του για την A$AP κολεκτίβα άλλαξε το rap παιχνίδι; Και ποιος είναι αυτός ο Λατινοαμερικανός της Νέας Υόρκης για τον οποίο, 6 χρόνια πριν, όλα τέλειωσαν βίαια, αλλά αυτοί που ξέρουν, τιμούν κάθε χρόνο στις 18 Ιανουαρίου; Ο Δημήτρης Λιλής έχει τις απαντήσεις.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Περνάει το νέο του Παρατηρητήριο, απορώντας για το φεϊσμπουκικό ban της Επιτροπής και του ΚΨΜ, αλλά δε σας αφήνει χωρίς τις νέες κυκλοφορίες που έπιασε το ραντάρ του.

Μόνο τυχαίοι δεν είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται πίσω από κάποιους δίσκους που γνωρίζουν μαζική επιτυχία…

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος γυρνάει στα 90s και τα ambient αυλάκια του Aphex Twin, για να φτιάξει ένα mix που θα μας στείλει στη λήθη.

Ο Ανδρέας Κύρκος επιλέγει τις 10 ταινίες της award season που εικάζει πως θα κεντρίσουν το ενδιαφέρον και όταν έρθει η ώρα, θα «σηκώσουν» τα βραβεία της χρονιάς.

Η Τάνια Σκραπαλιώρη αποχαιρετά τον σπουδαίο συγγραφέα που έφυγε από τη ζωή, αφού άφησε το δικό του αποτύπωμα στην ελληνική γραμματεία. Άλλωστε, ήταν από τις πένες που μπορούσε να πει τα πάντα με μία μόνο λέξη: την πρώτη του.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots) σαλπάρει για ΗΠΑ: από το Καπιτώλιο του 2021, μέχρι τη βαθιά Αμερική των 30s και των αδελφών Coen.

Instagram





Top