Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να ...
Στο τελευταίο του Incoming για τον Αύγουστο, ο Δημήτρης Λιλής κοιτά με απορία την επικαιρότητα και ψάχνει τη θέση των μουσικών σε αυτή.
Στο τελευταίο του Diggin' πριν τις διακοπές, ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το The Mosaic of  Transformation της Kaitlyn Aurelia Smith.
Η Τάνια Σκραπαλιώρη διάβασε το πρώτο βιβλίο της τριλογίας της Virginie Despentes που χτίζει ένα σύμπαν γεμάτο αντι-ήρωες και πολλή μουσική στο φόντο. ...
Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, σας εύχεται καλές διακοπές με ένα ...
Top story

Στο οποίο θα δείτε, μεταξύ άλλων, την Kylie Jenner, τη Rosaliá και τη Normani.

Κι αυτό γιατί η Lady Gaga ετοιμάζεται να ξεκινήσει τη ραδιοφωνική της εκπομπή στο Apple Music.

Μετά από μια σεζόν, το Hulu ακυρώνει τη σειρά με την Zoë Kravitz.

Το φεστιβάλ έγινε την Παρασκευή 31 Ιουλίου στο Θέατρο της Ανατολικής Τάφρου.

Μιας και ο πρόεδρος των ΗΠΑ χρησιμοποίησε χωρίς άδεια μουσική του Καναδού.

Στα credits του Club Future Nostalgia θα δούμε ονόματα όπως αυτά της Madonna, της Gwen Stefani και της Missy Elliott.

Από το φθινόπωρο, τη θέση του θα πάρει σταδιακά το YouTube Music, με περισσότερα από 60 εκατομμύρια κομμάτια.

All Glamour, No glory!!

metal.team
metal.team

Νομίζω πως είναι πράγματι παράξενο το ότι ξεκινώ να γράψω κείμενο μετά από τόσο καιρό, όχι για να μιλήσω για κάποια μπάντα, αλλά για να γράψω ένα ακόμη από τα κείμενα που θα με οδηγήσουν στην στηλίτευση από αυτούς που διατυμπανίζουν την hardcore αυθεντικότητά τους (sic!) ή θα με εντάξουν στους cool τύπους του μουσικού τύπου γιατί «λέω ό,τι γουστάρω..» από τους «ανοιχτόμυαλους» της φάσης. Αλήθεια, αδιαφορώ και για τους δύο αυτούς τύπους «τυπακίων». Χαρακτηρίζονται και αυτοί από την , μία τάση που βλέπω κυρίαρχη στην κοινωνία και με κάνει να νιώθω εντελώς άβολα.

Πριν τέσσερα χρόνια μετακόμιζα στην Αθήνα και ξεκινούσα να γράφω στο www.avopolis.gr/core (2 Σεπτέμβρη ήταν το πρώτο κέιμενο, όπως και η πρώτη μέρα μου εν ζωή) και είχα όλο αυτό τον ενθουσιασμό που έχει ένας 18χρονος που ξεκινά ενεργά να υποστηρίζει τη μουσική σκηνή που αγαπούσε ήδη τότε, 5 χρόνια. Κάνοντας έναν απολογισμό του όσα συνέβησαν σε αυτά τα τέσσερα χρόνια νομίζω πως μπορώ να είμαι ευχαριστημένος. Όχι γιατί έζησα λίγα ή πολλά, ούτε γιατί πέτυχα λίγα ή πολλά – δεν είδα ως πεδίο καταξίωσης αυτή τη φάση. Αλλά γιατί διαπιστώνω πρακτικά πως πλέον διαθέτω γνώση για να προβλέπω την εξέλιξη των πραγμάτων στον χώρο της υποκουλτούρας που ονομάζουμε hardcore με σχετική ακρίβεια. Και νιώθω πως κάποιες απόψεις, στηριγμένες σε προσωπικές εμπειρίες και συναναστροφές με ανθρώπους από μεγάλο μέρος της Ευρώπης και αντίστοιχο ίσως του υπόλοιπου δυτικού κόσμου, χρειάζεται να τις εκθέσω. Και βέβαια όπως στα περισσότερα από τα γραπτά μου, ο σκοπός είναι εγωιστικός και όχι αλτρουιστικός. Και ο στόχος ασαφής αν και νομίζω οι περισσότεροι πόντοι θα συγκεντρωθούν όταν το βελάκι βρει την καρδιά των παιδιών που μέσα από δραστηριότητες κερδίζουν scene points. Όχι, δε θέλω να σκοτώσω παιδιά που (θεωρητικά) είναι όπως ήμουν. Και ούτε ακριβώς ξέρω τι θέλω αν και ο στίχος “This is the most intense thing you’ve felt, this is two hands ripping through your chest to scrape love from your heart” φαίνεται έτοιμος να με πείσει καθώς επανέρχεται συνέχεια στο κεφάλι μου. Ποια love? Αυτή την που νιώθουμε για τη μουσική μας, την οποία ομολογώ δε βρήκα ποτέ μέχρι σήμερα γοητευτικά ανιδιοτελή σε κανέναν άλλο, παρά στους ανθρώπους που απλά την ακούν όταν γυρίζουν από τη δουλειά, όταν σφουγγαρίζουν στο σπίτι τους, όταν ψωνίζουν στο super market…

Δεν ξέρω από πού να αρχίσω…

Από την μπάντα με πολύ αιχμηρό πολιτικοποιημένο, αντικαπιταλιστικό μήνυμα, δηλωμένων ακροαριστερών πεποιθήσεων, που δε δέχτηκε να μειώσει ούτε ένα ευρώ την προκαθορισμένη αμοιβή τους παρότι ο promoter θα αναγκαζόταν να χάσει πολλά χρήματα λόγω της χαμηλής προσέλευσης κόσμου; Η για τη μπάντα που ποτέ δε μίλησε πολιτικά, κι όμως χάρισε εκατοντάδες ευρώ σε ανάλογη περίπτωση;

Για περιπτώσεις που μπάντες αρνούνται να βγουν αν δεν πάρουν τα χρήματα πριν ανέβουν στη σκηνή; Για μπάντες που εγκαταλείπουν το road crew σε ξένη χώρα και εξαφανίζονται με τα χρήματα τις περιοδείας; Η για μπάντες που δέχονται να παίξουν χωρίς αμοιβή ή ακυρώνουν σειρά από shows, προκειμένου να σταθούν σε όσους τους στέκονται στα αμέτρητα χιλιόμετρα των περιοδειών;

Σε promoters / band members που σε ανταλλακτικά shows όταν πάρουν δε δίνουν τίποτα πίσω ή σε promoters / band members που όταν πάρουν δίνουν τόσα πολλά πίσω που σε κάνουν να νιώθεις πως υπήρξες φτηνός;

Στα παιδιά που με πειράζουν (φιλικά πιστεύω) όταν φοράω Timberland τη στιγμή που οι αγαπημένες τους εναλλακτικές Vans ή Converse, αποτελούν βασιλεία και αντιβασιλεία στην ιεραρχία των πιο επιτυχημένων εμπορικά εταιρειών υποδημάτων παγκόσμια;

Σε μέλη συγκροτημάτων που νοικιάζουν πόρνες σε χώρες της Λατινικής Αμερικής ή σε μέλη συγκροτημάτων που κρατούν απόσταση ακόμη και από.. εκδηλωτικά κορίτσια της σκηνής στο Los Angeles;

Σε crews που διαλύονται ή σε crews που διατηρούνται χρόνια;

Σε μπάντες που τραγουδούν “It’s the nothingness in life that scares me to death”, για να μας πουν μήνες μετά “Just enjoying normal life right now.” Ή σε μπάντες με μέλη που αγγίζουν τα 43 χρόνια και όμως συνεχίζουν ακάθεκτα και παθιασμένα;

Σε μπάντες που μαγνητοσκοπημένα δηλώνουν την αντίθεσή τους στο www.myspace.com επειδή δεν το θεωρούν punk rock” και μήνες μετά το χρησιμοποιούν ως κύρια πηγή πληροφοριών για τη μπάντα τους;

Στον Σάκη Γεροντίδη του www.avopolis.gr/core που έγραφε τόνους reviews αγοράζοντας τα albums και αράδες στα e mails επικοινωνίας ή στον Isaak Gerodidis του www.saveyourscene.com που επικοινωνώντας με μπάντες ή εταιρίες περιορίζεται σε σύντομα, τυπικά mails και “ but you got to send me the cd/vinyl first” attitude. Που κάποτε φανταζόταν απλώς να βρεθεί σε shows στην Αθήνα και τώρα του κακοφαίνεται αν δε συμπεριληφθεί σε guest lists σε shows στην άλλη άκρη της Ευρώπης;

Σκηνικά σαν τα παραπάνω συμβαίνουν καθημερινά όπου υπάρχουν άνθρωποι που μέσα από δραστηριότητες «κρατούν το hardcore ζωντανό» (χα!) . Γεγονότα και συμπεριφορές που ενθαρρύνουν ή απογοητεύουν, αποδεικνύοντας ότι όπως τίποτα στη ζωή έτσι και η μουσική μας σκηνή δεν είναι ούτε ιερή ούτε ανόσια. Δεν υπάρχει μαύρο ή άσπρο. Από όσα είδα κατάλαβα το εξής: Δεν είμαστε μία κοινότητα ανθρώπων διαφορετική από τον έξω κόσμο. Είμαστε ακριβώς μία μικρογραφία της κοινωνίας την οποία θέλουμε να αποφύγουμε μπαίνοντας σε αυτό το μικρόκοσμο που δανείζεται ισόποσα από όνειρα και εφιάλτες. Και είναι λογικό. Είμαστε άνθρωποι, παιδιά, και η ανθρώπινη φύση μας επισκιάζει στην πράξη την λάμψη κάθε ιδέας θεωρητικών κατασκευασμάτων. Και δε θέλω να σας ξενερώσω. Απλά, ως αναγνώστες που ίσως έχετε κάποιες προσδοκίες, θέλω να ξέρετε την αλήθεια μου, η οποία είναι πως πλέον δε ψάχνω την προσωπική γαλήνη στην αταραξία που προσφέρει η ασφάλεια της συλλογικότητας, της αίσθησης του “We, the hardcore kids”. Από όσα είδα, καταλάβα πως ούτε καν τα εντός παρένθεσης κλάσματα δεν έχουν κοινό παρονομαστή. Και δε θα γίνουν ποτέ ομώνυμα. Πολύ περισσότερο και έξω από την παρένθεση, οι πράξεις στον πίνακα της αληθινής ζωής είναι δύσκολες, ίσως ενίοτε να ζητώνται παραπειστικά και άλλοτε να οδηγούν σε άτοπα αποτελέσματα. Προτιμώ όμως να ξοδέψω τη ζωή μου για μία «Εικασία του Γκόλντμπαχ» παρά να πιστέψω πως όλη η μαγεία των μαθηματικών βρίσκεται μέσα σε εκείνη την παρένθεση.

Καλή season φίλοι μου. Ελπίζω να βρίσκω συχνά το κίνητρο να γράφω. Και ναι, το ευκολοφόρετο.. "το κείμενο εκφράζει απόψεις του συντάκτη.."

Top story

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο τελευταίο Snap(shots) του καλοκαιριού, ταξιδεύει από την Ιρλανδία μέχρι το Palm Springs.

Στο τελευταίο του Incoming για τον Αύγουστο, ο Δημήτρης Λιλής κοιτά με απορία την επικαιρότητα και ψάχνει τη θέση των μουσικών σε αυτή.

Στο τελευταίο του Diggin' πριν τις διακοπές, ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το The Mosaic of  Transformation της Kaitlyn Aurelia Smith.

Η Τάνια Σκραπαλιώρη διάβασε το πρώτο βιβλίο της τριλογίας της Virginie Despentes που χτίζει ένα σύμπαν γεμάτο αντι-ήρωες και πολλή μουσική στο φόντο. Κάτι, δηλαδή, σαν την σκοτεινή εκδοχή του High Fidelity...

Ο αγαπημένος σεφ δεν έχει μόνο αγάπη για την κουζίνα, αλλά και για την καλή μουσική και την καλή ελληνική μπύρα.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, σας εύχεται καλές διακοπές με ένα καλοκαιρινό διήγημα.

Κάθε μήνα το Avopolis θα συγκεντρώνει τους δίσκους που έμειναν λίγο παραπάνω στα ακουστικά του. Λίγο πριν πακετάρουμε για καλοκαιρινές διακοπές, βγάλαμε το καπέλο σε μερικές κυρίες της μουσικής βιομηχανίας -και όχι μόνο.

Φεγγάρι, ψυχεδελικός φωτισμός, κατανυκτική ατμόσφαιρα, ένας ήχος άλλοτε απογυμνωμένος, άλλοτε ήρεμος και διαλογιστικός και άλλοτε κλειστοφοβικός ή καταιγιστικός ήταν οι πρωταγωνιστές των 110 περίπου λεπτών που χρειάστηκαν για να απολαύσουμε ζωντανά ένα δύσκολο άλμπουμ με ιδιαίτερες διασκευές.

O Θανάσης Μήνας αποχαιρετά τον βρετανό σκηνοθέτη που πέθανε στα 76 του χρόνια, «ξαναβλέποντας» 7 ταινίες του. 

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots), σταχυολογεί την indie επικαιρότητα, σιγοτραγουδώντας Taylor Swift.

Η γερμανική σειρά είναι ένα ασυμμάζευτο αίνιγμα με πολλά επίπεδα που ολοκληρώθηκε με τον τρίτο κύκλο και προκαλεί τους θεατές να το αποκρυπτογραφήσουν από την αρχή.

O Άρης Καζακόπουλος φτιάχνει λίστες, λίστες, λίστες. Στο νέο του Listomania, με αφορμή τον δίσκο-έκπληξη, Folklore, ανατρέχει στη δισκογραφία μιας από τις μεγαλύτερες pop stars της τελευταίας δεκαπενταετίας.

Λίγο πριν την απονομή των τηλεοπτικών βραβείων της βρετανικής ακαδημίας (31/7), ο Ανδρέας Κύρκος ρίχνει μια ματιά στις υποψηφιότητες της κατηγορίας μίνι σειρών, που αποτελούν και τον κρυμμένο άσσο στο μανίκι της φετινής διοργάνωσης.

Στο νέο του Diggin', o Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το soundtrack της τελευταίας ταινίας του The Boy. 

Στις 26 και 27 Ιουλίου του 1985 στο Καλλιμάρμαρο έλαβε χώρα μία από τις θρυλικότερες συναυλιακές στιγμές της χώρας. Τρεισήμισι δεκαετίες μετά, 8 άνθρωποι που τις έζησαν μπροστά ή πίσω από τη σκηνή, αφηγούνται στην Ελένη Τζαννάτου ένα μουσικό οδοιπορικό, με τα καλά και τα κακά του, που θα λένε και στα εγγόνια τους.

Instagram





Top