Μια μίνι σειρά ντοκιμαντέρ για τον αμφιλεγόμενο μεγιστάνα Jeffrey Epstein (Filthy Rich) και μια ταινία τεκμηρίωσης για όσα συνέβησαν ανάμεσα στον μουσικό ...
Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το ομώνυμο ντεμπούτο των Central Pozitronics και αφήνει ντόπιες λεπίδες ελικοπτέρων να τον πετσοκόψουν.
Ο Άρης Καζακόπουλος φτιάχνει λίστες, λίστες, λίστες. Στο νέο του Listomania ακούει τα καλύτερα κομμάτια της Lady Gaga σε αντίστροφη μέτρηση.
Με αφορμή την πρόσφατη δολοφονία του George Floyd που έκανε τη Μινεάπολις το δυναμίτη μιας φλεγόμενη Αμερικής, ο Μάκης Μηλάτος ξεκινάει από αυτό το ματωμένο "I ...
Κάθε μήνα το Avopolis θα συγκεντρώνει τους δίσκους που έμειναν λίγο παραπάνω στα ακουστικά του. Για τον Μάιο αυτό σημαίνει πολύ Perfume Genius και neo soul (Moses ...

To podcast της ημέρας από το Avopolis Radio.
Συντονιστείτε στο www.avopolisradio.gr, για special dj sets, αφιερώματα, mixtapes και την καλύτερη μουσική!

Top story

Μαζί ανοίγουν και τα κέντρα διασκέδασης και τα καφωδεία, με μέτρα προφύλαξης (όσα, τέλος πάντων, τηρηθούν).

Ο πρώτος αφρικανός μουσικός που υπέγραψε ποτέ στην Interscope, πέθανε στα 57 του χρόνια, ύστερα από σοβαρό πρόβλημα υγείας.

Κι ακόμα είμαστε στην αρχή. Φανταστείτε τι έχουν να δουν τα ματάκια μας...

Ο r'n'b σταρ δώρισε το ποσό σε οργανισμούς υπέρ της φυλετικής δικαιοσύνης και προτρέπει τους φανς του να βοηθήσουν ο καθένας όπως μπορεί.

Ο πάλαι ποτέ μπασίστας των Nirvana χαρακτήρισε τα λόγια του αμερικανού προέδρου «δυνατά και άμεσα».

«Πρόκειται για συστηματικό ρατσισμό, για αστυνομική βία και για ανισότητες» γράφει η βρετανίδα τραγουδίστρια.

Συναντήθηκαν στην πλατεία των Σταγιατών που αντιτίθενται στην ιδιωτικοποίηση του νερού τους.

Ariana Grande, John Legend, Ice-T ανάμεσα σε αυτούς που εξέφρασαν τη διαδικτυακή δυσαρέσκειά τους για τις δηλώσεις του αμερικανού προέδρου περί στρατιωτικής

All Glamour, No glory!!

metal.team
metal.team

Νομίζω πως είναι πράγματι παράξενο το ότι ξεκινώ να γράψω κείμενο μετά από τόσο καιρό, όχι για να μιλήσω για κάποια μπάντα, αλλά για να γράψω ένα ακόμη από τα κείμενα που θα με οδηγήσουν στην στηλίτευση από αυτούς που διατυμπανίζουν την hardcore αυθεντικότητά τους (sic!) ή θα με εντάξουν στους cool τύπους του μουσικού τύπου γιατί «λέω ό,τι γουστάρω..» από τους «ανοιχτόμυαλους» της φάσης. Αλήθεια, αδιαφορώ και για τους δύο αυτούς τύπους «τυπακίων». Χαρακτηρίζονται και αυτοί από την , μία τάση που βλέπω κυρίαρχη στην κοινωνία και με κάνει να νιώθω εντελώς άβολα.

Πριν τέσσερα χρόνια μετακόμιζα στην Αθήνα και ξεκινούσα να γράφω στο www.avopolis.gr/core (2 Σεπτέμβρη ήταν το πρώτο κέιμενο, όπως και η πρώτη μέρα μου εν ζωή) και είχα όλο αυτό τον ενθουσιασμό που έχει ένας 18χρονος που ξεκινά ενεργά να υποστηρίζει τη μουσική σκηνή που αγαπούσε ήδη τότε, 5 χρόνια. Κάνοντας έναν απολογισμό του όσα συνέβησαν σε αυτά τα τέσσερα χρόνια νομίζω πως μπορώ να είμαι ευχαριστημένος. Όχι γιατί έζησα λίγα ή πολλά, ούτε γιατί πέτυχα λίγα ή πολλά – δεν είδα ως πεδίο καταξίωσης αυτή τη φάση. Αλλά γιατί διαπιστώνω πρακτικά πως πλέον διαθέτω γνώση για να προβλέπω την εξέλιξη των πραγμάτων στον χώρο της υποκουλτούρας που ονομάζουμε hardcore με σχετική ακρίβεια. Και νιώθω πως κάποιες απόψεις, στηριγμένες σε προσωπικές εμπειρίες και συναναστροφές με ανθρώπους από μεγάλο μέρος της Ευρώπης και αντίστοιχο ίσως του υπόλοιπου δυτικού κόσμου, χρειάζεται να τις εκθέσω. Και βέβαια όπως στα περισσότερα από τα γραπτά μου, ο σκοπός είναι εγωιστικός και όχι αλτρουιστικός. Και ο στόχος ασαφής αν και νομίζω οι περισσότεροι πόντοι θα συγκεντρωθούν όταν το βελάκι βρει την καρδιά των παιδιών που μέσα από δραστηριότητες κερδίζουν scene points. Όχι, δε θέλω να σκοτώσω παιδιά που (θεωρητικά) είναι όπως ήμουν. Και ούτε ακριβώς ξέρω τι θέλω αν και ο στίχος “This is the most intense thing you’ve felt, this is two hands ripping through your chest to scrape love from your heart” φαίνεται έτοιμος να με πείσει καθώς επανέρχεται συνέχεια στο κεφάλι μου. Ποια love? Αυτή την που νιώθουμε για τη μουσική μας, την οποία ομολογώ δε βρήκα ποτέ μέχρι σήμερα γοητευτικά ανιδιοτελή σε κανέναν άλλο, παρά στους ανθρώπους που απλά την ακούν όταν γυρίζουν από τη δουλειά, όταν σφουγγαρίζουν στο σπίτι τους, όταν ψωνίζουν στο super market…

Δεν ξέρω από πού να αρχίσω…

Από την μπάντα με πολύ αιχμηρό πολιτικοποιημένο, αντικαπιταλιστικό μήνυμα, δηλωμένων ακροαριστερών πεποιθήσεων, που δε δέχτηκε να μειώσει ούτε ένα ευρώ την προκαθορισμένη αμοιβή τους παρότι ο promoter θα αναγκαζόταν να χάσει πολλά χρήματα λόγω της χαμηλής προσέλευσης κόσμου; Η για τη μπάντα που ποτέ δε μίλησε πολιτικά, κι όμως χάρισε εκατοντάδες ευρώ σε ανάλογη περίπτωση;

Για περιπτώσεις που μπάντες αρνούνται να βγουν αν δεν πάρουν τα χρήματα πριν ανέβουν στη σκηνή; Για μπάντες που εγκαταλείπουν το road crew σε ξένη χώρα και εξαφανίζονται με τα χρήματα τις περιοδείας; Η για μπάντες που δέχονται να παίξουν χωρίς αμοιβή ή ακυρώνουν σειρά από shows, προκειμένου να σταθούν σε όσους τους στέκονται στα αμέτρητα χιλιόμετρα των περιοδειών;

Σε promoters / band members που σε ανταλλακτικά shows όταν πάρουν δε δίνουν τίποτα πίσω ή σε promoters / band members που όταν πάρουν δίνουν τόσα πολλά πίσω που σε κάνουν να νιώθεις πως υπήρξες φτηνός;

Στα παιδιά που με πειράζουν (φιλικά πιστεύω) όταν φοράω Timberland τη στιγμή που οι αγαπημένες τους εναλλακτικές Vans ή Converse, αποτελούν βασιλεία και αντιβασιλεία στην ιεραρχία των πιο επιτυχημένων εμπορικά εταιρειών υποδημάτων παγκόσμια;

Σε μέλη συγκροτημάτων που νοικιάζουν πόρνες σε χώρες της Λατινικής Αμερικής ή σε μέλη συγκροτημάτων που κρατούν απόσταση ακόμη και από.. εκδηλωτικά κορίτσια της σκηνής στο Los Angeles;

Σε crews που διαλύονται ή σε crews που διατηρούνται χρόνια;

Σε μπάντες που τραγουδούν “It’s the nothingness in life that scares me to death”, για να μας πουν μήνες μετά “Just enjoying normal life right now.” Ή σε μπάντες με μέλη που αγγίζουν τα 43 χρόνια και όμως συνεχίζουν ακάθεκτα και παθιασμένα;

Σε μπάντες που μαγνητοσκοπημένα δηλώνουν την αντίθεσή τους στο www.myspace.com επειδή δεν το θεωρούν punk rock” και μήνες μετά το χρησιμοποιούν ως κύρια πηγή πληροφοριών για τη μπάντα τους;

Στον Σάκη Γεροντίδη του www.avopolis.gr/core που έγραφε τόνους reviews αγοράζοντας τα albums και αράδες στα e mails επικοινωνίας ή στον Isaak Gerodidis του www.saveyourscene.com που επικοινωνώντας με μπάντες ή εταιρίες περιορίζεται σε σύντομα, τυπικά mails και “ but you got to send me the cd/vinyl first” attitude. Που κάποτε φανταζόταν απλώς να βρεθεί σε shows στην Αθήνα και τώρα του κακοφαίνεται αν δε συμπεριληφθεί σε guest lists σε shows στην άλλη άκρη της Ευρώπης;

Σκηνικά σαν τα παραπάνω συμβαίνουν καθημερινά όπου υπάρχουν άνθρωποι που μέσα από δραστηριότητες «κρατούν το hardcore ζωντανό» (χα!) . Γεγονότα και συμπεριφορές που ενθαρρύνουν ή απογοητεύουν, αποδεικνύοντας ότι όπως τίποτα στη ζωή έτσι και η μουσική μας σκηνή δεν είναι ούτε ιερή ούτε ανόσια. Δεν υπάρχει μαύρο ή άσπρο. Από όσα είδα κατάλαβα το εξής: Δεν είμαστε μία κοινότητα ανθρώπων διαφορετική από τον έξω κόσμο. Είμαστε ακριβώς μία μικρογραφία της κοινωνίας την οποία θέλουμε να αποφύγουμε μπαίνοντας σε αυτό το μικρόκοσμο που δανείζεται ισόποσα από όνειρα και εφιάλτες. Και είναι λογικό. Είμαστε άνθρωποι, παιδιά, και η ανθρώπινη φύση μας επισκιάζει στην πράξη την λάμψη κάθε ιδέας θεωρητικών κατασκευασμάτων. Και δε θέλω να σας ξενερώσω. Απλά, ως αναγνώστες που ίσως έχετε κάποιες προσδοκίες, θέλω να ξέρετε την αλήθεια μου, η οποία είναι πως πλέον δε ψάχνω την προσωπική γαλήνη στην αταραξία που προσφέρει η ασφάλεια της συλλογικότητας, της αίσθησης του “We, the hardcore kids”. Από όσα είδα, καταλάβα πως ούτε καν τα εντός παρένθεσης κλάσματα δεν έχουν κοινό παρονομαστή. Και δε θα γίνουν ποτέ ομώνυμα. Πολύ περισσότερο και έξω από την παρένθεση, οι πράξεις στον πίνακα της αληθινής ζωής είναι δύσκολες, ίσως ενίοτε να ζητώνται παραπειστικά και άλλοτε να οδηγούν σε άτοπα αποτελέσματα. Προτιμώ όμως να ξοδέψω τη ζωή μου για μία «Εικασία του Γκόλντμπαχ» παρά να πιστέψω πως όλη η μαγεία των μαθηματικών βρίσκεται μέσα σε εκείνη την παρένθεση.

Καλή season φίλοι μου. Ελπίζω να βρίσκω συχνά το κίνητρο να γράφω. Και ναι, το ευκολοφόρετο.. "το κείμενο εκφράζει απόψεις του συντάκτη.."

Top story

Μια μίνι σειρά ντοκιμαντέρ για τον αμφιλεγόμενο μεγιστάνα Jeffrey Epstein (Filthy Rich) και μια ταινία τεκμηρίωσης για όσα συνέβησαν ανάμεσα στον μουσικό παραγωγό Russell Simmons και την Drew Dixon, δείχνουν πώς προσεγγίζεις τη σεξουαλική κακοποίηση με αισθητική τηλεοπτικού ρεπορτάζ και πώς με μια διακριτική αφήγηση για όσους ...

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το ομώνυμο ντεμπούτο των Central Pozitronics και αφήνει ντόπιες λεπίδες ελικοπτέρων να τον πετσοκόψουν.

Ο Άρης Καζακόπουλος φτιάχνει λίστες, λίστες, λίστες. Στο νέο του Listomania ακούει τα καλύτερα κομμάτια της Lady Gaga σε αντίστροφη μέτρηση.

Με αφορμή την πρόσφατη δολοφονία του George Floyd που έκανε τη Μινεάπολις το δυναμίτη μιας φλεγόμενη Αμερικής, ο Μάκης Μηλάτος ξεκινάει από αυτό το ματωμένο "I Can't Breathe" και περπατάει την αμερικάνικη πόλη υπό την υπόκρουση της μουσικής που η ίδια γέννησε.

Κάθε μήνα το Avopolis θα συγκεντρώνει τους δίσκους που έμειναν λίγο παραπάνω στα ακουστικά του. Για τον Μάιο αυτό σημαίνει πολύ Perfume Genius και neo soul (Moses Somney), κάνα δύο top metal κυκλοφορίες (Ulcerate, Huntsmen), λίγη americana (Lucinda Williams) και λίγο πατρινό garage (Goodbye Bedouin).

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο μας κάνει βασικά μαθήματα ροκ, ψάχνοντας τις ρίζες του κάπου ανάμεσα στον Bach, την Μέση Γη και το Στην Υγειά Μας Ρε Παιδιά.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Σε αυτό το Snap(shots), δεν μπορούσε να μην κοντοσταθεί στην μελανότερη παγκόσμια στιγμή της εβδομάδας: την δολοφονία του αφροαμερικανού George Floyd από λευκό ...

Πριν ακριβώς 15 χρόνια, στις 29 Μαΐου του 2005, το ιστορικό λαιβάδικο της οδού Μάρνη έριξε αυλαία. Επτά άνθρωποι που το έζησαν, ο καθένας με το δικό του τρόπο, θυμούνται και αφηγούνται στην Ελένη Τζαννάτου εκείνες τις στιγμές που θα μείνουν χαραγμένες στο συναυλιακό διηνεκές.

Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής επιστρέφει στους 90s ήρωές του, που ακόμη και τη στιγμή που μαζεύουν τα τελευταία τους ένσημα, κάτι έχουν να του μάθουν.

Η νέα σειρά παραγωγής FX/Hulu, αφηγείται την ιστορία της Phyllis Sclafyly, μιας από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της «μαμάς Αμερικής» κι ο Ανδρέας Κύρκος υποκλίνεται στην ερμηνεία της Cate Blanchett σε άψογο 70s φόντο.

Η νέα σειρά του Netflix περπατάει σε μουσκεμένα σοκάκια του Παρισιού με jazz υπόκρουση αλλά, για την Τάνια Σκραπαλιώρη, αυτό δεν είναι αρκετό.

Στο νέο του Diggin' ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει δυνατά το ομώνυμο ντεμπούτο των MadMadMad, που γεννήθηκαν από τα σπλάχνα των Ill Considered και νιώθει θυμωμένος, οργισμένος, τσαντισμένος -για καλό.

Μαύροι Πάνθηρες, chicanos, ασιάτες, LGBTQ κοινότητα, φόνοι, αντικουλτούρα, μουσική στο Λος Άντζελες της δεκαετίας του '60 αποτελούν τα κινητήρια καύσιμα του νέου βιβλίου  των Mike Davis & Jon Wiener, Set the Night on Fire: L.A. in the Sixties. Ο Θανάσης Μήνας βούτηξε στις σελίδες του και μας πήγε ένα βήμα πέρα από ...

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, αφού μας πήραν το moshing και μας άφησαν με το greek sirtaki, βλέπει το μέλλον του καλοκαιριού στον Sin Boy και τη Rina. Άλλωστε, "it's a trap" (#διπλής).

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο πρώτο Snap(shots) εκτός καραντίνας, ξανανακαλύπτει την πόλη και τη νέα μουσική, όσο ο Neil Young ανακαλύπτει τις χαρές του να παίζει μουσική στις κότες του.

Instagram





Top