Σε τι είναι καλύτερος ο Neil Young από τον Bob Dylan; Γιατί θεωρεί ιδιοφυή τον Anderson .Paak; Τι σημαίνει σήμερα ο αρχαίος θεός Πάνας; Πόσο αγαπάει τον Άνεμο στις Ιτιές ...
Στην έκτη (και τελευταία) από τις ανασκοπήσεις της δεκαετίας ανά είδος, η στήλη παρουσιάζει τους 25 καλύτερους hip hop δίσκους, από το 2010 μέχρι σήμερα...
Αν και δεν ακούστηκε κανένα από τα σπουδαία τραγούδια που έγραψε ο πρωταγωνιστής της βραδιάς παρέα με τον Nick Cave, ήταν μια εκπληκτική συναυλία, που τίμησε την ...
Με το "Julia" να παίζεται διαχρονικώς στα ραδιόφωνά μας, επιστρέφουν στην Ελλάδα, για εμφανίσεις σε Αθήνα (Παρασκευή 22/11, Κύτταρο) και Θεσσαλονίκη (Σάββατο 23/11, ...
Το παλιό σύνθημα «Βασίλη ζούμε για να σ' ακούμε» καλά κρατεί και στην εκπνοή μίας ακόμα δεκαετίας. Αποδείχθηκε σε ένα γεμάτο Anodos Stage, όπου η Αγγελική Νικολούλη ...

All Glamour, No glory!!

metal.team
metal.team

Νομίζω πως είναι πράγματι παράξενο το ότι ξεκινώ να γράψω κείμενο μετά από τόσο καιρό, όχι για να μιλήσω για κάποια μπάντα, αλλά για να γράψω ένα ακόμη από τα κείμενα που θα με οδηγήσουν στην στηλίτευση από αυτούς που διατυμπανίζουν την hardcore αυθεντικότητά τους (sic!) ή θα με εντάξουν στους cool τύπους του μουσικού τύπου γιατί «λέω ό,τι γουστάρω..» από τους «ανοιχτόμυαλους» της φάσης. Αλήθεια, αδιαφορώ και για τους δύο αυτούς τύπους «τυπακίων». Χαρακτηρίζονται και αυτοί από την , μία τάση που βλέπω κυρίαρχη στην κοινωνία και με κάνει να νιώθω εντελώς άβολα.

Πριν τέσσερα χρόνια μετακόμιζα στην Αθήνα και ξεκινούσα να γράφω στο www.avopolis.gr/core (2 Σεπτέμβρη ήταν το πρώτο κέιμενο, όπως και η πρώτη μέρα μου εν ζωή) και είχα όλο αυτό τον ενθουσιασμό που έχει ένας 18χρονος που ξεκινά ενεργά να υποστηρίζει τη μουσική σκηνή που αγαπούσε ήδη τότε, 5 χρόνια. Κάνοντας έναν απολογισμό του όσα συνέβησαν σε αυτά τα τέσσερα χρόνια νομίζω πως μπορώ να είμαι ευχαριστημένος. Όχι γιατί έζησα λίγα ή πολλά, ούτε γιατί πέτυχα λίγα ή πολλά – δεν είδα ως πεδίο καταξίωσης αυτή τη φάση. Αλλά γιατί διαπιστώνω πρακτικά πως πλέον διαθέτω γνώση για να προβλέπω την εξέλιξη των πραγμάτων στον χώρο της υποκουλτούρας που ονομάζουμε hardcore με σχετική ακρίβεια. Και νιώθω πως κάποιες απόψεις, στηριγμένες σε προσωπικές εμπειρίες και συναναστροφές με ανθρώπους από μεγάλο μέρος της Ευρώπης και αντίστοιχο ίσως του υπόλοιπου δυτικού κόσμου, χρειάζεται να τις εκθέσω. Και βέβαια όπως στα περισσότερα από τα γραπτά μου, ο σκοπός είναι εγωιστικός και όχι αλτρουιστικός. Και ο στόχος ασαφής αν και νομίζω οι περισσότεροι πόντοι θα συγκεντρωθούν όταν το βελάκι βρει την καρδιά των παιδιών που μέσα από δραστηριότητες κερδίζουν scene points. Όχι, δε θέλω να σκοτώσω παιδιά που (θεωρητικά) είναι όπως ήμουν. Και ούτε ακριβώς ξέρω τι θέλω αν και ο στίχος “This is the most intense thing you’ve felt, this is two hands ripping through your chest to scrape love from your heart” φαίνεται έτοιμος να με πείσει καθώς επανέρχεται συνέχεια στο κεφάλι μου. Ποια love? Αυτή την που νιώθουμε για τη μουσική μας, την οποία ομολογώ δε βρήκα ποτέ μέχρι σήμερα γοητευτικά ανιδιοτελή σε κανέναν άλλο, παρά στους ανθρώπους που απλά την ακούν όταν γυρίζουν από τη δουλειά, όταν σφουγγαρίζουν στο σπίτι τους, όταν ψωνίζουν στο super market…

Δεν ξέρω από πού να αρχίσω…

Από την μπάντα με πολύ αιχμηρό πολιτικοποιημένο, αντικαπιταλιστικό μήνυμα, δηλωμένων ακροαριστερών πεποιθήσεων, που δε δέχτηκε να μειώσει ούτε ένα ευρώ την προκαθορισμένη αμοιβή τους παρότι ο promoter θα αναγκαζόταν να χάσει πολλά χρήματα λόγω της χαμηλής προσέλευσης κόσμου; Η για τη μπάντα που ποτέ δε μίλησε πολιτικά, κι όμως χάρισε εκατοντάδες ευρώ σε ανάλογη περίπτωση;

Για περιπτώσεις που μπάντες αρνούνται να βγουν αν δεν πάρουν τα χρήματα πριν ανέβουν στη σκηνή; Για μπάντες που εγκαταλείπουν το road crew σε ξένη χώρα και εξαφανίζονται με τα χρήματα τις περιοδείας; Η για μπάντες που δέχονται να παίξουν χωρίς αμοιβή ή ακυρώνουν σειρά από shows, προκειμένου να σταθούν σε όσους τους στέκονται στα αμέτρητα χιλιόμετρα των περιοδειών;

Σε promoters / band members που σε ανταλλακτικά shows όταν πάρουν δε δίνουν τίποτα πίσω ή σε promoters / band members που όταν πάρουν δίνουν τόσα πολλά πίσω που σε κάνουν να νιώθεις πως υπήρξες φτηνός;

Στα παιδιά που με πειράζουν (φιλικά πιστεύω) όταν φοράω Timberland τη στιγμή που οι αγαπημένες τους εναλλακτικές Vans ή Converse, αποτελούν βασιλεία και αντιβασιλεία στην ιεραρχία των πιο επιτυχημένων εμπορικά εταιρειών υποδημάτων παγκόσμια;

Σε μέλη συγκροτημάτων που νοικιάζουν πόρνες σε χώρες της Λατινικής Αμερικής ή σε μέλη συγκροτημάτων που κρατούν απόσταση ακόμη και από.. εκδηλωτικά κορίτσια της σκηνής στο Los Angeles;

Σε crews που διαλύονται ή σε crews που διατηρούνται χρόνια;

Σε μπάντες που τραγουδούν “It’s the nothingness in life that scares me to death”, για να μας πουν μήνες μετά “Just enjoying normal life right now.” Ή σε μπάντες με μέλη που αγγίζουν τα 43 χρόνια και όμως συνεχίζουν ακάθεκτα και παθιασμένα;

Σε μπάντες που μαγνητοσκοπημένα δηλώνουν την αντίθεσή τους στο www.myspace.com επειδή δεν το θεωρούν punk rock” και μήνες μετά το χρησιμοποιούν ως κύρια πηγή πληροφοριών για τη μπάντα τους;

Στον Σάκη Γεροντίδη του www.avopolis.gr/core που έγραφε τόνους reviews αγοράζοντας τα albums και αράδες στα e mails επικοινωνίας ή στον Isaak Gerodidis του www.saveyourscene.com που επικοινωνώντας με μπάντες ή εταιρίες περιορίζεται σε σύντομα, τυπικά mails και “ but you got to send me the cd/vinyl first” attitude. Που κάποτε φανταζόταν απλώς να βρεθεί σε shows στην Αθήνα και τώρα του κακοφαίνεται αν δε συμπεριληφθεί σε guest lists σε shows στην άλλη άκρη της Ευρώπης;

Σκηνικά σαν τα παραπάνω συμβαίνουν καθημερινά όπου υπάρχουν άνθρωποι που μέσα από δραστηριότητες «κρατούν το hardcore ζωντανό» (χα!) . Γεγονότα και συμπεριφορές που ενθαρρύνουν ή απογοητεύουν, αποδεικνύοντας ότι όπως τίποτα στη ζωή έτσι και η μουσική μας σκηνή δεν είναι ούτε ιερή ούτε ανόσια. Δεν υπάρχει μαύρο ή άσπρο. Από όσα είδα κατάλαβα το εξής: Δεν είμαστε μία κοινότητα ανθρώπων διαφορετική από τον έξω κόσμο. Είμαστε ακριβώς μία μικρογραφία της κοινωνίας την οποία θέλουμε να αποφύγουμε μπαίνοντας σε αυτό το μικρόκοσμο που δανείζεται ισόποσα από όνειρα και εφιάλτες. Και είναι λογικό. Είμαστε άνθρωποι, παιδιά, και η ανθρώπινη φύση μας επισκιάζει στην πράξη την λάμψη κάθε ιδέας θεωρητικών κατασκευασμάτων. Και δε θέλω να σας ξενερώσω. Απλά, ως αναγνώστες που ίσως έχετε κάποιες προσδοκίες, θέλω να ξέρετε την αλήθεια μου, η οποία είναι πως πλέον δε ψάχνω την προσωπική γαλήνη στην αταραξία που προσφέρει η ασφάλεια της συλλογικότητας, της αίσθησης του “We, the hardcore kids”. Από όσα είδα, καταλάβα πως ούτε καν τα εντός παρένθεσης κλάσματα δεν έχουν κοινό παρονομαστή. Και δε θα γίνουν ποτέ ομώνυμα. Πολύ περισσότερο και έξω από την παρένθεση, οι πράξεις στον πίνακα της αληθινής ζωής είναι δύσκολες, ίσως ενίοτε να ζητώνται παραπειστικά και άλλοτε να οδηγούν σε άτοπα αποτελέσματα. Προτιμώ όμως να ξοδέψω τη ζωή μου για μία «Εικασία του Γκόλντμπαχ» παρά να πιστέψω πως όλη η μαγεία των μαθηματικών βρίσκεται μέσα σε εκείνη την παρένθεση.

Καλή season φίλοι μου. Ελπίζω να βρίσκω συχνά το κίνητρο να γράφω. Και ναι, το ευκολοφόρετο.. "το κείμενο εκφράζει απόψεις του συντάκτη.."

ΑΤΖΕΝΤΑ

Queensrÿche
15-11-2019

Queensrÿche

Θεσσαλονίκη - Fix Factory Of Sound
Σοκ και Δέος! “Queen of the Reich”, “Take Hold of the Flame”, “Screaming in Digital”, “Eyes of a Stranger”, “Walk in the Shadows”, “Empire”, “The Lady Whore Black”, “I Am I”, “I Don’t Believe in ...
Marina
16-11-2019

Marina

Αθήνα - Πειραιώς 117 Academy
Emma Shapplin
16-11-2019

Emma Shapplin

Αθήνα - Κλειστό Ολυμπιακό Στάδιο Γαλατσίου
15-11-2019

Fantasia

Αθήνα - Ρομάντσο

Desert Monks + Honeybadger

Αθήνα - Temple

Queensrÿche

Θεσσαλονίκη - Fix Factory Of Sound

Κ.Βήτα

Αθήνα - Six D.O.G.S.

Blueballs Friday Party

Αθήνα - Faust Bar Theater Arts

Rebetien

Αθήνα - Αστερίσκος

Ι. Ιωάννου, Δ. Λάππας, Γ. Κιουρτσόγλου, Στ. Δημητρίου

Υπόλοιπη Ελλάδα - Γυάλινο Μουσικό Θέατρο - Up Stage

Μιρέλα Πάχου

Αθήνα - Σταυρός Του Νότου (Plus)

Κορίνα Λεγάκη

Αθήνα - Μουσικό Βαγόνι Orient Express

GALLERY OF THE WEEK

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ

Παναγιώτης Κουνελλές
Αν και δεν ακούστηκε κανένα από τα σπουδαία τραγούδια που έγραψε ο πρωταγωνιστής της βραδιάς παρέα με τον Nick Cave, ήταν μια εκπληκτική συναυλία, που τίμησε την Αυστραλία και το βουρκώδες της, ...
Χάρης Συμβουλίδης
Το παλιό σύνθημα «Βασίλη ζούμε για να σ' ακούμε» καλά κρατεί και στην εκπνοή μίας ακόμα δεκαετίας. Αποδείχθηκε σε ένα γεμάτο Anodos Stage, όπου η Αγγελική Νικολούλη εθεάθη να χορεύει ζεϊμπέκικο και
Ανδρέας Κύρκος
Μια κατάθεση απαιτητική και διαβασμένη, με στιγμές αληθινής ευφυΐας αλλά με διόλου εύληπτα μοτίβα, η οποία στο αποκορύφωμά της έδωσε ισάξιο συνθετικό credit στην τεχνητή νοημοσύνη που χρίζει ως

ΣΤΗΛΕΣ

Άρης Καζακόπουλος
Στην έκτη (και τελευταία) από τις ανασκοπήσεις της δεκαετίας ανά είδος, η στήλη παρουσιάζει τους 25 καλύτερους hip hop δίσκους, από το 2010 μέχρι σήμερα...
Ζώης Χαλκιόπουλος
Ένας απόλυτα κινηματογραφικός και ονειροπόλος δίσκος με φόντο την Κέρκυρα, γεμάτος τελετουργικά στοιχεία, μυστήριο, gospel στιγμές και γήινα θεμέλια...
Ελένη Τζαννάτου
Ντεμπούταραν στη δισκογραφία ευθαρσώς και με ειλικρίνεια, με τα χρωματιστά τους πουλόβερ και τις indie μελωδίες τους, επινοώντας τον καλλιτεχνικό τους εαυτό δίχως καμία έγνοια να φανούν κουλ...

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Χάρης Συμβουλίδης
Δισκογραφικός «χάρτης» για έναν μυστήριο, απρόβλεπτο τύπο, πάστορα των Βαπτιστών μα και πιανίστα σε πορνεία, που καταγράφηκε ως ένας από τους πιο ξεχωριστούς μπλουζίστες των προπολεμικών χρόνων, ...
Μιχάλης Τσαντίλας

Αυτές τις μέρες, η περίφημη Bootleg Series εμπλουτίστηκε με το vol. 15 (Travelin’ Thru), το οποίο κάλυψε τη ντυλανική περίοδο 1967/1969. Ήταν όμως η εποχή 1965/1966 που είχε ήδη χτίσει τον ...

The Boy
Με αφορμή την πρόσφατη κυκλοφορία του νέου του άλμπουμ Παραδουλεύτρα (στην Inner Ear), αναδημοσιεύουμε ένα κείμενο που ο Αλέξανδρος Βούλγαρης έγραψε ειδικά για τις σελίδες μας το 2013, προλογίζοντας

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Χάρης Συμβουλίδης
Σε τι είναι καλύτερος ο Neil Young από τον Bob Dylan; Γιατί θεωρεί ιδιοφυή τον Anderson .Paak; Τι σημαίνει σήμερα ο αρχαίος θεός Πάνας; Πόσο αγαπάει τον Άνεμο στις Ιτιές; Δεν τον λες και τον πιο ...
Πέννυ Γέρου
Με το "Julia" να παίζεται διαχρονικώς στα ραδιόφωνά μας, επιστρέφουν στην Ελλάδα, για εμφανίσεις σε Αθήνα (Παρασκευή 22/11, Κύτταρο) και Θεσσαλονίκη (Σάββατο 23/11, Eightball). Ευκαιρία λοιπόν να ...
Πέννυ Γέρου
Μυστηριακοί, υπερβατικοί, αλλά και απόλυτα συντονισμένοι στη δυναμική της σύγχρονης πραγματικότητας, φέρνουν τον βιομηχανικό τους ήχο στο Temple (Παρασκευή 22 Νοεμβρίου), ενώ έπεται και νέο άλμπουμ

Instagram





Top
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…