View More
Το χρονικό της dance μουσικής και κουλτούρας, από την σκηνή του Σικάγο στα '80s, μέχρι το θρυλικό club Hacienda - ένα must-see film με ονόματα όπως ...
O Δημήτρης Λιλής περνάει το νέο του Incoming με δύο μπαγκέτες στα χέρια.
Ο «άγνωστος δρόμος» της βρήκε αυτόν του Φοίβου Δεληβοριά που από την Ταράτσα έφτασε πλέον να της υπογράφει το ντεμπούτο της. Κι όπως λέει η ...
Ανάμεσα σε Δυτική κι Ανατολική Ακτή, gangsta ρίμες, jazz samples και crossovers στο rock κοινό, ο Δημήτρης Λιλής επιλέγει τους 5 δίσκους που ...
Κάθε Πέμπτη η Ναταλία Πετρίτη θα βλέπει τη ζωή στο κινηματογραφικό πανί. Αυτή την εβδομάδα (10/6-16/6), ποντάρει σε οσκαρικές επιλογές (Ο Άνθρωπος ...


Something From Nothing: The Art Of Rap. Σήμερα, δωρεάν προβολή στο Backstage Film Festival. Ένα από τα πιο σημαντικά ντοκιμαντέρ για τη rap, σε σκηνοθεσία του ίδιου του Ice-T και με το πιο εντυπωσιακό cast του είδους: Από τον Chuck D των Public Enemy, τον Dr. Dre, τον Eminem και τον Afrika Bambaataa, μέχρι τον Common, τον Kanye West, τον KRS-One και τον Snoop Dogg. Περισσότερα, εδώ.
Top story

Μία από τις κορυφαίες μπάντες του σκληρού ήχου τα τελευταία 25 χρόνια σε ολόκληρο τον κόσμο, θα κάνουν μια στάση στην Αθήνα και την Πλατεία Νερού, το Σάββατο 23 Ιουλίου 2022.

Με το "Solar Power" και πρώτο νέο κομμάτι εδώ και 4 χρόνια, στο οποίο βάζουν το χέρι τους ο Jack Antonoff, η Phoebe Bridgers και η Clairo.

Στο βίντεο κλιπ για το νέο της κομμάτι, βάζει τα πράγματα στη θέση τους.

Που όμως δεν πρόκειται να ακούσουμε, όπως αφήνει να εννοηθεί ο Dave Grohl...

Στις 12 Ιουνίου, οι μουσικόφιλοι θα βρουν στην αλυσίδα καταστημάτων μοναδικές προσφορές.

Ακούστε την εκδοχή της στο "Marry The Night".

Αυτή είναι η συμβουλή του μουσικού για τη μέση ηλικία...

Ακούστε τις δύο μουσικούς να παίζουν το ντουέτο τους "Like I Used To".

Ακούστε το "Great Mass of Color" από το επερχόμενο Infinite Granite.

Η ιστορία του ελληνικού ροκ από το '60 ως σήμερα. Πέντε δεκαετίες γεμάτες ηλεκτρισμό, από τις εκδόσεις Ogdoo Music Group.

Διαβάστε όλα τα νέα μέτρα που θα τεθούν σε ισχύ και ανακοινώθηκαν στην ενημέρωση Κικίλια-Χαρδαλιά.

Το trap τρίο αποκάλυψε το tracklist του επερχόμενου δίσκου του.

Ακούστε την τράπερ απ' το Τέξας στο νέο track του dj Marshmello μαζί με συμμετοχή του Nitti Gritti.

Όσα θα δούμε στο διεθνές conference & showcase festival για καλλιτέχνες, επαγγελματίες και φίλους της μουσικής από 22-26 Ιουνίου.

ROCKWAVE FESTIVAL day 5: Twisted Sister, Dio, Anthrax, Katatonia, Zyklon, Ολέθριο Ρήγμα

metal.team
metal.team

Τελευταία μέρα του Rockwave 2005 και τα ονόματα αρκετά και πολύ καλά! Ίσως η πιο δυνατή μέρα, μετά φυσικά τους SABBATH. Ο κόσμος σχετικά λίγος, το πολύ 6000, αλλά όπως αποδείχθηκε αρκετός και καλός! Τί κι αν ακύρωσαν οι ZYKLON την ώρα του φεστιβαλ (είπανε λόγω τραυματισμού ενός μέλους)... αυτό δεν μας ενόχλησε καθόλου. Ο λόγος; Περισσότερη ώρα για τα επόμενα γκρουπ... καθόλου άσχημα!

ΟΛΕΘΡΙΟ ΡΗΓΜΑ
(κείμενο: Φραγκίσκος Σαμοΐλης)

Δεύτερη εμφάνιση των «δικών» μας ΟΛΕΘΡΙΟ ΡΗΓΜΑ, η οποία –για όσους τους γνωρίζουν- δεν έκρυβε εκπλήξεις. Με το punk/metalcore ϋφος τους, μας παρουσίασαν 2 δικά τους κομμάτια, τα “Ολέθριο Ρήγμα” και “Μπάτσοι-Γουρούνα-Δολοφόνοι” και 4 (!!!) διασκευές στα “Territoty” και “Refuse/Resist” των SEPULTURA, “Orgasmatron” των MOTORHEAD και “So What” των ANTI-NOWHERE LEAGUE. Καλή εμφάνιση που κατάφερε να ξασηκώσει μερικούς απο το κοινό. Άλλωστε οι διασκευές και μόνο που έπαιξαν είναι κομμάτια που στο άκουσμά τους ο μεταλλάς «αφυπνίζεται». Μοναδικό αρνητικό η φωνή της τραγουδίστριας που δεν ταίριαζε ιδιαίτερα στο όλο σύνολο...

KATATONIA
(κείμενο: Νίκος Παλαιολόγος)

Η ώρα είναι κάπου 17:30 και ο ήλιος καίει πάνω από τα κεφάλια μας στο Terra Vibe. Ίσως οι χειρότερες συνθήκες για να παρακολουθήσει κανείς μια μπάντα όπως οι Σουηδοί KΑΤΑΤΟΝΙΑ καθώς μέσα σε τόση ζέστη περιμένεις στην σκηνή να εμφανιστούν τίποτα rastafari να παίζουν ska και όμως ανεβαίνουν πέντε κατάλευκοι Σουηδοί που απλά φαίνεται να υποφέρουν από τη ζέστη.

Τί καλύτερο λοιπόν για την περίσταση από ένα κομμάτι σαν το ”Ghost Of The Sun”. Αρχικά η φωνή του Jonas ήταν λίγο θαμμένη, αλλά μέσα στο ίδιο το κομμάτι ο ήχος διορθώθηκε σε ικανοποιητικά επίπεδα και έτσι κατάφερε να μαγνητίσει τον κόσμο με την μελωδικότατη φωνή του, ενώ ο Anders (κιθάρα) να τα χάνει λίγο στα δεύτερα φωνητικά. Σειρά είχε το ”Criminals” απο το ”Viva Emptiness” και ο κόσμος που βρίσκεται κοντά στην σκηνή έχει αρχίσει να αυξάνεται με αποτέλεσμα η μπάντα να αρχίζει να αισθάνεται πιο άνετα. Όμως για μένα έχει έρθει η μεγαλύτερη στιγμή της εμφάνισης των KATATONIA καθώς στ’ αυτιά μου πέφτουν οι πρώτες νότες του ”Teargas”. Αυτό το κομμάτι κατάφερε να με ανατριχιάσει, αλλά οι συνθήκες δεν βοηθούσαν. Λίγο η ζέστη, λίγο η μπάντα που μάλλον είχε αρχίσει να λιώνει και δεν έλεγε να ζωντανέψει πάνω στη σκηνή, δεν επέτρεψαν και τόσο να απολαύσει κανείς αυτό το υπέροχο τραγούδι.

Από εκεί και πέρα ακολούθησαν τα ”Wealth, For My Demons”, “Tonight's Music”, “Complicity”, “Dead House” και το set έκλεισε με μια μάλλον βιαστική εκτέλεση του ”Evidence” αφού οι διοργανωτές δεν μπορούσαν να δώσουν παραπάνω χρόνο στη μπάντα και έτσι έμειναν εκτός τα ”Murder” και ”Sleeper” όπως μας εκμυστηρεύτηκε αργότερα ο κιθαρίστας Anders "Blakkheim" Nyström.

Εν κατακλείδι, η μπάντα γονάτισε στη ζέστη της Μαλακάσας και έτσι η ερμηνεία τους στο festival δεν συγκρίνεται για κανένα λόγο με αυτό που έδωσαν πριν δύο χρόνια στο AN. Πάντως η μπάντα μας είπε πως το Φλεβάρη θα ξαναπεράσουν από τα μέρη μας με καινούργιο album στις αποσκευές και καλύτερες συνθήκες, γιατί ο χειμώνας όπως και να το κάνουμε τους πάει περισσότερο. Εν αναμονή λοιπόν και σύντομα θα έχουμε και συνέντευξη του Anders.

ANTHRAX
(κείμενο: Φραγκίσκος Σαμοΐλης)

Καλοί οι KATATONIA (αν και δεν είναι για τέτοιες συνθήκες με τον ήλιο να σε καίει και να ακούς και την κατάθλιψη την ίδια), αλλά είχε έρθει η ώρα των ANTHRAX. Θέλετε επειδή ακυρώθηκε η εμφάνισή τους πέρσι στο φεστιβαλ της ντροπής, θέλετε επειδή ήταν η αυθεντική σύνθεση, ή επίσης και ότι ήταν η πρώτη φορά που ερχόντουσαν στα μέρη μας; Ε τί έγινε πέρσι με τους SOULFLY; Κάτι παρόμοιο, αλλά σε μικρότερο βαθμό, έγινε και φέτος με τους ANTHRAX.

Η μουσική του Blues Brothers δίνει το σύνθημα και ένα τρελό moshpit και crowd surfing ξεκινάει με την έναρξη του “Among The Living”! Και απο την ώρα που ξεκίνησε, δε σταμάτησε μέχρι που κατέβηκαν οι thrashers απο τη σκηνή! O Belladonna απέδειξε ότι είναι απλά φωνάρα!!! Απίστευτη ενέργεια, παρουσία, αλάνθαστος και συγκλονιστικός στον τρόπο που τραγούδαγε. Και απο τις αντιδράσεις του καταλάβαινες ανετότατα ότι αυτός ο κόσμος που έβλεπε τον είχε σοκάρει! Ο Scott Ian είχε υποσχεθεί πέρσι μετά την ακύρωση ότι θα επιστρέψουν ακαι θα τα σαρώσουν όλα... και ήταν ο πρώτος που έκανε πράξη τις δηλώσεις του! Μόνο που τον έβλεπες να χτυπιέται, σε έπαιρνε και σένα η ενέργειά του. Οι Charlie Benante και Frank Bello (γιόρταζε και τα γενέθλιά του) δημιουργούσαν ένα rhythm section δυναμίτη και ο Dan Spitz παρ’ όλο τον ψιλοθαμμένο ήχο του έδειχνε να το χαίρεται, αν και λιγότερο κινητικός.

”Got The Time”, “A.I.R.”, “Metal Thrashing Mad”, “Caught In A Mosh” (το ίδιο και ο κόσμος), “Antisocial” (απο τις κορυφαίες στιγμές του live), “Indians” (όπου έκανε την εμφάνισή του και ο wardance), "Efilnikcufecin", "I Am The Law" και τέλος με το "Be All And All”… Βάλτε και ένα φόρο τιμής στους PANTERA με την ημιδιασκευή του “New Level” πρίν το “I Am The Law”. Δε μπορεί να μη γίνει όμως αναφορά και στον κόσμο... έναν κόσμο ο οποίος χτυπιόταν, χόρευε, τραγούδαγε και επιδιδόταν σε συνεχή moshpit, crowd surfing και δημιουργούσε μύλους που παρέσυραν τα πάντα! Ασταμάτητοι!!! Όπως ασταμάτητοι ήταν και οι ANTHRAX στο "φονικό" πέρασμά τους απο την Ελλάδα...

Απλά να φανταστώ μπορώ μόνο το τί έχει να γίνει άμα ξανάρθουν οι ANTHRAX (έτσι τουλάχιστον είπε ο Ian) και παίξουν κανονικό set και όχι μίας ώρας! Γιατί άμα έχουν την απόδοση του Rockwave, φοβάμαι ότι τα νοσοκομεία θα έχουν πολλή δουλειά εκείνο το βράδυ... απλά καταπληκτικοί!!!














DIO
(κείμενο: Φραγκίσκος Σαμοΐλης)

Oι ANTHRAX (αν και δεν είμαι οπαδός) μου άνοιξαν την όρεξη περισσότερο απ’ όσο φανταζόμουν. Μια όρεξη που υπήρχε αρκετές μέρες, αφού για μένα προσωπικά, το highlight της τελευταίας μέρας του φετινού Rockwave ήταν ο Ronnie James Dio! Αυτόν πήγα πρωτίστως να δώ, αυτόν περίμενα. Και με δικαίωσε απόλυτα!

Η καλύτερη φωνή του metal (προσωπική εκτίμηση) και ένας άνθρωπος που παρά τα χρόνια του (τα πέρασε τα 60 κι αυτός... αχ...) παραδίδει μαθήματα φωνητικής, σκηνικής παρουσίας και crowd control στους νεότερους, αλλά και σε πολλούς παλαιότερους. Τον είχα χάσει στο ARK και δεν ήξερα τί να περιμένω! Ξεκινάμε με “Killing The Dragon” και οι αντιδράσεις του κόσμου συγκλονιστικές, κυρίως απο τους μεγαλύτερους σε ηλικία. Η συνέχεια όμως ήταν αυτή που με έκανε να αναρωτηθώ (και αρκετούς ακόμα) γιατί ο DIO να μην είναι headliner εκείνη τη βραδιά! Και κυρίως γιατί να μην παίζει βράδυ! Λίγη αίγλη χάθηκε επειδή ήταν απόγευμα και δεν επέτρεπε στον φωτισμό να ολοκληρώσει τη μαγική εμφάνιση του “devil’s son”…

”Egypt (The Chains Are On)” και το επικό συναίσθημα κυριεύει το Terra Vibe. Η συνέχεια; Απλά μια διαδρομή στην 40χρονη (!!!!!) ιστορία του DIO. Ιστορία γραμμένη μέσω BLACK SABBATH και RAINBOW. Ιστορία του metal! Κομμάτια όπως τα “Man On The Silver Mountain” (προσωπικό αγαπημένο... και στιγμή που δε θα ξεχάσω ποτέ), “Gates Of Babylon” το οποίο και αφιέρωσε στον τεράστιο Cozy Powell, “Heaven And Hell” το οποίο λειτούργησε σαν το κερασάκι στην τούρτα μετά και την εμφάνισή των SABBATH και έκανε μικρούς και μεγάλου να παραμιλάνε και να τραγουδάνε μαζί του... τί μπορείς να πείς ή να μεταφέρεις; Προσθέστε και τα “Holy Diver” (κάτι παραπάνω απο περιττό να πώ τί έγινε εδώ) και το κλείσιμο της εμφάνισης με “Rainbow In The Dark” και “We Rock” και όσοι δεν βρεθήκατε το βράδυ της 9ης Ιουλίου στη Μαλακάσα απλά προσπαθήστε να φανταστείτε τί δε βιώσατε...

Μια μικρή παρένθεση... δε ξέρω αν είμαι εγώ παράξενος, αλλά πραγματικά η μπάντα που τον ακολουθεί είναι ψιλοαπαράδεκτη για το επίπεδό του!!! Δε συζητάμε για κιθάρα και πλήκτρα που ήταν μακράν οι χειρότεροι, αλλά ακόμα και ο ντραμερ ήταν λίγος. Και αυτά τα σόλο (ντραμς-κιθάρα) ήταν τρισάθλια και θεοβάρετα! Ειδικά της κιθάρας... κάνα 10λεπτο προσπαθούσε ο άνθρωπος να αποδείξει ότι είναι παιχταράς... μάταια όμως! Αν λείπανε θα μίλαγα για τη δεύτερη καλύτερη συναυλία που έχω δεί φέτος.

Δε μπορώ να το κάνω, αλλά μπορώ απλά να υποκλιθώ στον μεγάλο Dio και να περιμένω να ξανάρθει! Έστω και στα 80 του... αν είναι να δίνει τέτοια live χαλάλι! Ρε δε θα γεράσει ποτέ αυτός... πάρτε το χαμπάρι! Υπόκλιση...



TWISTED SISTER
(κείμενο: Θάνος Τζανετόπουλος)

Και ναι λοιπόν... μετά και την απογείωση με τον DIO, είχε έρθει η ώρα και για το Rock Party! Οι θρυλικοί TWISTED SISTER στο σανίδι του Terra Vibe... και η χαρά του make up και της περούκας, Dee Snider για πρώτη φορά στη χώρα μας.

Τα ηχεία παίζουν... AC/DC και συγκεκριμένα το “Sin City” και μπαίνουμε στο κλίμα! O κόσμος στη θέση του και το πάρτυ αρχίζει με... προβλήματα! Δυστυχώς, ο ήχος ήταν απαράδεκτος για τέτοιου επιπέδου μπάντα. Τα φωνητικά θαμμένα, τα άκουγες πού και πού, και τα όργανα να παράγουν μια «υπέροχη» βαβούρα που προσπαθούσες να καταλάβεις τί παίζει. Βάλτε και λίγα λαθάκια (όχι τίποτα τρομακτικό βέβαια) και το (σε μικρή δόση) «μούδιασμα» ήταν αναμενόμενο. Όμως τίποτα δεν έδειχνε ότι μπορεί να χαλάσει εκείνη τη βραδιά. Οι SISTER όργωναν στην κυριολεξία τη σκηνή, με πρώτο και καλύτερο τον Snider ο οποίος πολύ απλά αποτελεί έναν απο τους καλύτερους frontman της rock/metal σκηνής. Ο ήχος φτιάχνει σταδιακά και όταν φτάνουμε στο highlight της βραδιάς (και κακά τα ψέμματα) και πλέον γνωστό κομμάτι των TS, το “We’re Not Gonna Take It”, τα αίματα ανάβουν, ο κόσμος απογειώνεται και το μεγάλο πάρτυ έχει φτάσει στην κορύφωσή του. Με κίνδυνο να ξεφύγουν λιγάκι (είπαμε... μεγάλο hit το κομμάτι, το λατρεύουμε, αλλά...) αφού πήγαμε άλλη μια φορά το ρεφραίν χωρίς μουσική και μετά όλοι παρέα, οι Αμερικάνοι συνεχίζουν ακάθεκτοι να ξεσηκώνουν τον κόσμο.

Ποιός ο λόγος να αναφέρουμε με τη σειρά τα κομμάτια; Όταν αυτά είναι τα “The Price” (η μπαλάντα-έπος), “I Wanna Rock”, “Burn In Hell”, “You Can’t Stop Rock ‘N’ Roll”, “I Believe In Rock ‘N’ Roll”, “Stay Hungry”, “The Fire Still Burns”… αποδεικτικά του ότι η φωτιά ακόμα καίει μέσα τους. Οι ίδιοι δείχνουν να το διασκεδάζουν, πόσο μάλλον εμείς που βλέπουμε μια τόσο μεγάλη μπάντα μπροστά στα μάτια μας να αποδίδει τόσο καλά. Όλα τα αυθεντικά μέλη να παίζουν τα κομμάτια-ύμνους για εμάς όλοι τους να τα δίνουν όλα επι σκηνής!

Όσον αφορά τον Dee Snider, και μόνο ότι έχει εμφανιστεί με την κλασσική του εμφάνιση με τα ροζ και το έντονο βάψιμό του, σε συνδυασμό με την ασταμάτητη κίνησή του, την αμεσότητά του με τον κόσμο και φυσικά τις ατάκες του. O άνθρωπος έκανε τον κόσμο να μοιάζει με μαριονέτα του. Διέταζε ο Snider, εκτελούσαν οι sick motherfuckers απο κάτω! Ποζεριλίκια, τρελά στησίματα με το μικρόφωνο... αυθεντικός hard rock/poser frontman απο αυτούς που μόνο τα 80’s (τιμημένα!!!) μπορούσαν να βγάλουν!

Όμως η κορυφαία σποντίτσα ανήκε στον Jay Jay (που παρεπιπτόντως υπέγραψε στην Ελληνική Black Lotus Records και θα κυκλοφορήσει σόλο δίσκο όπου θα παρελάσουν πολλοί αστέρες όπως DIO, Snider κλπ) που δικαολόγησε το γιατί μετά απο τόσα χρόνια είναι ακόμα στο προσκήνιο και εμμέσως αναφερόταν και στους KATATONIA –όπως και σε πολλές ανάλογες μπάντες- (“Τα καινούργια συγκροτήματα μιλάνε μόνο για μιζέρια και για το πόσο άσχημη είναι η ζωή, ενώ εμείς μιλάμε για ένα Rock ‘N’ Roll πάρτυ) ήταν όλα τα λεφτά. Η ώρα του encore είχε φτάσει και τί καλύτερο απο το “S.M.F.”… και αυτό ήταν!

Αν έπαιζαν και ένα “Love Is For Suckers” θα ήταν το τέλειο, αλλά δεν πειράζει! Την επόμενη φορά, που όπως είπαν θα είναι σύντομα. Live που θα έπρεπε να δούν και αρκετές νέες μπάντες, μπας και καταλάβουν επιτέλους τί σημαίνει “βγαίνω στη σκηνή και καθηλώνω τους οπαδούς”… ευχαριστούμε!

Top story

O Δημήτρης Λιλής περνάει το νέο του Incoming με δύο μπαγκέτες στα χέρια.

Ο «άγνωστος δρόμος» της βρήκε αυτόν του Φοίβου Δεληβοριά που από την Ταράτσα έφτασε πλέον να της υπογράφει το ντεμπούτο της. Κι όπως λέει η τραγουδίστρια στην Ελένη Τζαννάτου, το δύσκολο βήμα έρχεται με κάτι προσωπικό που σε καθορίζει για πάντα.  

Ανάμεσα σε Δυτική κι Ανατολική Ακτή, gangsta ρίμες, jazz samples και crossovers στο rock κοινό, ο Δημήτρης Λιλής επιλέγει τους 5 δίσκους που σημάδεψαν λίγο περισσότερο μια από τις εμβληματικότερες χρονιές της χρυσής εποχής του αμερικανικού rap.

Κάθε Πέμπτη η Ναταλία Πετρίτη θα βλέπει τη ζωή στο κινηματογραφικό πανί. Αυτή την εβδομάδα (10/6-16/6), ποντάρει σε οσκαρικές επιλογές (Ο Άνθρωπος που Πούλησε το Δέρμα του, Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον Μπίλι Χόλιντεϊ) και Μόνο Αυτούς Που Είδαν Τον Δολοφόνο.

O Ανδρέας Κύρκος γράφει για τη σειρά του Barry Jenkins (Moonlight) που μέσα από την ιστορία της Cora αφηγείται την οδύσσεια της αφροαμερικανικής ιστορίας κα υμνεί την ελευθερία.

23 χρόνια μετά τη συνεργασία του Κ. Βήτα με την νεοκυματική τραγουδίστρια Πόπη Αστεριάδη, ο δίσκος επανακυκλοφορεί από τη Veego Records και ο μουσικός μιλάει στο Ζώη Χαλκιόπουλο για τη δημιουργία του.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, ανυπομονεί να ιδρώσει σαν ιπποπόταμος στις συναυλίες του καλοκαιριού.

Στο νέο του Diggin', o Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το «φαντασμαγόρι» Pan Pan σε έναν δίσκο που είναι παιδί της εποχής του.

H ισλανδή συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων και ένα από τα κορυφαία ονόματα του nordic noir μιλάει στον Θανάση Μήνα  για την τέχνη της γραφής, με αφορμή το τελευταίο της μυθιστόρημα Τόπος Εκτέλεσης (εκδ. Μεταίχμιο).

Ο Ανδρέας Κύρκος, πάντως, δεν είδε πολλά πίσω από τους εντυπωσιοθηρικούς χειρισμούς του Zack Snyder.

Ο Μάκης Μηλάτος, κάθε μήνα, μαζεύει επανακυκλοφορίες, επανεκδόσεις, επετειακές κυκλοφορίες, box sets και άλλα αντικείμενα του πόθου που ζωντανεύουν ξανά το παρελθόν. Για τον Ιούνιο, επιλέγει από την επετειακή εκδοχή της συλλογής της Trojan Records μέχρι την επανέκδοση του Animals των Pink Floyd.

Κάθε μήνα το Avopolis θα συγκεντρώνει τους δίσκους που έμειναν λίγο παραπάνω στα ακουστικά του. Αποχαιρετήσαμε την άνοιξη ακούγοντας από pop μέχρι black metal κι από post punk μέχρι nu jazztronica.

O Άρης Καζακόπουλος φτιάχνει λίστες, λίστες, λίστες. Στο νέο του Listomania, διαλέγει τα 20 καλύτερα κομμάτια που μας χάρισε η βρετανική indie σκηνή τη δεκαετία του 2000.

Η Ελένη Τζαννάτου βρέθηκε στη δεύτερη μέρα του εγχώριου φεστιβάλ του ΚΠΙΣΝ που σήμανε την επιστροφή στις συναυλίες. Ακόμα κι αν τις ζούμε όλοι μαζί και ένας-ένας χώρια.

Τον Μάιο του 1991 το DJ Mag τυπώθηκε για πρώτη φορά. Τρεις δεκαετίες μετά, παραμένει το νο. 1 περιοδικό για τη DJ κουλτούρα.

Top