Ο Ανδρέας Κύρκος διαλέγει και ζυγίζει τα υπέρ και τα κατά από τις πιο πολλά υποσχόμενες σειρές που περιμένουμε στη μικρή οθόνη.
Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να ...
Στο τελευταίο του Incoming για τον Αύγουστο, ο Δημήτρης Λιλής κοιτά με απορία την επικαιρότητα και ψάχνει τη θέση των μουσικών σε αυτή.
Στο τελευταίο του Diggin' πριν τις διακοπές, ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το The Mosaic of  Transformation της Kaitlyn Aurelia Smith.
Η Τάνια Σκραπαλιώρη διάβασε το πρώτο βιβλίο της τριλογίας της Virginie Despentes που χτίζει ένα σύμπαν γεμάτο αντι-ήρωες και πολλή μουσική στο φόντο. ...
Top story

Το οποίο είναι όσο λαμπερό αρμόζει στο πρώτο single από την επερχόμενη δουλειά της που λέγεται -πώς αλλιώς;- Disco.

Στο οποίο θα δείτε, μεταξύ άλλων, την Kylie Jenner, τη Rosaliá και τη Normani.

Κι αυτό γιατί η Lady Gaga ετοιμάζεται να ξεκινήσει τη ραδιοφωνική της εκπομπή στο Apple Music.

Μετά από μια σεζόν, το Hulu ακυρώνει τη σειρά με την Zoë Kravitz.

Το φεστιβάλ έγινε την Παρασκευή 31 Ιουλίου στο Θέατρο της Ανατολικής Τάφρου.

Μιας και ο πρόεδρος των ΗΠΑ χρησιμοποίησε χωρίς άδεια μουσική του Καναδού.

Στα credits του Club Future Nostalgia θα δούμε ονόματα όπως αυτά της Madonna, της Gwen Stefani και της Missy Elliott.

Από το φθινόπωρο, τη θέση του θα πάρει σταδιακά το YouTube Music, με περισσότερα από 60 εκατομμύρια κομμάτια.

ROCKWAVE FESTIVAL day 2: Black Sabbath, Velvet Revolver, Black Label Society, Wastefall

metal.team
metal.team

LET’S GO FUCKING CRAZY…! Πρώτη φορά έχω τέτοιο πρόβλημα στο να γράψω μια κριτική συναυλίας. Ποιος είμαι εγώ που θα μπορέσω να μεταφέρω αυτό που βιώσαμε το βράδυ της 25ης Ιουνίου στη Μαλακάσα; Πώς μπορώ μέσα από λέξεις να αποτυπώσω τα συναθσθήματα και όλα όσα συνέβησαν όταν οι «πατέρες» αυτού που αποκαλούμε HEAVY METAL, «η αρχή των πάντων», το συγκρότημα που επηρέασε όσο λίγα (ίσως όσο κανένα άλλο) τη μουσική μετά τα ‘70s και που (όσοι ασχολούμαστε και με τη μουσική) μας ώθησε να πιάσουμε μια κιθάρα, ένα μπάσο, μπακέτες και να προσπαθούμε να «βγάλουμε» το “Paranoid”, ανέβηκαν στη σκηνή και για περίπου μιάμιση ώρα ισοπέδωσαν τα πάντα και καθήλωσαν τους πάντες;;; Πρέπει να το κάνω όμως και απλά θα προσπαθήσω. Δύο μέρες μετά, γιατί την Κυριακή προσπαθούσα απλά να συνέλθω και να μαζέψω τα κομμάτια μου! Ας τα πάρουμε από την αρχή όμως…

WASTEFALL

Πολλά είχαν ακουστεί για τη συμμετοχή των WASTEFALL τη μέρα των SABBATH στο φετινό Rockwave. Είτε γιατί το ύφος της μουσικής τους δεν κολλάει με τα υπόλοιπα σχήματα της ημέρας, είτε για ό,τι άλλο θέλετε. Τίποτα από όλα αυτά δεν φάνηκαν στη συναυλία. Το ρυθμικό “Wastefall, Wastefall” όταν η μπάντα ανέβαινε στη σκηνή ήταν το καλύτερο τονωτικό για τα παιδιά, που ξενινώντας με το “Empty Haven” από τον δίσκο που τους έκανε γνωστούς, το “Soulrain 21”, ξεπέρασαν άγχος και «φόβο» και έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους. Σ’ αυτό βοήθησε και η κάτι παραπάνω από ικανοποιητική συμμετοχή του κόσμου! Γιατί το να βλέπεις 10-15 σειρές από τη σκηνή τα χέρια να είναι όρθια και να συμμετέχουν με παλαμάκια σε support Ελληνική μπάντα, δεν είναι κάτι το συνηθισμένο. Το “Empty Haven” ακολούθησαν τα “Stund To The Wall”, “Lesser”, “E.Y.E.” (καινούργια σύνθεση) και η εμφάνισή τους έκλεισε με το “S.E.P. (Self Extinction Project)”. Πολύ καλός ήταν και ο ήχος τους (ιδιαίτερα για τα δεδομένα της ημέρας), ενώ η σκηνική τους παρουσία ήταν επίσης πολύ καλή και τα παιδιά έδειχνα ότι πραγματικά απολάμβαναν αυτό που τους συνέβαινε. Μια εμφάνιση που δικαιολόγησε απόλυτα το όνομα που έχουν δημιουργήσει και κατάφερε φυσικά να ζεστάνει το κοινό και να «ανοίξει» τη μέρα σωστά…

BLACK LABEL SOCIETY

Λίγη ώρα διάλλειμα και ο κόσμος αρχίζει και πυκνώνει. Είναι η ώρα ενός από τους σημαντικότερους κιθαρίστες στο χώρο του metal και επι χρόνια στενού συνεργάτη του Ozzy… “Stoned And Drunk” και μια Southern-ίλα σκεπάζει το Terra Vibe. Το «κτήνος» Zakk Wylde και η παρέα του υπο το όνομα BLACK LABEL SOCIETY εμφανιζονται στη σκηνή και ο όγκος και το παίξιμο του Zakk μαγνητίζουν από τις πρώτες νότες. Οι BLS έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό, αλλά! Προσωπικά μετά από κάποια στιγμή ψιλοκουράστηκα. Λίγο το ότι τα κομμάτια είναι παραπλήσια ηχητικά, λίγο ότι –με εξαίρεση το εξαιρετικό “Stillborn”- λείπουν τα κομμάτια-ύμνοι όπως εκείνα που έπαιζε δίπλα στον Madman και λίγο η Αμερικανική βλαχιά του που έφτασε στο αποκορύφωμά της όταν είχε τη φαεινή ιδέα να αφιερώσει στους “Αμερικανούς στρατιώτες που πολεμάνε τους τρομοκράτες στο Ιράκ”, ήταν αρκετά να ξινίσουν εμένα, αλλά και αρκετό κόσμο τουλάχιστον από αυτούς που ήταν γύρω μου.

Στα μουσικά τώρα, με ήχο «βρώμικο» όπως αρμόζει, αλλά όχι πολύ καλό, ο Zakk έπαιξε κομμάτια από το νέό του άλμπουμ, “Mafia”, αλλά και μερικά παλιότερα. “Funeral Bell”, “Destruction Overdrive”, “Suffering Overdue”, “Been Long Time”, “Genocide Junkies”, “Demise Of Sanity”, “Fire It Up” (όπου ανέβηκε επι σκηνής το μισό του «σόι») και “Suicide Messiah” αποτελούν playlist που τους οπαδούς του τουλάχιστον τους ικανοποίησε. Μεγάλο αρνητικό (το οποίο και υπήρχε και στους WASTEFALL, αλλά και στους VELVET REVOLVER) ήταν η χαμηλή ένταση. Δεν νοείται να είμαστε σε συναυλία και η ένταση να είναι τόσο χαμηλά που να μπορούμε να μιλάμε άνετα με το διπλανό μας.

Τα παράπονα όμως θα γίνουν στην ώρα τους και σε ξεχωριστό κείμενο. Ο Zakk λοιπόν, δικαιολόγησε τη φήμη του εκπληκτικού κιθαρίστα και frontman. Poser-ιλίκια (παίξιμο της κιθάρας με το στόμα και τα δόντια, παίξιμο πίσω από τον αυχένα), άπειρη κατανάλωση μπύρας και ένα τελείωμα όπου βρήκε τους ενισχυτές στο πάτωμα και τους καημένους τους roadies να τρέχουν να μαζέψουν. Καλή εμφάνιση, αν και έλειψε το «κρυφό όνειρο» πολλών… η κοινή εμφάνιση Zakk και Ozzy επι σκηνής! Τι να κάνουμε… πραγματική λεπτομέρεια όπως εξελίχτηκε το live.

VELVET REVOLVER

Ο κόσμος αρχίζει και μαζεύεται ακόμα περισσότερο και ο χώρος έχει ουσιαστικά γεμίσει, όταν η νέα «καυτή» μπάντα των media, οι VELVET REVOLVER εμφανίζονται μέσα σε αποθέωση (ειδικά με την εμφάνιση του Slash). Αυτούς ήμουν πραγατικά περίεργος να τους δώ live και να δώ τι μπορούν πραγματικά να κάνουν. Ε αυτό που κατάλαβα ήταν ότι το όνομα Slash είναι μεγάλο… πολύ μεγάλο! Γιατί αλλιώς δεν δικαιολογείται ο πανικός που έχουν προκαλέσει. Ο ήχος και πάλι ήταν απλά καλός. Τίποτα ιδιαίτερο όμως.

Η ένταση ξανά χαμηλά (αδικαιολόγητα). Ευτυχώς οι VELVEΤ είχαν όρεξη στη σκηνή. Ο Weiland αποδεικνύεται ένας εξαιρετικός frontman με τη φωνή του όμως να είναι πολύ λίγη (στα live τουλάχιστον) για το supergroup που θέλουν να δημιουργήσουν. Βέβαια το παρελθόν του δεν του επιτρέπει και μεγάλα πράγματα στη φωνή, αλλά σαν σκηνική παρουσία είναι ξαναλέω εξαιρετικός. Λίγο αυτό το αμφί στυλάκι που έχει κληρονομήσει από το παρελθόν του μας χαλάει, αλλά δεν πειράζει. Το τρίο που έγραψε τη δική του ιστορία με τους GUNS, οι Slash, Duff και Matt ήταν αυτοί που έπρεπε. Ειδικά ο Duff έτρεχε πάνω-κάτω στη σκηνή, είχε το απαραίτητο hard rock attitude και με τον Slash δημιουργούσαν ένα ιδανικό δίδυμο. Ο Matt στα τύμπανα έπαιζε απλα΄αυτά που έπρεπε, αλλά όπως και να το κάνουμε είναι ωραίος τύπος πίσω από το drum-kit. Τώρα ο Kushner… τίποτα το ιδιαίτερο. Πάντα άλλωστε ήταν ένας rhythm κιθαρίστας και με εξαίρεση το τέλος της εμφάνισης των VELVET, και η σκηνική του παρουσία ήταν τυπική. Από κομμάτια τώρα, το setlist ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενο. Έναρξη με “Sucker Train Blues” και συνέχεια με (σε τυχαία σειρά) “Do It For The Kids”, “Big Machine”, “Superhuman”, “Fall To Pieces” (ίσως το καλύτερο δικό τους κομμάτι!), “Set Me Free”, “Dirty Little Thing” και κλείσιμο με το hit-άκι τους, “Slither”. Κομμάτια όμως που δεν έχουν τη δυναμική των GUNS φυσικά, αλλά και που αν είχαν γραφτεί από άλλη μπάντα και όχι τη νέα μπάντα του τρίο των GUNS ‘N’ ROSES, ίσως να μην είχαν της αποδοχής που έχουν και από τον Τύπο (κυρίως) και από το κοινό. Απλά καλά κομμάτια, χωρίς κανένα να ξεχωρίζει και να σε κάνει να τρελλαθείς. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο μεγάλος πανικός έγινε στα “It’s So Easy” και “Mr. Brownstone” όπου στο δεύτερο ο Slash έκανε την εμφάνισή του με το θρυλικό πλέον καπέλο-σήμα κατατεθέν! Ο Slash μας έδωσε τα σολάκια του (αλάνθαστος φυσικά), λίγο το attitude του, έριξε και ένα μπινελικάκι σε κάποιον που σήκωσε μια μπλούζα με τον Axl πάνω και τους GUNS (“Put that fucking shirt down”) και επιβεβαίωσε ότι είναι ένας εκ των κορυφαίων κιθαριστών στο χώρο του hard rock. Οι VELVET δε θα μπορούν να στηρίζονται για πάντα στα ονόματα που υπάρχουν στις τάξεις τους. Τα οποία αν δεν ήταν παρώντα, δε πιστεύω κανείς να θυμότανε για πολύ καιρό ακόμα την εμφάνισή τους. Υπερβολικός; Ίσως… αλλά εξίσου υπερβολικός είναι και ο χαμός που γίνεται γύρω από το όνομά τους.

BLACK SABBATH

Ο κόσμος συμμετείχε ενεργά στις εμφανίσεις και των 3 πρώτων group. Όμως κρατιότανε. Και αυτό όχι εσκεμμένα… απλά φαινότανε ότι όποιος και να έπαιζε πριν τους ΜΕΓΑΛΟΥΣ δε θα μπορούσε να καταφέρει μεγάλα πράγματα! Γιατί όσο πλησίαζε η ώρα που στη σκηνή θα έβγαιναν οι SABBATH, τόσο το κέφι, η ζωντάνια, η συγκίνηση, η ανυπομονησία και η προσμονή ανέβαιναν με ιλιγγιώδεις ταχύτητες μέσα μας! Τίποτα άλλο δεν υπήρχε! Και είχε φτάσει η ώρα… 21:30… τα φώτα σβήνουν και από τα μεγάφωνα ακούγεται η φωνή του Madman να δίνει το σύνθημα… “Οε, οεοεοε…”… και ένα medley με τα riff-ανθολόγιο του metal ακούγεται από τα ηχεία! Ο κόσμος παραλύει και η μουσική σταματάει… 2 δευτερόλεπτα περνάνε και ο OZZY ορμάει στη σκηνή και το “N.I.B.” ξεκινάει χωρίς εισαγωγές και πολλά πολλά! Και ζούμε την πρώτη από τις πολλές απόλυτες στιγμές!

Αυθόρμητα, 20.000 περίπου άνθρωποι κάθε ηλικίας, από πιτσιρίκια μέχρι 40άρηδες-50άρηδες άντρες και γυναίκες χοροπηδάνε σαν τρελοί! Φωνές, ουρλιαχτά, χειροκροτήματα, τραγούδι μαζί με τον Ozzy… ο καθένας αυθόρμητα όσο ποτέ εξωτερικεύει αυτό το τεράστιο κράμα συναισθημάτων που είχε μέσα του! Από ‘κεί και πέρα τα υπόλοιπα είναι ιστορία… μεταλλική ιστορία που δε θα ξαναγραφτεί ΠΟΤΕ στην Ελλάδα! “Ο γέρος”, “Ο καϋμένος που θα βγεί με το Π”, “τώρα μας θυμήθηκαν για την αρπαχτή τους”, “σιγά μη βγάλουν το live”, “πώς κάνετε έτσι για τους προϊστορικούς”… όλα τα κομπλεξικά και ηλίθια που ακούγαμε και διαβάζαμε εδώ και τόσο καιρό πάνε στον… Βελζεβούλι…!

Οι “τελειωμένοι” μας αποτελείωσαν εκείνο το βράδυ! Ένας OZZY βγαλμένος από τα παλιά και από αυτά που βλέπαμε μόνο σε βίντεο τόσα χρόνια. Υπερκινητικός, με τρελή όρεξη, με ένα χαμόγελο στα χείλη που έδειχνε ότι κι αυτός απολάμβανε τον πανικό που γινότανε από κάτω. Που μόλις πρόσταζε “LET’S GO FUCKING CRAZY” οι πιστοί στρατιώτες του το πραγματοποιούσαμε στη στιγμή! Που είχε όρεξη και αστειευότανε και τη Eurovision… “You are my number One” και ξερενότανε στα γέλια με τον Iommi που αφού δεν του έφυγε η κιθάρα σε μερικές στιγμές, καλά ήτανε. Που μας έκανε την τιμή και μας έδειξε και εμας τα οπίσθιά του που πρέπει να τα έχει δεί περισσότερος κόσμος από εκείνον που έχει δεί οποιασδήποτε θεάς γκόμενας σε κάθε ταινία «εκπαιδευτικού» περιεχομένου!

Που όταν έπαιρνε τον κουβά και έβρεχε τον κόσμο και τον εαυτό του, ο κόσμος έκανε λες και έπαιρνε την ευλογία από τον ίδιο τον Θεό! Τον άνθρωπο που όταν παρουσίασε τον IOMMI γύρισε και τον προσκύνησε ξεπερνώντας (τουλάχιστον επι σκηνής) τα χίλια μύρια προβλήματα του παρελθόντος και αναγνωρίζοντας την προσφορά του στα πάντα!

Αδυνατούσαμε να πιστέψουμε αυτό που διαδραματίζονταν μπροστά μας… ΟΛΗ η ιστορία του Heavy Metal, όλα τα παιδικά μας όνειρα, οι άνθρωποι που άλλαξαν την ιστορία της μουσικής μας, οι αυθεντική τους σύνθεση ήταν εδώ και εμείς.. αλλού!!! Στον δικό μας κόσμο. Ή καλύτερα στον κόσμο των BLACK SABBATH. Στον κόσμο του Metal! Επιστροφή στο setlist και συνέχεια με “After Forever” και η μεγάλη γιορτή συνεχίζεται.

Για να έρθουν νέες ανατριχίλες όταν ακούγεται η εισαγωγή του “War Pigs” και η «μαύρη» σειρήνα της… απόλυτο χάος! “Dirty Women”, “Fairies Wear Boots” και ένα medley με “Symptom of the Universe / Sweet Leaf / Electric Funeral” πριν οι κάσες του Bill Ward χτυπήσουν αργά, βασανιστικά και σταθερά στην καρδιά μας… “I am Iron Man” ξεστομίζει ο OZZY και όλοι πάνω! Όχι ότι κάτσαμε και καθόλου κάτω όμως! Απλά μερικά κομμάτια σε έκαναν να εκστασιάζεσαι λίγο περισσότερο. Όπως και να το κάνουμε.

Η αρχή του doom metal (και αξεπέραστη ποιότητα φυσικά) ξεπετιέται με το “Into The Void” και τα κεφάλια ανεβοκατεβαίνουν βαριά και σιγά! Όχι όμως όσο μετά… όταν και ακούγεται το “Black Sabbath” και ο OZZY προστάζει: “Let me see your fucking cigarette lighters…”… το ανεπανάληπτο μόλις γίνεται!

Μέχρι πού μπορούσε να δεί το ανθρώπινο μάτι; Ε μέχρι εκεί έβλεπες αναπτήρες αναμένους! Από τις πιο ανατριχιαστικές στιγμές που μπορεί να ζήσει κάποιος σε μια συναυλία.. και ένα μαύρο πέπλο απλώνεται πάνω από τα κεφάλια μας και οι καρδιές τραντάζονται όποτε «σκάνε» μαζί ο Geezer και ο Ward!

Όμως δεν υπήρχε περίπτωση να συνέλθουμε από αυτό που έγινε, γιατί ο OZZY εμφανίζεται με μια φυσαρμόνικα… “Μαλάκα δεν παίζει…” ακούγεται δεξιά και αριστερά, κι όμως… “The Wizard”! “Θα αφήσω τα κόκκαλά μου εδώ” σκέφτεσαι, αλλά αμέσως αυτές οι σκέψεις εκμηδενίζονται όταν ακούς την εισαγωγή του “Sabbath Bloody Sabbath” και πριν προλάβεις να καταλάβεις που βρίσκεσαι και τι γίνεται εκείνη τη στιγμή, μέσα σε 10 δευτερόλεπτα το “Sabbath Bloody Sabbath” μετατρέπεται “Paranoid” και το κοινό μετατρέπεται σε μια μάζα που κινείται, πηδάει και τραγουδάει ακατάπαυστα!

Καπνογόνα, απίστευτη σκόνη από το χοροπηδητό και η απόλυτη συναυλιακή στιγμή που (προσωπικά) έχει υπάρξει στη χώρα μας είναι γεγονός! Δεν περιγράφεται αυτό που ζήσαμε! Ούτε με χίλιες λέξεις! Οι SABBATH μας καληνυχτίζουν, αλλά όλοι περιμένουν ακόμα κάτι. Και μέσα μας ξέρουμε τι είναι αυτό… encore με “Children Of The Grave” και ό, τι είχε μας είχε απομείνει τελειώνει και αυτό! Τέλος οριστικό με αποθέωση, το “Οε, οεοεοε…” να τραγουδιέται από όλο το Terra Vibe και η υπόκληση των SABBATH στο κοινό και το προσωπικό προσκύνημα του OZZY να κάνει τη φωνή μας να κλείνει. Το άνοιγμα των φώτων και το άκουσμα του “Changes” από τα μεγάφωνα βρίσκει τον γραφών να κοιτάει κολλημένος τη σκηνή και απλά να έχει βουρκώσει. Τέτοια συγκίνηση πρώτη φορά σε συναυλία! Λογικότατο νομίζω.

Όποιος δεν ήρθε θα με βρεί υπερβολικό. Θα πεί (όπως πάντα) τη βλακεία του για να μειώσει το γεγονός. Όμως δεν έχει δικαίωμα να μιλήσει. Όποιος δεν βίωσε την ιστορία, όποιος δεν άκουσε ζωντανά τα γυρίσματα του Ward, τα σόλα του Iommi, τον όγκο και τις γραμμές του Butler και φυσικά τη φωνή του OZZY να κλείνει στο “Children Of The Grave”, πωρώνοντας ακόμα περισσότερο τον κόσμο. Έναν κόσμο που όμοιό του δεν έχουμε ξαναδεί ποτέ! Τόσο μαζική συμμετοχή, τόση φωνή, τόσο τραγούδι, χοροπηδητό, ξεφάντωμα!

Απλά υποκλίνομαι στο Ελληνικό κοινό για ακόμα μία φορά… αυτή τη φορά επειδή ξεπέρασε ακόμα και τον εαυτό του! Metal φίλοι μου… 20000 (τώρα κάτι πάνω, κάτι κάτω, τι σημασία έχει;) άνθρωποι, όλοι μια γροθιά και μια φωνή. Πήγαμε, είδαμε, προσκυνήσαμε, χτυπηθήκαμε, τραγουδήσαμε, απολαύσαμε και γιορτάσαμε μαζί με τους ΘΕΟΥΣ, τους BLACK SABBATH! Και δε χρειάζεται να σχολιάσουμε αν έκαναν κανένα λαθάκι. Ποιος το πρόσεξε άραγε; Μόνο οι κομπλεξικοί! Γιατί η ατμόσφαιρα δε σου επέτρεπε να κοιτάς λεπτομέρειες. Γιατί λεπτομέρειες είναι αυτά μπροστά στην εμπειρία ζωής που πήραμε εκείνο το βράδυ. SUMMER BLOODY SUMMER, METALWAVE 2005.

Τόσα μεγάλα ονόματα θα δούμε φέτος, αλλά όπως και να γίνει άλλο οι SABBATH και άλλο όλοι οι υπόλοιποι! Δεν τους μειώνω με αυτό, ούτε μπορώ άλλωστε, αλλά οι SABBATH είναι κάτι τόσο μεγάλο, γιγάντιο, που δεν το φτάνει κανείς! Το ίδιο και το live τους!

Αν είμαι υπερβολικός ή έκανα κάποιο λάθος, συγχωρέστε με. Μόνο όσοι είσασταν εκεί μπορείτε να καταλάβετε πόσο δύσκολα περιγράφεται εκείνη η νύχτα και πόσο δύσκολα δεν ξεφεύγεις από τα όρια. Στην τελική δε θέλω όρια. Γιατί και η μουσική των SABBATH δεν έχει όρια και ούτε πρόκειται! Εμπειρία ζωής… η ΑΠΟΛΥΤΗ συναυλία που έχει γίνει στην Ελλάδα! “Never talking, just keep walking, lost in THEIR magic…”… ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!!!

Top story

Ο Ανδρέας Κύρκος διαλέγει και ζυγίζει τα υπέρ και τα κατά από τις πιο πολλά υποσχόμενες σειρές που περιμένουμε στη μικρή οθόνη.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο τελευταίο Snap(shots) του καλοκαιριού, ταξιδεύει από την Ιρλανδία μέχρι το Palm Springs.

Στο τελευταίο του Incoming για τον Αύγουστο, ο Δημήτρης Λιλής κοιτά με απορία την επικαιρότητα και ψάχνει τη θέση των μουσικών σε αυτή.

Στο τελευταίο του Diggin' πριν τις διακοπές, ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το The Mosaic of  Transformation της Kaitlyn Aurelia Smith.

Η Τάνια Σκραπαλιώρη διάβασε το πρώτο βιβλίο της τριλογίας της Virginie Despentes που χτίζει ένα σύμπαν γεμάτο αντι-ήρωες και πολλή μουσική στο φόντο. Κάτι, δηλαδή, σαν την σκοτεινή εκδοχή του High Fidelity...

Ο αγαπημένος σεφ δεν έχει μόνο αγάπη για την κουζίνα, αλλά και για την καλή μουσική και την καλή ελληνική μπύρα.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, σας εύχεται καλές διακοπές με ένα καλοκαιρινό διήγημα.

Κάθε μήνα το Avopolis θα συγκεντρώνει τους δίσκους που έμειναν λίγο παραπάνω στα ακουστικά του. Λίγο πριν πακετάρουμε για καλοκαιρινές διακοπές, βγάλαμε το καπέλο σε μερικές κυρίες της μουσικής βιομηχανίας -και όχι μόνο.

Φεγγάρι, ψυχεδελικός φωτισμός, κατανυκτική ατμόσφαιρα, ένας ήχος άλλοτε απογυμνωμένος, άλλοτε ήρεμος και διαλογιστικός και άλλοτε κλειστοφοβικός ή καταιγιστικός ήταν οι πρωταγωνιστές των 110 περίπου λεπτών που χρειάστηκαν για να απολαύσουμε ζωντανά ένα δύσκολο άλμπουμ με ιδιαίτερες διασκευές.

O Θανάσης Μήνας αποχαιρετά τον βρετανό σκηνοθέτη που πέθανε στα 76 του χρόνια, «ξαναβλέποντας» 7 ταινίες του. 

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots), σταχυολογεί την indie επικαιρότητα, σιγοτραγουδώντας Taylor Swift.

Η γερμανική σειρά είναι ένα ασυμμάζευτο αίνιγμα με πολλά επίπεδα που ολοκληρώθηκε με τον τρίτο κύκλο και προκαλεί τους θεατές να το αποκρυπτογραφήσουν από την αρχή.

O Άρης Καζακόπουλος φτιάχνει λίστες, λίστες, λίστες. Στο νέο του Listomania, με αφορμή τον δίσκο-έκπληξη, Folklore, ανατρέχει στη δισκογραφία μιας από τις μεγαλύτερες pop stars της τελευταίας δεκαπενταετίας.

Λίγο πριν την απονομή των τηλεοπτικών βραβείων της βρετανικής ακαδημίας (31/7), ο Ανδρέας Κύρκος ρίχνει μια ματιά στις υποψηφιότητες της κατηγορίας μίνι σειρών, που αποτελούν και τον κρυμμένο άσσο στο μανίκι της φετινής διοργάνωσης.

Στο νέο του Diggin', o Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το soundtrack της τελευταίας ταινίας του The Boy. 

Instagram





Top