Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, αφού μας πήραν το moshing και μας άφησαν ...
Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να ...
Ο Ανδρέας Κύρκος είδε την μίνι σειρά του Ryan Murphy στο Netflix και οδηγήθηκε στο ασφαλές συμπέρασμα που συνοψίζει όλη την καριέρα του: ήταν πάντα καλύτερος ...
Music Types: Η Τάνια Σκραπαλιώρη διάβασε την αυτοβιογραφία του Tricky, Hell Is Round The Corner και κατάλαβε πως, όταν έχεις ζήσει ανάμεσα στη βιωματική φθορά και την ...
Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος νιώθει νοσταλγία για ζεστά καλοκαίρια, μακριά από τις μεγαλουπόλεις. Γι' αυτό και κατεβάζει από το ράφι δύο δίσκους του Ben ...

To podcast της ημέρας από το Avopolis Radio.
Συντονιστείτε στο www.avopolisradio.gr, για special dj sets, αφιερώματα, mixtapes και την καλύτερη μουσική!

Top story

Στο πλευρό του απεργού πείνας και δίψας Βασίλη Δημάκη βρίσκονται καλλιτέχνες και χιλιάδες κόσμος στα social media.

Ο ίδιος ήταν ο τελευταίος επιζών του First Great Sextet του Miles Davis.

Ο θεσμός φέρνει δράσεις σε αρχαιολογικούς χώρους και σε ανοιχτούς χώρους των μουσείων.

Ύστερα από το πρόσφατο ατύχημα που είχε στην κηπουρική, αλλά τώρα νιώθει πολύ καλύτερα -"Sheer Heart Attack"όνομα και πράγμα...

Το “Patent Leather Do-Over” σε μουσική του Jack Antonoff είναι το πρώτο δείγμα από το επερχόμενο Behind The Iron Gates - ...

Δείτε τους Yeah Yeah Yeahs να παίζουν το "Phenomena" από την απομόνωση λες και είναι στη σκηνή.

Συντονιστείτε κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή, 16:00-18:00.

Θα πριμοδοτούνται οι ραδιοφωνικοί σταθμοί που παίζουν ελληνικά τραγούδια. Ποια είναι τα τρία άμεσα νομοθετήματα για τη στήριξη του Πολιτισμού στη χώρα μας.

Εξελίξεις έχουμε και σε αυτό τον τομέα, με ετοιμασίες για άμεση λειτουργία του οργανισμού.

Candlemass + Sorrows Path

Παρά τις γκρίνιες για την απουσία του Leif Edling και του Messiah Marcolin, έπαιξαν μια χαρά το ιστορικό Nightfall, με τον Mats Leven να αποδεικνύει ότι με αυτόν στο μικρόφωνο θα μπορέσουν να βρίσκονται για αρκετά ακόμα χρόνια στο προσκήνιο...

Παναγιώτης Λουκάς
Παναγιώτης Λουκάς

Παρά τις γκρίνιες για την απουσία του Leif Edling και του Messiah Marcolin, έπαιξαν μια χαρά το ιστορικό Nightfall, με τον Mats Leven να αποδεικνύει ότι με αυτόν στο μικρόφωνο θα μπορέσουν να βρίσκονται για αρκετά ακόμα χρόνια στο προσκήνιο...

Διαβάζω την περσινή ανταπόκριση από το live των Candlemass, που είχε γίνει πάλι στο Piraeus Academy (εδώ). Θα μπορούσα να έγραφα μόνο μία παράγραφο για το support group, να άλλαζα 2-3 πράγματα για τα τραγούδια που έπαιξαν αυτή τη φορά οι Σουηδοί, και η ανταπόκριση να ήταν έτοιμη. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Πριν από λίγο καιρό ανακοινώθηκε ότι οι Candlemass θα κάνουν ελάχιστες συναυλίες παίζοντας ολόκληρο το Nightfall του 1987. Λόγω δε της «ιδιαίτερης» σχέσης που έχουν με το εγχώριο κοινό, η Ελλάδα θα ήταν μία από τις χώρες στις οποίες θα εμφανίζονταν. Από εκείνο το σημείο άρχισε και πάλι η γκρίνια: κατά πόσο έπρεπε να κάνουν αυτά τα ειδικά σόου δίχως τον ηγέτη τους και μπασίστα Leif Edling (θυμίζουμε ότι απέχει από τις συναυλιακές υποχρεώσεις λόγω υγείας); Και, δευτερευόντως, πώς θα γινόταν κάτι τέτοιο δίχως τον τραγουδιστή εκείνου του άλμπουμ, Messiah Marcolin;

Σε διάφορες μάλιστα συνεντεύξεις όπου ρωτήθηκε γι' αυτά τα επετειακά live, ο Edling δήλωσε εμμέσως ότι κανονίστηκαν χωρίς τη συγκατάθεσή του, ότι έγινε παρανόηση και διάφορα άλλα διπλωματικά –καθώς και ότι είναι περίεργο που δεν θα τραγουδήσει ο Marcolin. Θυμίζουμε ότι το 2011 οι Candlemass έπαιξαν ολόκληρο το Epicus Doomicus Metallicus (1986) με τον αρχικό τους τραγουδιστή Johan Langqvist, ενώ στα υπόλοιπα κομμάτια είχαν τον Robert Lowe, που ύστερα από λίγο καιρό πήρε πόδι γιατί κρίθηκε «λίγος».

97bCandl_2.jpg

Φτάνοντας στο Piraeus Academy, την ώρα που ετοιμάζονταν να βγουν οι Sorrows Path, διαπίστωσα ότι το τυράκι «οι Candlemass θα παίξουν όλο το Nightfall» δεν είχε ανταπόκριση ως προς την προσέλευση του κόσμου. Όσοι ήταν και το 2016, δηλαδή, ήταν και τώρα: 600-700 άνθρωποι, σε ένα ιδιαίτερο διήμερο, στο οποίο εμφανίζονταν, σε ξεχωριστές συναυλίες, οι Sκyclad, ο Timo Tolkki (ex-Stratovarius) και οι Candlemass. Όλοι τους, στα ντουζένια τους στα 1990s, είχαν κάνει sold-out στο Ρόδον.

Οι Sorrows Path, τώρα, δεν είναι χθεσινοί στην ελληνική metal σκήνη, καθώς έχουν ξεπεράσει τα 20 χρόνια παρουσίας στα συναυλιακά δρώμενα. Μία μάλιστα από τις βασικές τους επιρροές είναι οι Candlemass, οπότε ήταν από τα πλέον ταιριαστά γκρουπ για να παίξουν μαζί τους. Βλέποντάς τους στο Piraeus Academy, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το πόσο παθιασμένα έπαιξε ο ντράμερ τους Φώτης Μουντούρης. Στο τέλος της εμφάνισης, ο frontman Άγγελος Ιωαννίδης μας ανακοίνωσε ότι αυτή ήταν η τελευταία του εμφάνιση μαζί τους, καθώς μετακομίζει μόνιμα στην Κύπρο. Κατά τα λοιπά, στα 35 λεπτά που είχαν στη διάθεσή τους, οι Sorrows Path μας έπαιξαν τραγούδια από τα άλμπουμ The Rough Path Of Nihilism (2010) και Doom Philosophy (2014), ενώ για το τέλος κράτησαν τα “Epoasis” και “Empty Eyes And Blackened Hearts”.

Setlist:

1. Tragedy
2. A Dance with the Dead
3. All Love is Lost
4. Queen of Doom
5. Brother of Life
6. Epoasis
7. Empty Eyes and Blackened Hearts

97bCandl_3.jpg

Με τoυς Candlemass πια επί σκηνής και με την εισαγωγή του "Gothic Stone", φάνηκε ότι το κοινό μπορεί να ήταν λίγο, αλλά ήταν ιδιαίτερα φανατισμένο. Με το που άρχισε μάλιστα το “The Well Οf Souls” ξεκίνησε αμέσως και το ομαδικό τραγούδι, με τον Mats Leven να αντιμετωπίζει αυτήν την ενθουσιώδη αντιμετώπιση με ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπό του.

97bCandl_4.jpg

Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, για τα επόμενα 45 λεπτά ακούσαμε ολόκληρο το Nightfall, με τους Σουηδούς να αποδίδουν άριστα τα τραγούδια του. Στο μπάσο βρέθηκε ο έμπειρος Jörgen Sandström, ενώ ο Mats Leven αποδείχθηκε κατάλληλος τραγουδιστής για να συνεχίσει το όραμα του Leif Edling. Όσο έπαιζαν το Nightfall, το συγκρότημα επικεντρώθηκε μόνο στη μουσική, δίχως δηλαδή ο Leven να μας μιλήσει καθόλου –πράγμα άλλωστε που δεν χρειαζόταν, εφόσον ακούγαμε ύμνους σαν το “Bewitched”. Και μετά, άρχισε το πάρτυ.

97bCandl_5.jpg

Ο Leven μας μίλησε για πρώτη φορά, απευθύνοντας τις κλασικές ευχαριστίες, ενώ μας ανακοινώσε ότι στην Ευρώπη θα παίξουν 6 μόλις συναυλίες με το Nightfall, προσθέτοντας –μεταξύ σοβαρού και αστείου– ότι θα ακούσουμε μόνο υλικό πριν από το 1999. Έτσι, για τα επόμενα 45 λεπτά, άρχισαν με το κλασικό "Mirror Mirror", ενώ έπαιξαν και το "A Cry From The Crypt" πριν αποχωρήσουν για λίγο από τη σκηνή. Φυσικά η συναυλία συνεχίστηκε με το  “Crystal Ball” και, όπως το συνηθίζουν, ολοκλήρωσαν την εμφάνισή τους με το “Solitude”, μετά από 90 λεπτά.

97bCandl_6.jpg

Βλέποντας σερί τους Candlemass το 2016 και το 2017, διαπιστώνεις ότι συναυλιακά είναι μια καλοκουρδισμένη μηχανή, με τον Mats Leven να δίνει τη σιγουριά και την αξιοπιστία ότι με αυτόν θα μπορέσουν να συνεχίσουν να βρίσκονται για αρκετά χρόνια στο προσκήνιο. Στο τέλος μας είπαν χαριτολογώντας(;) ότι θα έρχονται κάθε χρόνο στην Ελλάδα. Οπότε, ξέρετε, οι 600-700 που δώσαμε κι αυτή τη φορά το παρών στο Piraeus Academy, θα είμαστε και πάλι εδώ για να τους δούμε.

97bCandl_7.jpg

Setlist:

1. Gothic Stone (intro)
2. The Well of Souls
3. Codex Gigas
4. At the Gallows End
5. Samarithan
6. Marche Funebre
7. Dark are the Veils of Death
8. Mourner’s Lament
9. Bewitched
10. Black Candles (outro)
11. Mirror, Mirror
12. Dark Reflections
13. A Cry from the Crypt
14. Crystal Ball
15. Solitude

 

Top story

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, αφού μας πήραν το moshing και μας άφησαν με το greek sirtaki, βλέπει το μέλλον του καλοκαιριού στον Sin Boy και τη Rina. Άλλωστε, "it's a trap" (#διπλής).

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο πρώτο Snap(shots) εκτός καραντίνας, ξανανακαλύπτει την πόλη και τη νέα μουσική, όσο ο Neil Young ανακαλύπτει τις χαρές του να παίζει μουσική στις κότες του.

Music Types: Η Τάνια Σκραπαλιώρη διάβασε την αυτοβιογραφία του Tricky, Hell Is Round The Corner και κατάλαβε πως, όταν έχεις ζήσει ανάμεσα στη βιωματική φθορά και την δημιουργική αφθαρσία, δεν σου μένει τίποτα παρά να κοιτάς τα πράγματα και να γελάς. Αφού πρώτα τα γράψεις όπως είναι.

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος νιώθει νοσταλγία για ζεστά καλοκαίρια, μακριά από τις μεγαλουπόλεις. Γι' αυτό και κατεβάζει από το ράφι δύο δίσκους του Ben Lamdin aka Nostalgia 77 (Octet).

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Σε αυτό το Παρατηρητήριο, πονάει που δεν έχει Eurovision. Έχει, όμως, νέους Firewind.

To ντουέτο των αδερφών Mael, εδώ και πέντε δεκαετίες «το κάνει με τον δικό του τρόπο». Ομοίως και στον νέο δίσκο των Sparks, A Steady Drip, Drip, Drip, που υπήρξε η αφορμή για τον Russell Mael να αφηγηθεί στην Ελένη Τζαννάτου μια μουσική πορεία που κινούταν πάντα στο δικό της μεταίχμιο.

Με αφορμή τον θάνατο του Phil May των -πρωτοπόρων στους concept δίσκους- The Pretty Things, παραθέτουμε είκοσι συν μία περιπτώσεις - με χρονολογική σειρά, για να μην έχουμε παρεξηγήσεις...

Πριν από 10 χρόνια, ο Γιάννης Ιωάννου, ο Νίκος Σβέρκος, η Όλγα Σκούρτη, ο Χάρης Συμβουλίδης, ο Στυλιανός Τζιρίτας και η Αναστασία Τουρούτογλου αποχαιρέτησαν με αυτό το μικρό αφιέρωμα τον άνθρωπο που πάντα στο μυαλό τους θα στέκεται στην κορυφή του Ασημένιου Βουνού, αναρωτώμενος για τον Παράδεισο και την Κόλαση...

Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής βλέπει στο πρόσωπο της καριέρας του Nicolas Cage αυτό της (παγκόσμιας και εγχώριας) μουσικής βιομηχανίας, με όσο Adaptation χρειάζεται στο ενδιάμεσο.

Με αφορμή την σειρά Hollywood του Ryan Murphy στο Netflix, η Ελένη Τζαννάτου θυμάται 13 στιγμές που το σινεμά αποθέωσε το μεγάλο «εργαστήριο ονείρων», το κινηματογραφικό Χόλιγουντ.

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος κατεβάζει από το ράφι τον τελευταίο δίσκο των LCD Soundsystem από το όχι και τόσο μακρινό 2017.

Οι Τρύπες κάνουν air guitar στην παραλία. Ο Παπάζογλου μας μεταφέρει σε σκηνικό ρεμπέτικης κομπανίας. Και στη μέση, ο Διονύσης Σαββόπουλος να εξηγεί ότι όλες οι μουσικές θέλουν τον χώρο και τον χρόνο τους (μέσα μας).

O Δημήτρης Λιλής μίλησε με τον Danny Akalepse, τον έναν από τους ανθρώπους πίσω από το νεοϋορκέζικο label που φιλοξενεί, μεταξύ άλλων, στο ρόστερ της ονόματα όπως ο Lee Fields και οι El Michels Affair.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, θρηνεί το moshing όπως το ξέραμε και προβλέπει τον μετασχηματισμό του χεβιμέταλ κλάδου σε μπουζούκια. Υγιέστατα πράγματα.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots), κάνει την «ψυχοθεραπεία» του με το Happiness του Todd Solonz και το After Life του Ricky Gervais.

Instagram





Top