View More
Η Τάνια Σκραπαλιώρη φτιάχνει τον χάρτη της πρωτεύουσας με 7 δισκάδικα που συμμετέχουν στην δεύτερη RSD για το 2020, για να τα επισκεφθείτε διαβασμένοι το ...
Ο αναμφίβολα πιο αναγνωρίσιμος μουσικοκριτικός της εποχής μας μιλάει στην Ελένη Τζαννάτου και το Avopolis για τη βίντεο-κριτική που στην περίπτωσή του αποδείχθηκε ...
Ο Ανδρέας Κύρκος βρήκε ευρηματικό και διασκεδαστικό το sequel του Karate Kid στο Netflix και ανυπομονεί ήδη για τον επόμενο κύκλο της σειράς.
Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, κοιτά στη σκοτεινή πλευρά των Pink Floyd.
Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να ...

Τα έσοδα της μουσικής συλλογής θα διατεθούν εξ' ολοκλήρου για την αγορά αγαθών για τους πρόσφυγες.

Δείτε το βίντεο για το "Nowhere, Man".

Αυτό, πάντως, δείχνουν τα στοιχεία έρευνας που έγινε στη Μεγάλη Βρετανία.

Το δεύτερο από την επερχόμενη δουλειά της, Disco.

Ο συνθέτης «σήκωσε» το πρώτο του Emmy με το βραβείο «Εξαίρετης Μουσικής Σύνθεσης για Σειρά».

Ο οποίος μάλιστα έρχεται την Τρίτη 22/9.

Εξαιτίας περιορισμών που σχετίζονται με τον Covid-19, o Wim Mertens δεν κατέστη δυνατόν να ταξιδέψει στην Αθήνα

Από 21 Σεπτεμβρίου έως 4 Οκτωβρίου, σύμφωνα με τα νέα μέτρα που εξήγγειλε ο υφυπουργός Πολιτικής Προστασίας για την Αττική.

Ένα ασυνήθιστο live ετοιμάζουν οι My Wet Calvin, την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου. Είσοδος δωρεάν.

Brian Eno & Karl Hyde - Someday World

Στυλιανός Τζιρίτας
Στυλιανός Τζιρίτας

Αυτό που πραγματικά θαυμάζεις στις κατά καιρούς συνεργασίες του Brian Eno –είτε πρόκειται για κορυφές όπως ο John Cale, είτε για (πώς να το κάνουμε) μικρότερου βεληνεκούς ονόματα, όπως τώρα ο Karl Hyde των Underworld– είναι πως σε καμία περίπτωση ο ύπατος ασκεπής δημιουργός δεν μπαίνει σε κάποιο υπεραυτιστικό τριπάρισμα. Το ακόμα δε πιο ωραίο στο SomedayWorld (όπως βέβαια και σε άλλους δίσκους) είναι ότι μπορείς να εντοπίσεις στις συνθέσεις τα σημεία όπoυ μέτρησε η πενιά του Eno και τα σημεία όπου συνέβαλλε ο Hyde.

Εξέπληξε πολλούς η συγκεκριμένη σύμπραξη, προσωπικά πάντως δηλώνω πολύ ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα, διότι μετά από καιρό ακούμε ξανά τραγούδια από τον Eno. Ο οποίος επιμένει σε μια ιδιότυπη σκηνοθεσία όσων συνθέσεων υπογράφει, καθώς παίρνουν τη μορφή τραγουδιών. Ενώ δηλαδή φαινομενικά μοιάζουν –σε επίπεδο σκελετού– με αυτό που αποκαλούμε κλασική τραγουδοποιία (κουπλέ/γέφυρα/ρεφρέν/κουπλε κλπ.), σου παίρνει ελάχιστη ώρα για να αντιληφθείς ότι στην πραγματικότητα συμβαίνει κάτι το μοναδικό: ο Eno ρίχνει το βάρος στις γέφυρες, μετατρέποντας τα ρεφρέν σε exodus από τις μεταλλαχθείσες γέφυρες.

Βέβαια εδώ ο Eno είχε και συνεργάτη αβανταδόρο στο επίπεδο των ρεφρέν. Γιατί ο Hyde κατέχει την τέχνη του ηλεκτρονικού τραγουδιού πολύ καλά: η θητεία του στους Underworld αποτελεί διαπιστευτήριο αδιαπραγμάτευτο, καθώς οι τελευταίοι μπορεί να μην υπήρξαν μπάντα που έφτασε σε κάποιον αριστουργηματικό δίσκο, έπαιζαν όμως στα δάχτυλα το τι σημαίνει single. Από την άλλη, και ίδιος ο Enο ξέρει πολύ καλά τη φόρμα του τραγουδιού κι ας καταφεύγει στα άνωθεν τεχνάσματα –που βασικά δεν είναι τεχνάσματα, μα μια ιδιότυπη κατάσταση καλλιτεχνικής πρότασης και στραβού εγκεφάλου.

Είναι έτσι πολύ ενδιαφέρον στο SomedayWorld ότι πολλές φορές ο Eno αφήνει στον Hyde τα ηνία (βλέπε το "A Man Wake Up"), όχι όμως και την ενορχήστρωση. Η ενορχήστρωση του ανήκει θαρρείς αποκλειστικά· κι ας βάζεις στοίχημα ότι παραπάνω από τα μισά ρυθμολογικά στοιχεία ανήκουν στον Hyde, εξ αιτίας της νευρωτικής/αστικής ποπ μηχανής bpm που τα χαρακτηρίζει. Τα φωνητικά, πάλι, θυμίζουν παλιές ημέρες –ειδικότερα τα δεύτερα, με τις περίφημες επιστρώσεις που θέλουν τριπλά φωνητικά διαφορετικά σε κάθε κανάλι, από διαφορετική λήψη. Ο ήχος εντούτοις παραμένει προσβάσιμος σε όλα τα επίπεδα: ακόμα κι όταν ξεφεύγουμε προς κάποια ουτοπική, φουτουριστική Βαλχάλα, όπου χαράσσονται τα αιώνια σαρκαστικά χαμόγελα του Eno (αυτά που αγαπήσαμε στο HereComeTheWarmJets του 1974), η πρόσδεση παραμένει πάντα σημερινή. Μπορεί ανά σημεία να έρθει αμυδρά η δεκαετία του 1970 να ψυλλιάσει τα αυτιά σου, πάντως ο γενικότερος ορίζοντας δεν ξεφεύγει από το τώρα.

Είναι όμως καλός ο δίσκος; Ναι, είναι· για δύο πολύ απλούς μα την ίδια στιγμή δύσκολους (στην επίτευξή τους) λόγους. Πρώτον, γιατί εδώ παράγεται μουσική πέρα από κάθε κατηγορία, η οποία συνταιριάζει αρμονικότατα τον ηλεκτρικό με τον ηλεκτρονικό κόσμο. Και δεύτερον γιατί η μουσική που εμπεριέχεται στο SomedayWorld είναι αναπάντεχη: ως το 1.37 στο "When I Built Τhis World", για να φέρω ένα παράδειγμα, τίποτα δεν σε προϊδεάζει για την έκρηξη ηλεκτρονικού Bauhaus που ακολουθεί. Επιπλέον, προσθέστε πως η παραγωγή είναι καταπληκτική και πως ο Eno σε καθίζει κάτω και σου ξαναμαθαίνει την ξεχασμένη κατά τα τελευταία χρόνια τέχνη της ακρόασης, φτιάχνοντας έναν δίσκο που πραγματικά σε προσκαλεί να τον ακούσεις ώστε να τον απολαύσεις.

Ναι, από εκεί και πέρα θα βρεις και διάφορες ατέλειες –με κυριότερη το ότι αρκετές φορές οι συνθέσεις δίνουν την εντύπωση πως κινούνται δίχως συγκεκριμένο στόχο. Αλλά δεν ακούμε πια συχνά τέτοιους δίσκους, που να σε βάζουν να σκεφτείς πάνω στη μουσική (μα και γενικότερα). Στο SomedayWorld, όμως, καλείσαι ν' ακούσεις μουσική, όχι να την καταναλώσεις αδηφάγα.

 

 

 
Top story

Η Τάνια Σκραπαλιώρη φτιάχνει τον χάρτη της πρωτεύουσας με 7 δισκάδικα που συμμετέχουν στην δεύτερη RSD για το 2020, για να τα επισκεφθείτε διαβασμένοι το Σάββατο 26/9.

Ο αναμφίβολα πιο αναγνωρίσιμος μουσικοκριτικός της εποχής μας μιλάει στην Ελένη Τζαννάτου και το Avopolis για τη βίντεο-κριτική που στην περίπτωσή του αποδείχθηκε μονόδρομος, τη σημασία του γραπτού λόγου αλλά και το μέλλον της pop μουσικής που διαγράφεται παγκόσμιο.

Ο Ανδρέας Κύρκος βρήκε ευρηματικό και διασκεδαστικό το sequel του Karate Kid στο Netflix και ανυπομονεί ήδη για τον επόμενο κύκλο της σειράς.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, κοιτά στη σκοτεινή πλευρά των Pink Floyd.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Πλέον αναπολεί όσα γινονταν μετά τα μεσάνυχτα στα αναλογικά στενά και βρίσκει το δρόμο του στα ψηφιακά.

Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής αναρωτιέται πώς γίνεται τη στιγμή που ο Iggy Pop παίζει στο BBC Radio 6 μια garage μπάντα από την Αθήνα (Nerrves), εδώ να χειροκροτάμε τα  αθηναϊκά FM όταν ακούμε Stooges.

Ακριβώς 50 χρόνια μετά το θάνατο του σπουδαίου κιθαρίστα, ο Άγγελος Κλειτσίκας ψάχνει ανάμεσα στις ρίμες και βρίσκει τα samples του Jimi Hendrix που «έκοψαν και έραψαν» hip hop καλλιτέχνες, από τους A Tribe Called Quest μέχρι  τους Death Grips.

Η Τάνια Σκραπαλιώρη αναζήτησε απαντήσεις από διοργανωτές, μέσα στο ρευστό σκηνικό που διανύουμε και εκείνοι συνιστούν υπομονή.

Ο Ανδρέας Κύρκος επιλέγει τις ταινίες εκείνες που θα μας κάνουν τους επόμενους μήνες να καθίσουμε στη σκοτεινή αίθουσα με μάσκα -αλλά και στον καναπέ μας, μπροστά στις streaming πλατφόρμες.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Συνεχίζοντας σε εκπαιδευτικό κλίμα, ξετυλίγει το κεφάλαιο Λεντ Ζέππελιν.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Περνάει το νέο του Snap(shots) κάπου ανάμεσα στον Charile Kaufman, τον  Lionel Messi και τους Radiohead.

O Travis Scott λανσάρει μαξιλάρι-γιγάντια κοτομπουκιά McDonald’s κι η Ελένη Τζαννάτου βουτάει στα άδυτα του μουσικού merchandise κι αναρωτιέται «Γιατί;».

Ο βετεράνος σκηνοθέτης ξαναβρήκε τα τελευταία χρόνια τη δημιουργική πνοή μέσω της τηλεόρασης, σε τρεις ολότελα διαφορετικές σειρές: το A Very English Scandal, το State of the Union και το Quiz.

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος θαυμάζει το score που έγραψε ο Piero Piccioni για την ταινία Camille 2000.

Με αφορμή την επιστροφή των Bill & Ted στη μεγάλη οθόνη, η Ελένη Τζαννάτου θυμάται 10+1 περιπτώσεις κινηματογραφικών μπαντών που ήταν πολύ καλές για να μην είναι αληθινές.

Instagram





Top