Κι όμως, έχουν περάσει 25 χρόνια από την εποχή που ακούσαμε το εξαιρετικό τους ντεμπούτο. Ευτυχώς, όμως, το συγκρότημα δεν έχει δείξει το παραμικρό δείγμα κόπωσης και ...
  Η δεκαετία του 1980 είναι ξανά «στη μόδα», μαζί και η μουσική της, είτε με διεθνούς εμβέλειας αναβιώσεις των τότε ήχων (το post-punk έρχεται άμεσα κατά νου), είτε ...
Ένα μωσαϊκό της ζωής της, πιασάρικο και ξεσηκωτικό, σχεδόν διονυσιακό, αλλά και πολύ αιχμηρό την ίδια στιγμή για να χαϊδεύει αυτιά, έχοντας επίγνωση ότι το πολιτικό (θα ...
Στο μουσικό συνέδριο Eurosonic στο Groningen της Ολλανδίας, στην ουσιαστική δηλαδή Eurovision των indie της Ευρώπης, φτωχός συγγενής ήταν και πάλι η Ελλάδα. Μείναμε για ...
Λατρεμένοι του εγχώριου κοινού, οι θεατρικοί Λονδρέζοι επιστρέφουν στη χώρα μας για 2 ξεχωριστές εμφανίσεις, με αφορμή τα 30 τους χρόνια –την Παρασκευή 24/1 παίζουν στη ...

Brian Eno & Karl Hyde - Someday World

Στυλιανός Τζιρίτας
Στυλιανός Τζιρίτας

Αυτό που πραγματικά θαυμάζεις στις κατά καιρούς συνεργασίες του Brian Eno –είτε πρόκειται για κορυφές όπως ο John Cale, είτε για (πώς να το κάνουμε) μικρότερου βεληνεκούς ονόματα, όπως τώρα ο Karl Hyde των Underworld– είναι πως σε καμία περίπτωση ο ύπατος ασκεπής δημιουργός δεν μπαίνει σε κάποιο υπεραυτιστικό τριπάρισμα. Το ακόμα δε πιο ωραίο στο SomedayWorld (όπως βέβαια και σε άλλους δίσκους) είναι ότι μπορείς να εντοπίσεις στις συνθέσεις τα σημεία όπoυ μέτρησε η πενιά του Eno και τα σημεία όπου συνέβαλλε ο Hyde.

Εξέπληξε πολλούς η συγκεκριμένη σύμπραξη, προσωπικά πάντως δηλώνω πολύ ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα, διότι μετά από καιρό ακούμε ξανά τραγούδια από τον Eno. Ο οποίος επιμένει σε μια ιδιότυπη σκηνοθεσία όσων συνθέσεων υπογράφει, καθώς παίρνουν τη μορφή τραγουδιών. Ενώ δηλαδή φαινομενικά μοιάζουν –σε επίπεδο σκελετού– με αυτό που αποκαλούμε κλασική τραγουδοποιία (κουπλέ/γέφυρα/ρεφρέν/κουπλε κλπ.), σου παίρνει ελάχιστη ώρα για να αντιληφθείς ότι στην πραγματικότητα συμβαίνει κάτι το μοναδικό: ο Eno ρίχνει το βάρος στις γέφυρες, μετατρέποντας τα ρεφρέν σε exodus από τις μεταλλαχθείσες γέφυρες.

Βέβαια εδώ ο Eno είχε και συνεργάτη αβανταδόρο στο επίπεδο των ρεφρέν. Γιατί ο Hyde κατέχει την τέχνη του ηλεκτρονικού τραγουδιού πολύ καλά: η θητεία του στους Underworld αποτελεί διαπιστευτήριο αδιαπραγμάτευτο, καθώς οι τελευταίοι μπορεί να μην υπήρξαν μπάντα που έφτασε σε κάποιον αριστουργηματικό δίσκο, έπαιζαν όμως στα δάχτυλα το τι σημαίνει single. Από την άλλη, και ίδιος ο Enο ξέρει πολύ καλά τη φόρμα του τραγουδιού κι ας καταφεύγει στα άνωθεν τεχνάσματα –που βασικά δεν είναι τεχνάσματα, μα μια ιδιότυπη κατάσταση καλλιτεχνικής πρότασης και στραβού εγκεφάλου.

Είναι έτσι πολύ ενδιαφέρον στο SomedayWorld ότι πολλές φορές ο Eno αφήνει στον Hyde τα ηνία (βλέπε το "A Man Wake Up"), όχι όμως και την ενορχήστρωση. Η ενορχήστρωση του ανήκει θαρρείς αποκλειστικά· κι ας βάζεις στοίχημα ότι παραπάνω από τα μισά ρυθμολογικά στοιχεία ανήκουν στον Hyde, εξ αιτίας της νευρωτικής/αστικής ποπ μηχανής bpm που τα χαρακτηρίζει. Τα φωνητικά, πάλι, θυμίζουν παλιές ημέρες –ειδικότερα τα δεύτερα, με τις περίφημες επιστρώσεις που θέλουν τριπλά φωνητικά διαφορετικά σε κάθε κανάλι, από διαφορετική λήψη. Ο ήχος εντούτοις παραμένει προσβάσιμος σε όλα τα επίπεδα: ακόμα κι όταν ξεφεύγουμε προς κάποια ουτοπική, φουτουριστική Βαλχάλα, όπου χαράσσονται τα αιώνια σαρκαστικά χαμόγελα του Eno (αυτά που αγαπήσαμε στο HereComeTheWarmJets του 1974), η πρόσδεση παραμένει πάντα σημερινή. Μπορεί ανά σημεία να έρθει αμυδρά η δεκαετία του 1970 να ψυλλιάσει τα αυτιά σου, πάντως ο γενικότερος ορίζοντας δεν ξεφεύγει από το τώρα.

Είναι όμως καλός ο δίσκος; Ναι, είναι· για δύο πολύ απλούς μα την ίδια στιγμή δύσκολους (στην επίτευξή τους) λόγους. Πρώτον, γιατί εδώ παράγεται μουσική πέρα από κάθε κατηγορία, η οποία συνταιριάζει αρμονικότατα τον ηλεκτρικό με τον ηλεκτρονικό κόσμο. Και δεύτερον γιατί η μουσική που εμπεριέχεται στο SomedayWorld είναι αναπάντεχη: ως το 1.37 στο "When I Built Τhis World", για να φέρω ένα παράδειγμα, τίποτα δεν σε προϊδεάζει για την έκρηξη ηλεκτρονικού Bauhaus που ακολουθεί. Επιπλέον, προσθέστε πως η παραγωγή είναι καταπληκτική και πως ο Eno σε καθίζει κάτω και σου ξαναμαθαίνει την ξεχασμένη κατά τα τελευταία χρόνια τέχνη της ακρόασης, φτιάχνοντας έναν δίσκο που πραγματικά σε προσκαλεί να τον ακούσεις ώστε να τον απολαύσεις.

Ναι, από εκεί και πέρα θα βρεις και διάφορες ατέλειες –με κυριότερη το ότι αρκετές φορές οι συνθέσεις δίνουν την εντύπωση πως κινούνται δίχως συγκεκριμένο στόχο. Αλλά δεν ακούμε πια συχνά τέτοιους δίσκους, που να σε βάζουν να σκεφτείς πάνω στη μουσική (μα και γενικότερα). Στο SomedayWorld, όμως, καλείσαι ν' ακούσεις μουσική, όχι να την καταναλώσεις αδηφάγα.

 

ΑΤΖΕΝΤΑ

Keiji Haino
07-02-2020

Keiji Haino

Αθήνα - Temple
Επηρεασμένος από τον Antonin Artaud ο Keiji Haino ξεκίνησε με στόχο του την ενασχόληση με το θέατρο, αλλά σύντομα οι The Doors μπήκαν στην ζωή του και ...
Tindersticks
13-02-2020

Tindersticks

Θεσσαλονίκη - Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης
Christian Loffler
07-03-2020

Christian Loffler

Αθήνα - Fuzz Live Music Club
01-12-2019

Vinyl & Vintage Marketplace

Αθήνα - Ωδείον Αθηνών
27-01-2020

Jesse Davis Quartet

Αθήνα - Half Note Jazz Club

Γιάννης Νιάρρος: Life Before Grammys

Αθήνα - Γυάλινο Μουσικό Θέατρο
28-01-2020

The Phantom of the Opera

Θεσσαλονίκη - Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης
29-01-2020

The Phantom of the Opera

Θεσσαλονίκη - Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης

Andreas Thermos Sextet

Αθήνα - Half Note Jazz Club

Rous

Αθήνα - Faust Bar Theater Arts
30-01-2020

The Phantom of the Opera

Θεσσαλονίκη - Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης

Κωνσταντίνος Βήτα / Γιάννης Ρίτσος: Ο κόσμος είναι ένας

Αθήνα - Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

ΠΡΟΤΑΣΗ

Κάθε Σάββατο του Φεβρουαρίου στο ΚΥΤΤΑΡΟ

GALLERY OF THE WEEK

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ

Δημήτρης Μεντές
Δανειζόμενος τη μουντή στρυφνότητα του Αντρέι Ταρκόφσκι και διανθίζοντάς τη με drag αναφορές, με καμπαρέ ηδυπάθεια και με στιγμές κιουμπρικής παραφροσύνης, ο Ολιβιέ Πυ πετυχαίνει ένα φρέσκο ...
Ανδρέας Κύρκος
Η προσέλευση στο Temple όφειλε να είναι λίγο μεγαλύτερη για την πρώτη τους επίσκεψη στην Ελλάδα, κάτι πάντως που δεν εμπόδισε τη συναυλία να αποτυπωθεί ως πηχτό μείγμα «διεστραμμένης» συμπεριφοράς
Χάρης Συμβουλίδης
Στα 83 του χρόνια, καταχειροκροτήθηκε από ένα γεμάτο Άλσος, προσφέροντας μια πλούσια συναυλία, προσαρμοσμένη μεν στις νυν φωνητικές δυνατότητές του, μα με ενίοτε εντυπωσιακές υπερβάσεις, που θύμισαν

ΣΤΗΛΕΣ

Ελένη Τζαννάτου
Ένα μωσαϊκό της ζωής της, πιασάρικο και ξεσηκωτικό, σχεδόν διονυσιακό, αλλά και πολύ αιχμηρό την ίδια στιγμή για να χαϊδεύει αυτιά, έχοντας επίγνωση ότι το πολιτικό (θα πρέπει να) είναι και εκ των
Δημήτρης Λιλής
Στο μουσικό συνέδριο Eurosonic στο Groningen της Ολλανδίας, στην ουσιαστική δηλαδή Eurovision των indie της Ευρώπης, φτωχός συγγενής ήταν και πάλι η Ελλάδα. Μείναμε για ακόμα μία φορά να θαυμάζουμε
Άρης Καζακόπουλος
Με αφορμή το πρόσφατο, υπέρ-επιτυχημένο reunion show τους στο Λος Άντζελες έπειτα από 7 χρόνια αποχής, η στήλη επιλέγει τα 20 καλύτερα κομμάτια της μπάντας που πρωταγωνίστησε στην εμπορική γιγάντωση
Ζώης Χαλκιόπουλος
Φωνητικά από άλλον θεό, φλάουτο, κλαρινέτο, ukelele. Και άρπα ρε φίλε μου, άρπα! Πόσο μάγκας πρέπει να είσαι να στρώνεις τόσο σωστά τις αισθαντικές νότες της άρπας πάνω στον ρυθμό;

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Θάνος Σιόντορος

 

Η δεκαετία του 1980 είναι ξανά «στη μόδα», μαζί και η μουσική της, είτε με διεθνούς εμβέλειας αναβιώσεις των τότε ήχων (το post-punk έρχεται άμεσα κατά νου), είτε με σχήματα που ξαναβγαίνουν στην

Δημήτρης Λιλής
Η πορεία της καναδικής δισκογραφικής μοιάζει βγαλμένη από indie παραμύθι και είναι μεγάλη στιγμή ότι εμπιστεύεται στη «δική μας» Σtella την πρώτη της διεθνή έκδοση. Είχαμε λοιπόν την ευκαιρία να ...

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Ανδρέας Κύρκος
Κι όμως, έχουν περάσει 25 χρόνια από την εποχή που ακούσαμε το εξαιρετικό τους ντεμπούτο. Ευτυχώς, όμως, το συγκρότημα δεν έχει δείξει το παραμικρό δείγμα κόπωσης και παραμένει συναρπαστικό, χάρη σε
Άγγελος Κλειτσίκας
Λατρεμένοι του εγχώριου κοινού, οι θεατρικοί Λονδρέζοι επιστρέφουν στη χώρα μας για 2 ξεχωριστές εμφανίσεις, με αφορμή τα 30 τους χρόνια –την Παρασκευή 24/1 παίζουν στη Θεσσαλονίκη (Fix Factory Of
Ανδρέας Κύρκος
Δεν ήταν λίγοι όσοι γνώρισαν το αθηναϊκό συγκρότημα πριν από 3 περίπου χρόνια, με το ντεμπούτο τους God Proudly Presents. Τώρα, επιστρέφουν με το Forbidden Fruit και ακόμα περισσότερα live σχέδια,
Πέννυ Γέρου
Πρωτοπόροι της EBM, αλλά και φημισμένοι για τις αμφιλεγόμενες και απρόβλεπτες live εμφανίσεις τους, έρχονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα (Temple, Σάββατο 18 Ιανουαρίου). Μιλήσαμε λοιπόν με τον ...

Instagram





Top
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…