Λίγοι άνθρωποι αισχύνονται για το πώς σπατάλησαν τα νιάτα τους. Ακόμα λιγότεροι αναλαμβάνουν την ευθύνη: «Ήταν τέτοιες οι εποχές…», λένε, αναστενάζοντας αυτάρεσκα. Οι εποχές δεν «είναι», τις εποχές τις δημιουργείς…
Το απόσπασμα προέρχεται από το τελευταίο βιβλίο της Σώτης Τριανταφύλλου, το «Ο Χρόνος Πάλι». Αυτοβιογραφικό βιβλίο, από τη συγγραφέα που πολλά έχει τραβήξει το τελευταίο διάστημα από διάφορους τύπους οι οποίοι διαφωνούσαν με τα κείμενά της και φρόντισαν, μάλιστα, να (της) το αποδείξουν και εμπράκτως. Τα ξέρουμε αυτά, ας μην επανέλθω. Η Σώτη Τριανταφύλλου μιλάει για τη ζωή της και ο Ευγένιος Αρανίτσης στη Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία μιλάει για τα παιδιά της μαμάς τους. Αντιγράφω κάποια αποσπάσματα για να καταλάβετε:
Νέα ένταση στην ιταλική χερσόνησο με αφορμή την πρόταση ενός υπουργού για την ψήφιση νόμου που θα επιβάλλει στους νέους, μετά τα 18 τους, να εγκαταλείπουν την οικογενειακή τους εστία. Αυτό συνεπάγεται, απ' ό,τι φαίνεται, μια μείζονα ρήξη με τους βαρείς λατινικούς και καθολικούς προσδιορισμούς που επισκιάζουν το μεσογειακό μητριαρχικό μοντέλο, με ό,τι αυτό συνομολογεί, αρχής γενομένης από το χαρτζιλίκι και τις ασύγκριτες μπολωνέζ της μαμάς. ΣΤΟ μεταξύ, εφόσον καμία συζήτηση στα δελτία ειδήσεων δεν μπορεί να διεκπεραιωθεί δίχως την εμπλοκή της στατιστικής, μαθαίνουμε ότι στη χώρα του μελοδράματος στο 59% των νέων μεταξύ 18 και 34 εξακολουθούν να διαμένουν, να φιλοξενούνται ή να παρασιτούν, όπως το πάρει κανείς, στο πατρικό τους, ενώ το ποσοστό αυτό πέφτει παρήγορα στην αμέσως επόμενη χώρα της λίστας, που είναι η Μεγάλη Βρετανία, με κάτι λιγότερο από 20%. Ακολουθεί η Ισπανία με 10% και ποιός ξέρει αν η Ελλάδα προηγείται ή έπεται.
...Συναινετική γενιά, παρά την έκρηξη του Δεκέμβρη, οι τωρινοί εικοσάρηδες, στην πλειονότητά τους, θεωρούν κάθε άλλο παρά αθέμιτη τη συναισθηματική εξάρτηση απ' τους γονείς, τα σχεδόν καθημερινά τηλεφωνήματα ή την αυθημερόν αποστολή απ' την επαρχία φαγητού με κούριερ. Πρόκειται άραγε για αργοπορημένες μερίδες στοργής σε πακέτα; Για αναγκαία μήπως συμφιλίωση μπροστά στη δορυφορική και διαδικτυακή γιγάντωση των απομονωτικών τάσεων της εποχής;

Εύστοχος ο Ευγένιος Αρανίτσης και χαίρομαι που έφυγα από το πατρικό μου σπίτι όταν ήμουν 17 ετών. Από τότε μένω μόνος και φρικάρω βλέποντας κάτι τριαντάρηδες που ζουν ακόμα με τους γονείς τους. Στο Up In The Air βέβαια, την καταπληκτική αυτή ταινία που είδα προχθές με τον Τζορτζ Κλούνεϊ, περνάμε στην ακριβώς αντίθετη κατάσταση. Ο Κλούνεϊ πετάει, μόνος, 320 από τις 365 μέρες του χρόνου. Εξ ου και το Up In The Air. Όπου γη και πατρίς δηλαδή χωρίς να έχει οικογενειακές υποχρεώσεις, χωρίς να έχει να δώσει λογαριασμό σε κανέναν. Θυμάστε το Heat; Τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο να λέει πως το καλλίτερο είναι να μπορείς να φύγεις από κάπου μέσα σε τρία λεπτά χωρίς να αφήνεις πίσω σου καμία υποχρέωση. Δεν το θυμάμαι καλά, αλλά κάπως έτσι το έλεγε. Τέλος πάντων, στο Up In The Air ο Κλούνεϊ είναι ένας εντελώς αυτόνομος τύπος. Δεν θα σας πω το story, αλλά έχει πολύ ενδιαφέρον. Μου άρεσε πολύ το φιλμ. Κυρίως για το σενάριό του. Πάντως και οι τρεις βασικοί ηθοποιοί προτάθηκαν για Όσκαρ. Ο Τζορτζ Κλούνεϊ για Α Ανδρικό Ρόλο και οι Βέρα Φαρμίγκα και Άννα Κέντρικ για Β' Γυναικείο Ρόλο.

Tο σάουντρακ του Up In The Air ξεκινάει πάντως με ένα καταπληκτικό κομμάτι της Sharon Jones. Θυμάστε που είχαμε μία συζήτηση πριν από δύο-τρία χρόνια για την τραγουδίστρια;

 

Εν τω μεταξύ, ο Αγγελάκας στο Fuzz ήταν καταπληκτικός το Σάββατο. Μία από τις πιο ωραίες συναυλίες που έχω δει το τελευταίο διάστημα. Απολαυστικός, διονυσιακός. Με μία all star μπάντα να τον συνοδεύει και με πολλά τραγούδια από Τρύπες. Θα σας έλεγα πως χάσατε που δεν την είδατε τη συναυλία αλλά με τον κόσμο που είχε μπορεί να τη χάνατε, τη συναυλία, ακόμα κι αν ήσασταν εκεί. Διότι, όταν μιλάμε για sold out πρέπει να τον εννοούμε τον όρο. Ειδικά το δεύτερο συστατικό του, το out. Μόνο έξω μπορούσαν να κάτσουν όσοι άργησαν λίγο και δεν πρόλαβαν να πάρουν θέση στο club. Το οποίο club, το καινούργιο Fuzz δηλαδή, είναι ωραίο και dark. Αποτελεί μάλιστα πιστό αντίγραφο του Ρόδον. Για τις τιμές των μπαρ του φυσικά δεν θα πω τίποτε. Τα ξέρετε, μην νομίζετε πως άλλαξε τίποτε...

 

Ωραία συνέντευξη έχει πάρει, ειρήσθω εν παρόδω (που θα έλεγε και ο Μπαμπινιώτης), ο Βύρωνας Κριτζάς από τον Αγγελάκα στο τελευταίο τεύχος του Sonik που, όντως, είναι σούπερ. Ένα γεμάτο τεύχος με πολύ υλικό για διάβασμα. Αξίζει, ψάξτε το να το βρείτε (αν δεν έχει εξαντληθεί όπως θα υποστήριζαν και οι ιθύνοντες του περιοδικού). Πολύ υλικό για διάβασμα λοιπόν. Ειδικά εκείνο το κομμάτι του Άρη Καραμπεάζη για την ελληνική μουσική. Για να το διαβάσεις, χρειάζεσαι τρεις (μπορεί και τέσσερις) μέρες. Φτάνεις στο τέλος κι έχεις ξεχάσει από που ξεκίνησες. Για τους δύο τόμους του Ντοστογιέφσκι στο Έγκλημα και Τιμωρία λιγότερη ώρα θα ήθελες. Μην με ρωτάτε αν συμφωνώ με όσα γράφει. Συμφωνώ. Ε και; Μήπως μπορεί να μας στείλει μία περίληψη;

 

Ωραίο cd-άκι έβγαλαν οι Cloudcub. Έλληνες είναι τα παιδιά και μένουν μόνιμα στο Λονδίνο. Το άλμπουμ λέγεται Friendly Warming και το κυκλοφόρησαν στην coo records. Ηλεκτρονικό είναι, downtempo και με μερικές, άκρως ενδιαφέρουσες, στιγμές. Αναζητήστε το...

Πόσο; Περισσότερες από 175 λίρες. Τόσο μου πήγε η χθεσινή παραγγελία για cd στο Amazon. Μήπως έχετε δανεικά δέκα ευρώ για μερικές μέρες...

Τι συναυλίες έχουμε αυτή την εβδομάδα; Patricia Kaas στο Μπάντιμντον, Uriah Heep στο Gagarin, dj Ravin στο Galaxy, Κωνσταντίνο Β. στο Fuzz. Διαλιέεχτεεε...

 

Η μουσική βιομηχανία περιμένει με μεγάλη αγωνία το ένθετο του Other Side, το δημοφιλές πλέον Buzz - Play station 2 - Atonement OST Music By Dario Marianelli. Ας κάνει υπομονή, ας μην βιάζεται. Έχουμε πολλά να πούμε. Την επόμενη εβδομάδα όταν και θα μιλήσουμε για τους ντράμερ των συγκροτημάτων. Τι είναι τα ντραμς; Χρειάζονται σε μία μπάντα; Όλα την επόμενη εβδομάδα στο Buzz - Play station 2 - Atonement OST Music By Dario Marianelli (που το περιμένουν όλα τα συγκροτήματα πως και πως - ελληνικά και ξένα συγκροτήματα)!

 

Μου γράφει ο Asdf Qwerty:
«Θα προσπαθήσω να συγκρατηθώ και να εκφραστώ κόσμια. Εδώ και κάμποσο καιρό διαβάζω στο άδερ σάιντ ότι πάνω κάτω είναι στανταράκι η γαγα, και αφήνεται να εννοηθεί (duh) ότι υπάρχουν πληροφορίες εκ των έσω και τα ρέστα. Κι εγώ κυριέ μου έβλεπα τη ζωή με άλλο μάτι. Έλεγα "θα έρθει το γαγάκι, δεν είμαστε τόσο για κλωτσιές τελοσπάντων, επιτέλους μια τύπισσα θα έρθει την στιγμή που πρέπει να έρθει." Κι έρχεστε τώρα και μας λέτε ότι τελικά λε πουλέν.
Ε ΟΧΙ, ΔΕΝ ΤΟ ΔΕΧΟΜΑΙ. Θέλουμε τελοσπάντων κι άλλες πληροφορίες. Τι πήγε στραβά, σε τι φταίξαμε. Δεν μπορείς κύριέ μου να μου στολίζεις ένα ολόκληρο αρθράκι με φωτογραφιές της αγαπούλας, και να μου λες ότι δυστυχώς ατυχήσαμε. Κι εγώ τελοσπάντων, σε ένα άδερ σάιντ στηρίχτηκα και δεν έσκασα 45 λίραι για να την δω στο Ο2 αρίνα. Κακό του κεφαλιού σου θα μου πεις, και θα 'Χέις και δίκιο.
Τέλος πάντων, ο θυμός με κατακλύζει. Και η οργή. ασδφ. ασδφ. Αυτά».
Απάντηση: Για την Lady Gaga έγιναν κάποιες κρούσεις και δεν ξέρω αν γίνονται ακόμα. Ωστόσο μαθαίνω πως ήδη η τιμή της εκτοξεύεται σε δυσθεώρητα ύψη. Όσο πιο famous γίνεται, τόσο μοιάζει πιο δύσκολος και ο ερχομός της στη χώρα μας...