Ένα μικρό σώμα φορτωμένο ένα βαρύ γκρίζο παλτό κατεβαίνει από ψηλά τις – σχεδόν κάθετες – σκάλες του χώρου που βρισκόμαστε.

Βαδίζει αργά, σκυφτό και «εμβολίζει» την ομάδα των θεατών που στέκονται όρθιοι ο ένας κοντά στον άλλον αναμένοντας...τι;

Την επιλογή.

Η σιωπηλή περσόνα τριγυρίζει ανάμεσά μας με τα χέρια στις τσέπες.

Βυθίζει το κεφάλι της στις αγκαλιές κάποιων, μυρίζει, αφουγκράζεται, «ζητάει», στο τέλος αγκαλιάζει, δέχεται το αγκάλιασμα και συχνά το χάδι, και πάλι απομακρύνεται.

Για να βρεθεί στο κέντρο της σκηνής όπου θα απεκδυθεί το γκρίζο κουκούλι, και θα μείνει με τα σκούρα ουδέτερα εσώρουχά της, που σαφώς φανερώνουν ένα γυναικείο σώμα, με ανδρόγυνη-άφυλη όμως εμφάνιση.

Ήδη νοιώθουμε αμήχανα μέσα στα ζεστά μας ρούχα απέναντι στο ελαφροντυμένο σώμα και θα νοιώσουμε ακόμη περισσότερο αφού την επόμενη στιγμή, με ήρεμες κινήσεις, θα σφραγίσει το στόμα του με κολλητική ταινία, θα καλύψει τα μάτια του με ένα επίδεσμο και θα ζητήσει από κάποιον θεατή να του δέσει σφιχτά τα χέρια στο ύψος των καρπών με πλαστικές θηλιές.

Και κάπου εδώ ξεκινάει ένα δούναι και λαβείν, μεταξύ θεατών και περφόρμερ, μια αδιάκοπη ροή ενέργειας και «θερμοκρασιών», ένα πινγκ πονγκ συγκινήσεων, αντιδράσεων και συμπεριφορών με βουβές – ως επί το πλείστον – τελετουργικές κινήσεις, κάποιες φορές σαν απελπισμένες ικεσίες κάποιες άλλες ήπιες και επεξηγηματικές.

Ένας μικρόκοσμος που συστέλλεται και διαστέλλεται, με την περφόρμερ ως κεντρικό σημείο του και τους θεατές δορυφόρους που άλλοτε το πλησιάζουν και μεταγγίζουν αμφότεροι την ενέργειά τους, και άλλοτε απομακρύνονται αφήνοντάς το στην αβέβαιη πορεία του.

Μια περιπλάνηση κοινού και ηθοποιού, πότε πάνω στη σκηνή και πότε κάτω απ’ αυτήν, στον ευρύτερο χώρο γεμάτη προσμονή, απορία και σιωπηλή δράση σε πραγματικό χρόνο.

Στο τέλος, το μικρό πλάσμα θα τυλιχτεί ξανά το πανωφόρι του και θα βυθιστεί μέσα του, στο κέντρο της σκηνής.

Ήταν μια παράσταση διαδραστικού θεάτρου που με άφησε με συσσωρευμένη ενέργεια που δεν είχα αισθανθεί παρά μόνο όταν η κ. Πλατιώτη αποσύρθηκε από τη σκηνή. Τότε, ένοιωσα ένα μούδιασμα να ανεβαίνει από το σβέρκο στους κροτάφους μου και να εξατμίζεται με τέτοιον τρόπο που σχεδόν άκουσα και είδα τον «ατμό» που ξέφυγε από μέσα μου!

Η μουσική υπόκρουση, αυτή ενός πιάνου που οι νότες «χτυπούν» διαδοχικά η μία πίσω απ’ την άλλη χωρίς συγχορδίες, στάθηκε άξιος συνεργός της προσπάθειας.

Ακρότητες – Τρίπτυχο - "9.15"

Σύλληψη ιδέας- Παρουσίαση: Σμαρώ Πλατιώτη

contACT
Contemporary Art Club
Δάφνης 12-Γιαννιτσών (περιοχη City Gate)
Τηλ: 2314010237
Θεσσαλονίκη