Η Μπερνάρντα, επιστρέφοντας από την κηδεία του δεύτερου συζύγου της επιβάλλει πένθος-αποκλεισμό οκτώ χρόνων στις ενοίκους του σπιτιού της. Ήτοι, τις τρεις κόρες της, που ήδη ασφυκτιούν μέσα στο ίδιο τους το σπίτι αλλά και στην αποπνικτική, περιχαρακωμένη καθολική κοινωνία του τόπου τους.

Με αφορμή το έργο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα «Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» η σκηνοθέτιδα Σμαρώ Πλατιώτη μας δίνει μια παράσταση με την προσωπική της οπτική.

Το ίδιο το κείμενο του Λόρκα απουσιάζει εντελώς και στην θέση του υπάρχουν η σιωπή, οι φυσικοί ήχοι της κίνησης των σωμάτων των ερμηνευτών, η μουσική, εμβόλιμα ορφικά κείμενα και βιντεοπροβολή, για να συνθέσουν μια παράσταση σωματικού θεάτρου.

Εκείνο που κρατάει η συγκεκριμένη performance από το αυθεντικό έργο είναι η ‘μαύρη’, βαριά και αυστηρή ατμόσφαιρα του συγγραφέα.
Κατά τ’ άλλα οι χαρακτήρες δρουν με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι στο πρωτότυπο κείμενο. Ο δυτικός καθολικισμός αντικαθίσταται από τον ανατολικό μυστικισμό με την χρήση των ορφικών κειμένων που έγραψαν κυρίως ιερείς και μύστες.

Επίσης, ο τρόπος που εκφέρονταν αυτά τα κείμενα σε συνδυασμό με την μουσική επένδυση μου έδωσαν από την πρώτη στιγμή την αίσθηση ότι παρακολουθώ ένα μοιρολόι που ξεκινάει υπαινικτικά – σχεδόν βουβά στην αρχή – σ’ έναν ξερότοπο της ανατολικής Μεσογείου και ξετυλίγεται σταδιακά για να καταλήξει στις οιμωγές της Μπερνάρντα.

Η συμπεριφορά των καταπιεσμένων θυγατέρων, παρόμοια με μαινάδων, που φτάνουν μέχρι και την σεξουαλική κακοποίηση του μοναδικού αρσενικού χαρακτήρα, είναι αυτή που δίνει την «τελική λύση» στο δράμα και όχι η Μπερνάρντα όπως συμβαίνει στον Λόρκα.

Και αυτή η διαφορετική οπτική που ήθελε να δώσει, και τελικά το πέτυχε η σκηνοθέτιδα, νομίζω πως είναι το μεγαλύτερο εύρημα σ’ ένα θέμα εξ αρχής ακραίο.

Οι ερμηνευτές είναι όλοι ιδιαίτερα αξιόλογοι, δεδομένου ότι «επέβαλαν» την παρουσία τους στο κοινό με αγέρωχο - θα τον χαρακτήριζα – τρόπο, με τις ακριβείς και πλαστικές κινήσεις τους χωρίς υπερβολές ή σνομπισμό.

Οι μουσικές επιλογές, απόλυτα εναρμονισμένες με τα δρώμενα, υπογράμμιζαν υποβλητικά τις στιγμές.

Πολύ ενδιαφέρουσα και η βιντεοπροβολή, με το ζευγάρι των χορευτών να δίνει την δική του παράσταση.

Περιμένοντας ν’ αρχίσει το δρώμενο μπορείτε να περιπλανηθείτε στην φωτογραφική έκθεση της Αλέκας Τσιρώνη «off the record» με θέμα τις πρόβες της ομάδας.

Ο χώρος είναι όμορφος και οι άνθρωποί του πολύ φιλικοί, και ελπίζω οι προσπάθειές τους να ευοδωθούν διότι το αξίζουν.

Υπάρχει όμως μια σοβαρή ένσταση σε όλ’ αυτά. Η περιοχή που βρίσκεται ο χώρος. Απολύτως κατανοητός ο λόγος που επιλέχθηκε (καθαρά οικονομικής φύσεως), όμως σχεδόν απαγορευτικός σε σχέση με την πρόσβαση, λόγω προτέρου (ή και σύγχρονου) ανέντιμου βίου.

Κρίμα, γιατί νομίζω ότι αυτό υπονομεύει την ίδια τη δουλειά τους και δεν νομίζω ότι θέλουν να περιοριστούν σ’ ένα κοινό που να απαρτίζεται από φίλους και συγγενείς όπως διαπίστωσα. Τουλάχιστον την ημέρα που επέλεξα να πάω.

Ακρότητες

Σκηνοθεσία: Σμαρώ Πλατιώτη

Κίνηση: Ειρήνη Καλογηρά

Σκηνικά- Κοστούμια- Μάσκες: Δήμητρα Γιοβάνη

Videographer: Θανάσης Βρότσος

Επιμέλεια φωτισμών, μουσική επιμέλεια: Σμαρώ Πλατιώτη

Φωτογραφίες: Αλέκα Τσιρώνη

Διεύθυνση παραγωγής: Ελένη Τηλικίδου

Διανομή:
Bernarda: Ειρήνη Καλογηρά
Προφήτισσα: Αναστασία Δίγκα
Κόρες:
Τάνια Βασιλείου
Αναστασία Δίγκα
Ειρήνη Κυριακού
Εύη Πάνου
Άνδρας: Δημήτρης Σαρόγλου
Γειτόνισσες:
Τάνια Βασιλείου
Αναστασία Δίγκα
Ειρήνη Κυριακού
Εύη Πάνου
Φωνή: Ειρήνη Κυριακού
Video (φιλική συμμετοχή): Δημήτρης Ράπτης


«off the record»
Έκθεση φωτογραφίας της Αλέκας Τσιρώνη από πρόβες των δύο παραστάσεων

contACT
Contemporary Art Club
Δάφνης 12-Γιαννιτσών (περιοχη City Gate)
Τηλ: 2314010237
Θεσσαλονίκη