Ποιος ά�αγε να ενδιαφέ�εται για την πα�ουσίαση εν�ς δίσκου των Stereolab;. �ι οπαδοί τους, γνωστοί για τη συλλεκτική μανία τους, (βλέπε ε�στοχη αναφο�ά στο High Fidelity) θα έχουν ήδη αποκτήσει κάθε καινο��για κυκλοφο�ία τους απ� την π��τη κι�λας μέ�α που βλέπει το φως, ίσως και σε πε�ισσ�τε�α απ� ένα format. �ι μη-οπαδοί πάλι, αποκλείεται να συμπαθήσουν τους Stereolab τ��α, αφο� π��κειται για ένα group με ιδιαίτε�ο στυλ το οποίο ή αγαπάς ή μισείς.

Άσε που δεν έχει και να σου πει τίποτα το καινο��γιο η πα�ουσίαση αυτή! �έ�εις εκ των π�οτέ�ων �τι οι συνθέσεις θα ακολουθο�ν το γν��ιμο kraut πνε�μα, η ε�μηνεία της Sadier θα είναι τ�σο α�μονική αλλά και επίπεδη που θα τείνει να γίνει μηχανιστική, εν� ο ήχος θα τ�σο φιλτ�α�ισμένος και �αφινα�ισμένος που θα κινδυνε�ει να εξαϋλωθεί.

Αυτά συνέβαιναν στο τελευταίο τους mini-lp First Of The Microbe Hunters �πως και στο Cobra And Phases Group Play Voltage in the Milky Night. Εκ π��της ��εως τις ίδιες γ�αμμές ακολουθεί και το Sound-Dust αλλά μετά απ� π�οσεκτικ�τε�η ακ��αση γίνεται κατανοητ� �τι σε καμιά πε�ίπτωση δεν π��κειται για μια άσκοπη επανάλη�η, έναν �πε�ιττ�� δίσκο.

�ι αξι�τιμοι συνε�γάτες John McEnitre (Tortoise), Jim O’ Rourke και Sean O’Hagan (High Llamas) έκαναν εξαι�ετική δουλειά αυτή τη φο�ά. �ι εναλλαγές των καταπληκτικ�ν ο�χηστ�ικ�ν αποσπασμάτων που π�οφαν�ς οφείλονται στον O’Hagan με τις πιο minimal γ�αμμές των άλλων δυο πα�αγωγ�ν είναι συνεχείς και συμβαίνουν συχνά ακ�μα και στο ίδιο κομμάτι. Το παιχνίδι των ήχων είναι ατέ�μονο και μετά απ� α�κετές ακ�οάσεις �λο και πιο κολλητικ�.

Για πα�άδειγμα το Space Moth, το π��το ουσιαστικά κομμάτι του δίσκου μετά το εισαγωγικ� Black Ants in Sounddust, ξεκινά σαν ένα ο�χηστ�ικ� ιντε�λο�διο με φλάουτα και ά�πες το οποίο μετά απ� 2 λεπτά εκφυλίζεται σε ένα λαμπε�� 70s ποπ κομμάτι. Το Dust Captain Easychord που ακολουθεί ξεκινά σαν ένα καθα�� uptempo τ�αγο�δι με �μο�φα εμβ�λιμα funky πνευστά και κιθά�ες αλλά στη μέση μεταλλάσσεται σε ένα παλαιομοδίτικο electro sci-fi track... Αντίστοιχες εναλλαγές συμβαίνουν και στα υπ�λοιπα κομμάτια μέχ�ι το τέλος του δίσκου, κ�ατ�ντας το ενδιαφέ�ον της ακ��ασης αμείωτο μέχ�ι την τελευταία ν�τα του δίσκου.

Απ� �τι φαίνεται τελικά αυτή είναι και η οπτική των Stereolab για τη μουσική του τελευταίου αι�να. και στο Sound-Dust β�ήκε την πιο ξεκάθα�η και ��ιμη έκφ�ασή της. �λες οι επι��οές τους β�ίσκονται εδ�, φιλτ�α�ισμένες απ� την γνωστή εκλεπτυσμένη αισθητική τους, που κάθε άλλο πα�ά στημένη φαντάζει.

Εν τέλει το Sound-Dust σου δίνει την αίσθηση οτι είναι τ�σο καλοδουλεμένο �σο ελάχιστοι απ� τους δίσκους που κυκλοφο�ο�ν σήμε�α. Αν είναι να συνεχίσουν έτσι οι Stereolab καλ� θα είναι να το κάνουν για πολ� ακ�μα, ασχέτως αν με�ικοί ανάμεσά μας δυσανασχετο�ν.... �α που τελικά είχε ενδιαφέ�ον να πα�ουσιάσεις ένα δίσκο των Stereolab...