�κτ� χ��νια μετά απ� το τελευταίο του solo album Wandering Spirit, o 57χ�ονος Jagger επανέ�χεται ξανά μ�νος με τις συνήθως πιο χο�ετικές και σ�γχ�ονες διαθέσεις που τον διακ�ίνουν. Στα 12 κομμάτια και συνολικά 56 λεπτά του τέτα�του solo album του, Goddess in the Doorway, ο Mick γίνεται χο�ευτικ�ς, pop, funky, soul, χω�ίς να ξεφε�γει απ� τα δ�ο βασικά συστατικά της μουσικής των Stones: Τις mid-tempo μπαλλάντες και τα rockin' κομμάτια - δυναμίτες.

Το αποτέλεσμα δεν είναι πάντα εξίσου επιτυχημένο, πα�ά τις π�οθέσεις, αλλά και μια σημαντική guest list με �λο το celebrity μουσικ� κατάλογο. Απ� τον Bono ως τον Pete Townshend και απ� τον Joe Perry (Aerosmith) και τον Lenny Kravitz ως τον τ�αγουδιστή των Matchbox 20 Rob Thomas, και ποιος δε συμμετέχει εδ�, δίνοντας ο καθένας το δικ� του π�οσωπικ� στίγμα που α�πάζει ο Jagger στις ποσ�τητες που εκείνος �μως επιλέγει, �στε ο π��τος λ�γος να ανήκει τις πε�ισσ�τε�ες φο�ές σ'αυτ�ν.

Πολ� καλή στιγμή είναι το "Joy", �που μοι�άζεται τα φωνητικά με τον Bono, εν� οι κιθά�ες σήματα κατατεθέν του Townshend, και το μείγμα gospel και funk δίνουν έναν ενδιαφέ�ων ήχο. Πολ� καλ� και το "God Gave Me Everything", γ�αμμένο μαζί με τον Kravitz αλλά ε�μηνευμένο σχεδ�ν αποκλειστικά απ� τον δε�τε�ο -σε πιο retro/κλασικ� �οκ �υθμ� και κοντά σ'αυτά που ο ίδιος ο Kravitz μας έχει συνηθίσει (με μεγαλ�τε�η επιτυχία βέβαια εδ�), εν� ξεχω�ίζουν οι κιθα�ιστικές γ�αμμές του Joe Perry στο "Everybody Getting High" και η απλή ομο�φιά του "Dancing In The Starlight" του ίδιου του Jagger.

�αζί μ' αυτά συνυπά�χουν κομμάτια αδιάφο�α σαν το "Don't Call Me Up" (μια αδιάφο�η μπαλλάντα), το "Hideway" (ένα επίσης αδιάφο�ο reggae track σε πα�αγωγή Wyclef Jean), αλλά και κομμάτια που ακο�γονται ευχά�ιστα, διαμο�φ�νοντας έτσι ένα album απ� το οποίο λείπει η συνολική ποι�τητα και που, �σο και να είμαστε επιεικείς, �λο και κάποια κομμάτια θα επιλέξουμε για skipping.

Εντο�τοις, πα�ά τις επί μέ�ους κοιλιές, το Goddess In The Doorway είναι το album με το μεγαλ�τε�ο με�άκι και την πε�ισσ�τε�η διάθεση για κάτι διαφο�ετικ� απ� αυτά που μας έχει συνηθίσει με τους Stones. Είναι οι ιδέες, οι συμμετοχές που δεν παι�νο�ν ανεκμετάλλευτες, είναι η διάθεση για να έ�θει κοντά �χι μ�νο στο σ�γχ�ονο ήχο, αλλά πα�άλληλα σε διαφο�ετικά είδη, εν�νοντάς τα κάτω απ� την ίδια αισθητική ομπ�έλλα, �λα αυτά που μας οδηγο�ν στο να το συμπε�άνουμε. �αι είναι τέλος και με�ικές αξι�λογες συνθέσεις, τις οποίες ανεβάζει ακ�μα πε�ισσ�τε�ο με την ε�μηνεία του ο γε�ο-Mick.