Oι Electrelane ίσως αποτελέσουν την underground αποκάλυ�η της χ�ονιάς. � π��τος δίσκος που κυκλοφο�ο�ν φέτος ονομάζεται Rock it to the Moon και ο τίτλος του είναι κάπως επιφυλακτικ�ς μιας και το rock’n’roll που παίζουν τα τέσσε�α κο�ιτσο�δια ξεπε�νά κατά πολ� το ηλιακ� μας σ�στημα. � δίσκος απ’�τι γνω�ίζω δεν έχει διανομή στην Ελλάδα και σε αυτ� οφείλεται το γεγον�ς της καθυστέ�ησης της δισκοκ�ιτικής. � δίσκος βγήκε στα τέλη Απ�ιλίου στην Αγγλία και έφτασε στη χ��α μας απ� ανεξά�τητη διανομή π�ιν λίγο και��. Ας είναι καλά φυσικά διάφο�οι φίλοι ιδιοκτήτες δισκοπωλείων που μας π�οτείνουν τέτοιους εκπληκτικο�ς δίσκους.

Στο π�οκείμενο �μως. �ι Electrelane είναι τέσσε�εις Αγγλίδες οι οποίες παίζουν ένα μείγμα rock’n’roll που β�ίσκει το κοιν� σημείο των Mogwai και των Stereolab εποχής French Disko. Χω�ίς φωνητικά και με τη βοήθεια μ�νο μίας κιθά�ας, μπάσου, drums και μιας απίθανης farfisa, το Rock it to the moon πε�ιέχει 11 δυναμίτες που είναι αδ�νατο να μην σας ενθουσιάσουν. Το στυλ τους γίνεται γνωστ� απ� το π��το κι�λας τ�αγο�δι, το εξαι�ετικ� �The Invisible Dog�. �ε μία mogwai-ική α�χή που σημαίνει ένα χαμηλ� πέπλο θο��βου και μία κιθά�α να εναλλάσει 2 τ�αβηγμένες ν�τες, οδηγείται σιγά-σιγά σε ένα φ�ενή�ες ξέσπασμα το οποίο πε�ιέχει γαυγίσματα και rock’n’roll. Αφο� τελει�σει, μπλέκεται με το δε�τε�ο τ�αγο�δι, το α�ιστο��γημα του δίσκου, το δεκάλεπτο �Long Dark�. Εκεί εδ�αι�νεται το στυλ τους και η farfisa παί�νει φωτιά επη�εαζ�μενη απ� τα ανελέητα χτυπήματα της κιθά�ας και το αλ�πητο ξέσπαμα των drums.

�ι τ�νοι είναι συνεχ�ς εναλασσ�μενοι. Π�τε α�γά και νωχελικά, π�τε αγχωτικά και αφ��ητα. Το χτίσιμο της ατμ�σφαι�ας είναι ά�ογα σκηνοθετημένο και η πα�αγωγή είναι ανέλπιστα ��ιμη. Στο εφτάλεπτο �Blue Straggler�, γνω�ίζουμε α�χικά μία χο�ωδιακή ελεγεία, η οποία μεταμο�φ�νεται σε ένα θο�υβ�δες έπος στο οποίο η farfisa (η βασική π�ωταγωνίστ�ια �πως θα έχετε καταλάβει) υποδουλ�νει τους πάντες. Στο �Many Peaks�, συναντάμε κάτι σαν επέκταση του θέματος του Twin Peaks (εξ΄ου και ο πονη��ς τίτλος) και είναι το μ�νο τ�αγο�δι που ξεκινά και τελει�νει χαλα�ωτικά σε σχέση με τα υπ�λοιπα πάντα.

� δίσκος των Electrelane σ�μφωνα με αυτά που σας έχουμε πει ως τ��α θα μπο�ο�σε να πα�εξηγηθεί �σον αφο�ά τη μελωδικ�τητά του. �αι εκεί �μως δεν υστε�εί καθ�λου. �πο�εί οι πε�ισσ�τε�ες μελωδίες να είναι τυπικές και βασικές, αλλά δεν εξαντλο�νται και ο�τε κου�άζουν. �πο�εί να φαίνεται �τι επαναλαμβάνονται, αλλά αυτ� εντάσσεται στο γενικ� πλαίσιο του χτισίματος του δίσκου που δεν είναι άλλος απ� ένα εικονικ� ατελείωτο jamming. �ετά το μέσο του δίσκου και επειδή η συνταγή έχει γίνει λίγο-πολ� γν��ιμη, τα κο�ίτσια αλλάζουν τις διαδικασίες. �εχνο�ν π�ος στιγμήν τα α�γά εισαγωγικά π�ελο�δια και ξεκινο�ν τα τ�αγο�δια τους αμέσως με «δολοφονικ�» �υθμ�, �πως π.χ. στο �Le Song�. To ίδιο γίνεται και στο εννιάλεπτο �U.O.R.� το οποίο είναι ικαν� να π�οκαλέσει χο�ευτικές υστε�ίες.

Tα έντεκα τ�αγο�δια του δίσκου δια�κο�ν 74 ακ�ιβ�ς λεπτά, �σο δηλαδή η χω�ητικ�τητα εν�ς απλο� cd. Αν το cd είχε δυνατ�τητα να χω�ά 200 λεπτά, τ�τε οι Electrelane θα το γέμιζαν και αυτ�. � ενθουσιασμ�ς τους είναι έκδηλος και η απλή αλλά �χι σ�νηθης διαδ�ομή των τ�αγουδι�ν τους, π�οσφέ�ει άπλετο χ��ο για αυτοσχεδιασμο�ς και εμμονές.

Διαβάζοντας το ένθετο βιβλια�άκι που πε�ιέχει το cd, συναντο�με μία αφιέ�ωση. Το group αφιε��νει το δίσκο σε μία πλειάδα γυναικ�ν μεταξ� των οποίων οι Dusty Springfield, Kim Deal, Kathleen Hanna (Le Tigre), Kim Gordon, Maureen Tucker, Virginia Wolf, Suzi Quattro, Simon de Beauvoir, Patti Smith, Joni Mitchell και πολλές ακ�μα. Η φεμινιστική αυτή υποσημείωση έχει και αυτή τη δική της βα��τητα αλλά το σημαντικ�τε�ο στοιχείο πα�αμένει ο δίσκος και η μουσική. Το Rock it to the moon ηχογ�αφήθηκε για την Let’s Rock Records, εται�ία η οποία ανήκει στις κοπέλες, π�άγμα απ�λυτα ευχά�ιστο δι�τι τους δίνει έδαφος για καλλιτεχνικές ελευθε�ίες που ελάχιστοι διαθέτουν. Αυτ� που απομένει, μετά το εξαι�ετικ� ντεμπο�το είναι μία ανάλογη δυναμική συνέχεια και μία καθιέ�ωση η οποία υποθέτω �τι δεν θα α�γήσει.