Για κάτι που φημίζεται ο κύριος Tom Gabriel Fischer είναι η συνθετική του τόλμη. Κι αν το ''Monotheist'' ήταν ένα δεκάρι στις καρδιές μας και μας αναστάτωσε, επειδή άπλωσε τα μακάβρια πλοκάμια του σε ανεξερεύνητες περιοχές του νου και της φαντασίας μας, το ''Eparistera Daimones'', δυστυχώς, είναι ακόλουθος του πρωτοπόρου ''Monotheist''.

Ναι, το ''Lord Have Mercy Upon Me'' του ''Goetia'' θυμίζει ''Ground'', το ''Rise!'' του ''Abyss Within My Soul'' θυμίζει το ''Synagoga Satanae'' (που είχε κάνει τη Μαλακάσα να σειστεί το 2006) κλπ. Κι αυτό συνιστά τη μοναδική μου ένσταση. Κατά τα λοιπά η συνταγή του ''Monotheist'' με το heavy/doom riffing, τα φλεγματικά φωνητικά του Warrior και την gothic/black ατμόσφαιρα, είναι εθιστική και όσοι χάιδεψαν χορτασμένοι τις κοιλιές τους με το ''Monotheist'' θα φάνε το ''Eparistera Daimones'' σαν επιδόρπιο. Η απουσία του Eric Ain, επιπλέον, δεν είναι αισθητή, όπως περίμενα.

Έχουμε λοιπόν στα χέρια μας άλλο ένα ακατέργαστο διαμάντι που αναδύθηκε από τα σπλάχνα του Tom Gabriel Fischer. Λίγο όμως το λιοπύρι που μας χτύπησε κατά κούτελα από νωρίς φέτος, λίγο οι χαρές που νυμφεύεται ο αρχισυντάκτης (γλείφω για souvenir από το γαμήλιο ταξίδι), λίγο η αναμονή της εξεταστικής στο μέσο του καλοκαιριού, χαλάνε την κλειστοφοβική και ρεμβάζουσα αίσθηση που αποπνέει η ψυχρή καρδιά αυτού του διαμαντιού. Προσωπικά, αναβάλλω τις υπόλοιπες ακροάσεις για το χειμώνα, όποτε και θα μπει στα καλύτερα του 2010. Sorry Mr. Warrior, αλλά το καλοκαίρι είναι για stoner στην παραλία με το βιβλίο της διοικητικής δικονομίας για προσκέφαλο. Τέλος, respect για το σεβασμό που έδειξαν στην καταπληκτική δουλειά του H.R. Giger για άλλη μια φορά και δεν κάλυψαν ούτε χιλιοστό από το artwork του.

9