search

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ - ΔΙΕΘΝΗ

Παρά την πληθώρα συναυλιών στην πόλη, αρκετός κόσμος πήγε στη Death Disco να δει το ανδρόγυνο, σε μια μυσταγωγική βραδιά, με μινιμαλιστική ατμόσφαιρα και ονειρική αίσθηση...

Χώρος | Death Disco, Αθήνα
Ημερομηνία διεξαγωγής | 30/3/2019
Φωτογράφος | Niels Fabæk (3), Ροζίνα Αράπη (2,4,6)

Για κάποιους από μας, ο Alexander Hacke θα είναι πάντα ο αγαπημένος μπασίστας από τους Einstürzende Neubauten, με τον στιβαρό ήχο, αλλά και τη δουλειά σε soundtracks των ταινιών του Φατίχ Ακίμ σαν το εκπληκτικό Gegen Die Wand (2004) ή το The Cut (2014). Το Σάββατο το βράδυ, όμως, πήγαμε στη Death Disco για να τον δούμε με τη σύντροφό του στη ζωή και στην καλλιτεχνική δημιουργία Danielle De Picciotto –πλέον ονομάζουν το κοινό τους σχήμα Hackedepicciotto.

48bHcPc_2.jpg

Κατάφερα να φτάσω στον χώρο τόσο στην ώρα μου, όσο όμως και σώος και αβλαβής, μετά από προσωπική περιπέτεια στη διαδρομή –και μέσα σε μια απελπισία κι εγώ για το τι συμβαίνει γύρω μας. Ο κόσμος ήταν ήδη αρκετός όταν βγήκαν οι The Man And His Failures, το νέο εγχείρημα δηλαδή του Μάνου Καρακατσάνη των Mani Deum, οι οποίοι ξεκίνησαν δυναμικά το set τους με το εκπληκτικά τιτλοφορούμενο "If Mississippi John Hurt Knew What I've Done". Έμειναν στη σκηνή περίπου 30 λεπτά αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις, με καλό ήχο και ποικιλία τραγουδιών: μεταξύ άλλων, έπαιξαν υλικό από το πρώτο τους ΕΡ Persona Non Grata (2018), μια διασκευή στο "Twist In My Sobriety" της Tanita Tikaram, καθώς και ένα αδημοσίευτο κομμάτι, από ένα επερχόμενο ΕΡ. Δίπλα στον Καρακατσάνη, ο Αλέκος Σώρρος (πλήκτρα), ο Μέμος Πιλαφτσής (κιθάρα) και ο Δημήτρης Γεωργόπουλος (μπάσο) βγάλανε την ατμόσφαιρα που έπρεπε και καταχειροκροτήθηκαν.

48bHcPc_3.jpg

Προσωπικά είχα παρακολουθήσει ξανά τον Alexander Hacke και τη Danielle De Picciotto στο Βurn Baby Burn (Fuzz, 2011), μαζί με τους Kid Congo και Julee Cruise. Σε μία όμορφη εμφάνιση, στην οποία χανόταν όμως τόσο ο ήχος, όσο και η μυσταγωγική τους ατμόσφαιρα λόγω του μεγάλου χώρου, με αποτέλεσμα να μη διακρίνονται καθαρά όργανα σαν π.χ. το autoharp. Έτσι, η Death Disco έμοιαζε ιδανικός χώρος για να μπορέσει το ανδρόγυνο να ξεδιπλώσει την ιδιαίτερη και πειραματική άποψή του, η οποία ακούγεται απόκοσμη μα και τόσο επίκαιρη, καθώς αντιτίθεται με τον δικό της τρόπο στις πολιτικές μηχανορραφίες, στον αιμοδιψή ιμπεριαλισμό, σε μια ανθρωπότητα που συνθλίβεται κάτω από την πέτρα του πολέμου, της κατανάλωσης, της απληστίας και του μίσους, που θεριεύει ξανά.

48bHcPc_4.jpg

Ξεκίνησαν με το "All Are Welcome", μια επίθεση μινιμαλιστικής και συνάμα ονειρικής υφής από την προτελευταία τους δουλειά Menetekel (2017), την οποία και τίμησαν δεόντως. Αντιθέτως, στο τελευταίο τους άλμπουμ JΟΥ: Meditation Soundtrack (2018) στάθηκαν μόνο στο encore της βραδιάς, παίζοντας το "Let There Be Joy" σε πιο ηλεκτρονική εκδοχή, την οποία βρήκα μαγευτική. Όλη τους η παρουσία επί σκηνής έμοιαζε με μια ατάκα· σαν να ονειρεύεσαι δυνατά, σε κατάσταση ύπνωσης, με ατμόσφαιρες να σε περιβάλλουν.

48bHcPc_5.jpg

Σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας, οι σκελετοί των τραγουδιών που επέλεξαν μας παραδίδονταν σχεδόν γυμνοί, ωθώντας σε ένα είδος μαζικού υπνωτισμού: ένιωθες δηλαδή λες και ρούφαγες τη μουσική με το καλαμάκι, με το υπόλειμμά της να μένει κάτω-κάτω. Ήταν σαν ένα μικρό σύμπαν, το οποίο έπαυε να υπάρχει τελειώνοντας, αφήνοντάς σε να ξαναμπείς στην κανονικότητα.

48bHcPc_6.jpg

Μεταξύ κάποιων μη αναγνωρίσιμων κομματιών, στη Death Disco ακούσαμε –πέρα από τα προαναφερόμενα– το "Dreamcatcher", το "Long Way Home", το "Jericho", το "Towards The Sun" και το "Survivors".

 

HOT ΣΗΜΕΡΑ!

Nirvana: 30 χρόνια από το Bleach

Το ντεμπούτο. Αρχικά άνευ συμβολαίου, αργότερα ελαφρά αποκηρυγμένο από τη μπάντα, τελικά απαραίτητο…

Low: Η μουσική ήταν πάντα η κλωστή που μας κρατούσε σε επαφή με τη ζωή, στις δύσκολες στιγμές...

Μέχρι πέρυσι, ήταν μία από εκείνες τις αθόρυβες μπάντες για τις οποίες όλοι οι μυημένοι είχαν καλά…

Ο David Gilmour έσπασε όλα τα ρεκόρ δημοπρασιών, πουλώντας τη θρυλική του κιθάρα

Με αυτήν γράφτηκαν μερικές από τις σπουδαιότερες στιγμές των Pink Floyd 

Summer Nostos 2019: Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Μαγική για ακόμα μία φορά, εμπλούτισε το ρεπερτόριό της με τραγούδια από όλον τον κόσμο (μέχρι και…

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Rolling Thunder Revue: A Bob Dylan Story

To νέο ντοκιμαντέρ του Μάρτιν Σκορσέζε για την περιοδεία που έκανε ο Bob Dylan τη σαιζόν 1975/1976…

Manowar 1982-1984: (σχεδόν) 4 δίσκοι Αστίλβωτου Ατσαλιού

Πολλά μπορεί να προσάψει κανείς στο πιο αναγνωρίσιμο συγκρότημα του επικού metal, όμως τα πρώτα…

Hipsters: Τα Ιndie Παιδιά του Κατεστημένου

Πολιτικά ασπάζονται τον φιλελευθερισμό, κοινωνικά προέρχονται κυρίως από τη μεσαία τάξη και…

Nirvana: 30 χρόνια από το Bleach

Το ντεμπούτο. Αρχικά άνευ συμβολαίου, αργότερα ελαφρά αποκηρυγμένο από τη μπάντα, τελικά απαραίτητο…