search

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ - ΔΙΕΘΝΗ

Γέμισε η Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών την Παρασκευή για το σχήμα του 33χρονου τρομπετίστα, ο οποίος απέδειξε ότι δικαίως συγκαταλέγεται στα πιο «ζεστά» ονόματα μιας νέας τζαζ γενιάς... 

Χώρος | Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών, Αθήνα
Ημερομηνία διεξαγωγής | 18/3/2016
Φωτογράφος | Ντιάνα Καλημέρη

Η έλευση ενός από τα πιο «ζεστά» ονόματα της νέας γενιάς της τζαζ, ήταν λογικό και αναμενόμενο να γεμίσει τη Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών με ανυπόμονους μουσικούς, φίλους του είδους και περίεργους που θέλησαν απλά να ζήσουν από κοντά το φαινόμενο Ambrose Akinmusire. Ο 33χρονος τρομπετίστας με τον απέραντο κατάλογο διακρίσεων και τα μόλις 3 προσωπικά άλμπουμ, έχει καταφέρει να φτιάξει όνομα μέσα από την ασυμβίβαστη χρήση του ταλέντου του. Στη λέξη «ταλέντο», όμως, δεν εσωκλείεται αποκλειστικά η τεχνική κατάρτιση: μιλάμε κυρίως για τη σύνθεση πρωτότυπων δομών, οι οποίες συνδυάζουν εξαιρετικά τη δυναμική free jazz με τις ποπ θεματικές.

Ambrose_2.jpg

Με μια καθυστέρηση 45 περίπου λεπτών, ο Akinmusire εμφανίστηκε στην κεντρική σκηνή της Στέγης μαζί με τους 3 μουσικούς που τον συνοδεύουν. Με τη δε setlist να μονοπωλείται από τις συνθέσεις του The Imagined Savior Οf Far Easier Τo Paint του 2014 (π.χ. "Rollcall For Those Absent", "As We Fight), ήταν λογικό ότι το ζωντανό αποτέλεσμα θα ακουγόταν αρκετά «γυμνό», σε σχέση με τον ζεστό ήχο των στούντιο ηχογρφήσεων.

Ambrose_3.jpg

Όμως ήταν αυτή ακριβώς η λιτότητα που ανέδειξε τις τεχνικές δεξιότητες του αμερικάνικου κουαρτέτου, αλλά και τις αργές αναπτύξεις των κομματιών του. Ο Sam Harris στο πιάνο, ο Harish Raghavan στο μπάσο και ο Rodney Green στα ντραμς απέδειξαν γρήγορα ότι αποτελούν τεράστια μεγέθη ως εκτελεστικές μονάδες, εξυπηρετώντας απόλυτα το όραμα του Akinmusire. Ο οποίος, λειτουργώντας ως μέλος μιας ισότιμης τετράδας και όχι ως μεμονωμένος σταρ, πρόσφερε άπλετο χώρο στους συναδέλφους του ώστε να αναδείξουν τις δικές τους αρετές, χωρίς μάλιστα να χαθεί η συνοχή της live απεικόνισης των ιδεών του.

Ambrose_4.jpg

Ιδιαίτερη εντύπωση έκανε η νέα, ακυκλοφόρητη σύνθεση που μας παρουσιάστηκε στα μέσα του set, καθώς κινείται σε ακόμα πιο πειραματικές οδούς: στα όρια του αυτοσχεδιασμού, χωρίς όμως να είναι κάτι τέτοιο. Το μέλλον διαφαίνεται λοιπόν να μας επιφυλάσσει εκπλήξεις και αυτή η προοπτική δείχνει πολύ αναζωογονητική για την τζαζ πραγματικότητα της δεκαετίας μας.

Ambrose_5.jpg

Στο φινάλε, οι μουσικοί αποχωρούν μέσα σε πανδαιμόνιο, με το αθηναϊκό κοινό να έχει υποκλιθεί στον συνεσταλμένο Akinmusire. Ο οποίος θα επιστρέψει μάλιστα δύο φορές στη σκηνή για να ολοκληρώσει τη βραδιά, χωρίς όμως αυτό να είναι τελικά αρκετό για κανέναν.