search

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ - ΕΛΛΗΝΕΣ

Ίσως η καλύτερη και πληρέστερη συναυλία του εδώ και πολλά χρόνια, μια βραδιά τέρμα απολαυστική και γεμάτη ενέργεια, η οποία μπόρεσε να «φωτίσει» ευκρινέστερα και το πρόσφατο ΕΡ του...

Χώρος | Piraeus 117 Academy, Αθήνα
Ημερομηνία διεξαγωγής | 30/3/2019
Φωτογράφος | Θάνος Λαΐνας

Οι σπουδαίες συναυλίες, αυτές δηλαδή που σου μένουν στο μυαλό και που ορίζουν τη διάθεσή σου για μέρες μετά το τέλος τους, δεν είναι ποτέ εκείνες που προέρχονται από επιθετικό marketing και που ο κόσμος είναι κουρδισμένος να ζήσει ένα μεγάλο μουσικό γεγονός. Οι σπουδαίες συναυλίες είναι αυτές που διαθέτουν τη σπίθα του αυθορμητισμού. Και μένουν στη μνήμη πιο έντονα γιατί «συνέβησαν» ξαφνικά, χωρίς κανείς να το περιμένει. Είναι αυτές που μοιάζουν αυτοσχέδια πράξη αγάπης για τη μουσική, στις οποίες είχες την τύχη να είσαι μέρος τους, δίπλα σε ανθρώπους που βρέθηκαν εκεί χωρίς καλά-καλά να περιμένουν τι θα δουν. Η εμφάνιση του Κωνσταντίνου Βήτα στο Piraeus 117 Academy, είχε όλα τα παραπάνω σπουδαία χαρακτηριστικά.

47nKvt_2.JPG

Τη βραδιά ζέσταναν με τις τρυφερές τους μελωδίες οι Midnight Zeros, ένα ενδιαφέρον ηλεκτρονικό σχήμα, το οποίο δείχνει ότι έχει να προσφέρει στο αστικό daydreaming –αυτό που ξεκινάει από τους Morcheeba και φτάνει μέχρι τους Chromatics. Θα ήθελα να τους δω να παίζουν σε μικρότερο χώρο, θα ήθελα να δω τον Νίκο Φραγκούλη να έχει περισσότερη αυτοπεποίθηση, όπως επίσης θα ήθελα να δω την Αλίκη Μεταλληνού να απαγκιστρώνεται από το κράτημα του μικροφώνου, ώστε να εκμεταλλευτεί τον χώρο γύρω της, αλλά και την κίνησή της. Θεωρώ ότι με τον καιρό, θα τα καταφέρουν.

47nKvt_3.png

Ωστόσο τίποτα δεν μπορούσε να μας προϊδεάσει για την υπέροχη, γεμάτη ενέργεια και τέρμα απολαυστική εμφάνιση του Κ.ΒΗΤΑ. Πιθανότατα ο ίδιος να ξαναβρήκε το mojo του μετά το περσινό, άριστο live των Στέρεο Νόβα στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Πάντως το σίγουρο είναι ότι μας χάρισε ίσως την καλύτερη και πληρέστερη συναυλία του εδώ και πολλά χρόνια, με μία άψογη setlist, η οποία λειτουργούσε σαν δυνητικό best of. Ο Βάιος Μαχμουντές στα πλήκτρα υπήρξε αλάνθαστος, ο Φώτης Καραογλάνης στις κιθάρες έδινε παραπάνω layers στις γνωστές μελωδίες και ο Βαγγέλης Μπαλιούσης στα τύμπανα πρόσφερε στα κομμάτια οργανική ραχοκοκαλιά. Όλοι μαζί έπαιξαν θαυμάσια και πλαισίωσαν τον Κ.ΒΗΤΑ, όσο τραγουδούσε με την καρδιά του.

47nKvt_4.png

Αυτό που έκανε ξεχωριστή τη συγκεκριμένη συναυλία, ήταν ο τρόπος με τον οποίον «απευθύνονταν» ο Κ.ΒΗΤΑ, ο τρόπος δηλαδή με τον οποίον «ένιωθε» ξανά τα τραγούδια του. Σαν να βρήκε από την αρχή το πάθος που τον έκανε να γράψει το "Δεκατρία". Σαν να ένιωσε ξανά την αέναη συναισθηματική αγωνία που κουβαλάει το "Σήμα". Κάτι τον έκανε να ξαναστραφεί στην τρυφερή ταπεινοφροσύνη που κρύβουν τα "Ατέλειωτα Χρυσάνθεμα". Μας επικοινώνησε την ηλιόλουστη, χορευτική εξωστρέφεια της "Χρυσαλλίδας" όπως ακριβώς της άξιζε. Μας έκανε να χαθούμε στη beat ποίηση και στον αστικό σπαραγμό που έχουν τα "Κορίτσια Καριέρας", αλλά και στις σκόρπιες, πονεμένες αναμνήσεις του "Μιράντα", όσο νιώθαμε ξανά την προαστιακή ματαιότητα του "Πάρτι". Η "Νέα Μόδα" (από τον περσινό Ουρανό των Στέρεο Νόβα) συντόνισε τους καρδιακούς παλμούς όλων των ακροατών με τρόπο συγκινητικό. Κι όλα αυτά χωρίς κανέναν ψυχαναγκασμό για καλή performance. Όλα συνέβησαν «μαζί» με τον κόσμο: με χορό, με κίνηση, με χαμογελαστά πρόσωπα, με αγκαλιές αγάπης και με τρυφερότητα.

47nKvt_5.png

Πέρα από τους τρεις μουσικούς που όπως είπαμε κρίνονται άξιοι συγχαρητηρίων για την άριστη εμφάνισή τους, μου έκανε εντύπωση ο τρόπος με τον οποίον αγκάλιασε ξανά το υλικό του ο Κ.ΒΗΤΑ. Αλλά το σημαντικότερο ήταν πως έδειχνε τόσο απορροφημένος απ’ τα τραγούδια του, ώστε δεν είχε συναίσθηση του πόσο καλά έπαιζε. Όσοι τον έχουν παρακολουθήσει αρκετές φορές live, καταλαβαίνουν τι εννοώ. Σαν να αγάπησε ξανά τις δημιουργίες του, σαν να τις ευχαριστιόταν όσο ποτέ.

47nKvt_6.png

Επιπλέον, τους έδωσε νέα ώθηση: το "Δεν Είναι Αργά", ας πούμε, δεν είχε ακουστεί ξανά τόσο αισιόδοξο και ειλικρινές. Ακόμα και τα καινούρια τραγούδια απ' το πρόσφατο EP Περίεργη Ώρα (Puzzlemusik, 2019) απόκτησαν διαστάσεις που προσωπικά δεν βρήκα στην ηχογράφηση. Η «χίπικη ευδαιμονία» λ.χ., την οποία συναντούσα στο "Κόκκινο Φως", δεν ήταν πια ένα ρεφρέν-τσίχλα, αλλά ένα πολύτιμο mantra αγάπης. Και η αποστασιοποιημένη, αστρική περιπλάνηση της ομώνυμης "Περίεργης Ώρας", ακούστηκε στις πραγματικές, εξομολογητικές της διαστάσεις.

47nKvt_7.png

Φυσικά τα διαχρονικώς αγαπημένα "Όλο Αυτό Που Ποτέ" και "Κύμα" προκάλεσαν αβίαστο sing-along, το οποίο ήρθε πάντως σαν επιβράβευση για τις 2 θαυμάσιες ώρες στη σκηνή. Θα μπορούσαν οι τέσσερίς τους να παίζουν άλλες 2 ώρες, κανείς δεν θα είχε αντίρρηση. Αυτό καταφέρνουν οι σπουδαίες συναυλίες που, όπως είπα στη αρχή, διαθέτουν τη σπίθα του αυθορμητισμού.



 

HOT ΣΗΜΕΡΑ!

Nirvana: 30 χρόνια από το Bleach

Το ντεμπούτο. Αρχικά άνευ συμβολαίου, αργότερα ελαφρά αποκηρυγμένο από τη μπάντα, τελικά απαραίτητο…

Low: Η μουσική ήταν πάντα η κλωστή που μας κρατούσε σε επαφή με τη ζωή, στις δύσκολες στιγμές...

Μέχρι πέρυσι, ήταν μία από εκείνες τις αθόρυβες μπάντες για τις οποίες όλοι οι μυημένοι είχαν καλά…

Ο David Gilmour έσπασε όλα τα ρεκόρ δημοπρασιών, πουλώντας τη θρυλική του κιθάρα

Με αυτήν γράφτηκαν μερικές από τις σπουδαιότερες στιγμές των Pink Floyd 

Summer Nostos 2019: Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Μαγική για ακόμα μία φορά, εμπλούτισε το ρεπερτόριό της με τραγούδια από όλον τον κόσμο (μέχρι και…

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Rolling Thunder Revue: A Bob Dylan Story

To νέο ντοκιμαντέρ του Μάρτιν Σκορσέζε για την περιοδεία που έκανε ο Bob Dylan τη σαιζόν 1975/1976…

Manowar 1982-1984: (σχεδόν) 4 δίσκοι Αστίλβωτου Ατσαλιού

Πολλά μπορεί να προσάψει κανείς στο πιο αναγνωρίσιμο συγκρότημα του επικού metal, όμως τα πρώτα…

Hipsters: Τα Ιndie Παιδιά του Κατεστημένου

Πολιτικά ασπάζονται τον φιλελευθερισμό, κοινωνικά προέρχονται κυρίως από τη μεσαία τάξη και…

Nirvana: 30 χρόνια από το Bleach

Το ντεμπούτο. Αρχικά άνευ συμβολαίου, αργότερα ελαφρά αποκηρυγμένο από τη μπάντα, τελικά απαραίτητο…