Ο πανύψηλος Sivert ανέβηκε στη σκηνή με ένα χαμόγελο καρφωμένο στο baby face του, δείχνοντας πραγματικά χαρούμενος που επέστρεψε σε μία χώρα όπου το κοινό τον λατρεύει και ξέρει τα τραγούδια του απ’ έξω και ανακατωτά. Φόραγε ένα καρό πουκάμισο, το οποίο έφερνε απευθείας στον νου τις folk επιρροές του και την αγάπη του για τα 1970s, και ταυτόχρονα προδιέθετε για το ακουστικό set που θα ακολουθούσε. Από την αρχή του live o Hψyem ήταν ιδιαίτερα ευδιάθετος και με έντονη τάση για αυτοσαρκασμό και διάλογο με το κοινό. Έχοντας αφήσει προ πολλού στην άκρη την επί σκηνής αμηχανία, παρουσίαζε με άνεση ένα-ένα τα κομμάτια που θα έπαιζε, τσεκάροντας συνέχεια τις σημειώσεις του, ενώ σε κάθε γουλιά μπύρας που έπινε μουρμούριζε και ένα χαριτωμένο «γειά μας!», προκαλώντας χαμόγελα στο κοινό. Αστειεύτηκε για τη φυσαρμόνικά του και τον ειδικό μηχανισμό στήριξής της που είχε περασμένο γύρω από τον λαιμό του, και σε κάποια στιγμή αναγκάστηκε να κουμπώσει το πουκάμισό του, το οποίο και είχε ανοίξει, λέγοντας - χωρίς ίχνος αμηχανίας - «πω πω, είναι σχεδόν πορνογραφία αυτό που βλέπετε τώρα».

Μέσα σε ένα κλίμα αμφίπλευρης ευδιαθεσίας, έπαιξε μερικά κομμάτια από το Ladies And Gentlemen Of The Opposition αλλά και το Exiles, τα δύο προσωπικά του albums, τα οποία με ελάχιστες εξαιρέσεις (όπως το ραδιοφωνικό hit “Into The Sea”) είναι συνθετικά αδύναμα. Πράγμα που φάνηκε ακόμα περισσότερο στα πλαίσια ενός τέτοιου ακουστικού set, ενώ ανάλογα χλιαρή ήταν και η ανταπόκριση του κοινού. Κάθε φορά όμως που ανήγγειλε κάποιο κομμάτι των Madrugada, είτε αυτό ήταν το υπνωτιστικό “What’s On Your Mind” ή το ήρεμο και μελαγχολικό “Honey Bee” (αμφότερα από το νέο album), είτε το “Terraplane” από το ιστορικό πλέον Industrial Silence (ένα από τα πιο αγαπημένα του τραγούδια), το χειροκρότημα και ο ενθουσιασμός του κοινού πολλαπλασιαζόταν.