search

MONDAY BLUES

Το ντεμπούτο της Natalie Prass κλέβει την παράσταση αυτήν την εβδομάδα για τον Άρη Καζακόπουλο, από τις φρέσκες κυκλοφορίες που άκουσε και μας προτείνει...

 
 
Ο δίσκος της εβδομάδας
 
Natalie Prass - Natalie Prass
 
Θυμάστε τον Matthew E. White και τη δισκογραφική εταιρία «σπιτικής» λογικής την οποία έστησε, με δικούς του μουσικούς που θα αναλάμβαναν τις ηχογραφήσεις κάθε συνεργαζόμενου καλλιτέχνη; Το ντεμπούτο της Natalie Prass είναι μάλλον το πρώτο σπουδαίο δείγμα γραφής που προέκυψε μέσα από αυτό το concept. Ένας δίσκος γεμάτος με τραγούδια καλογραμμένα και πανέμορφα ενορχηστρωμένα, με την αίσθηση της «σπιτικής» ζεστασιάς διάχυτη παντού. Οι soul και folk αφετηρίες της Prass, παρότι συχνά ντυμένες με βαριές ενορχηστρώσεις από πνευστά και έγχορδα, παίρνουν τελικά εντυπωσιακά ποπ διαστάσεις. Ίσως η ίδια να μην καταφέρνει τραγουδιστικά να ξεχωρίσει, αλλά η μουσική της μπορεί να μας οδηγήσει άφοβα στο συμπέρασμα ότι αυτό το άλμπουμ θα είναι ένα από τα ντεμπούτα της χρονιάς.
 
 
Αξίζουν επίσης
 
Charlatans - Modern Nature
 
Ο 12ος δίσκος των Charlatans έρχεται έπειτα από τον θάνατο του ντράμερ Jon Brookes και περιέχει ορισμένες απροσδόκητα καλές στιγμές. Ο ήχος του είναι ποτισμένος από την ωριμότητα μιας μπάντας που διανύει την τρίτη της δεκαετία, αλλά ταυτόχρονα είναι και όσο εκσυγχρονισμένος χρειάζεται, ώστε να μπορεί να στέκεται στο σήμερα. Πέρα από τα προφανή single, δοκιμάστε και τα "I Need You To Know" και "Lean In".
 
 
Jessica Pratt - On Your Own Love Again
 
Η σκονισμένη, ατμοσφαιρική folk της Jessica Pratt βρίσκεται ακριβώς στο σημείο όπου διασταυρώνονται οι μουσικές τροχιές του Nick Drake και της Vashti Bunyan. Ο δεύτερος, αναλογικά ηχογραφημένος, δίσκος της μπορεί να μοιάζει σαν να έρχεται από το 1972, δεν αποτελεί όμως επ' ουδενί κάποια φθηνή αναβίωση. Έχει προσωπικότητα, καλές μελωδίες και απολαυστική κιθάρα. Δίσκος γλυκός, για ταξίδια και αναπόληση.
 
 
Zun Zun Egui - Shackles Gift
 
Πειραματική indie υπό το label της Bella Union, από μια πολυπολιτισμική μπάντα με «εξωτική» δροσιά. Αφρικανική –και όχι μόνο– ρυθμολογία, βαριές κιθάρες, synths και ηλεκτρονικά στοιχεία, σε ένα κοκτέιλ για ιδιαίτερα γούστα. Αν δεν σας κάνει κλικ το "African Tree", το κομμάτι με το μεγαλύτερο pop value στον δίσκο, απλά προσπεράστε. Αν πάλι σας αρέσει, δοκιμάστε και τα "I Want You To Know" και "Tickle The Line". God bless Talking Heads για κάτι τέτοια, να το πούμε κι αυτό!