Ημερομηνία: 29/07/2010
Κείμενο: Δημήτρης Λιλής
 

News: Τo τελευταίο Incoming λίγο πριν το καλοκαιρινό break είναι… επικών διαστάσεων! Γράφεται σε ένα γραφικό καφέ του Άστρους και περιέχει σύντομες κριτικές για μια εικοσάδα δίσκων που δεν πρόλαβα να ακούσω ή να γράψω για αυτούς στο περασμένο μισό (και κάτι) της χρονιάς. Το νιώθω σαν υποχρέωση (ευχάριστη ασφαλώς) να γράψω έστω και μερικές γραμμές για όλες αυτές τις κυκλοφορίες που έφτασαν στα χέρια μου, είτε μέσω ταχυδρομείου είτε σε μορφή digital promo. Και ανέφερα τη λέξη «υποχρέωση» γιατί στην παρούσα φάση της ελληνικής δισκογραφίας ακόμα και αν ένας μόλις αναγνώστης μπει στη διαδικασία να ψάξει ένα άλμπουμ από όσα παρουσιάζονται θα πρέπει να το θεωρούμε επιτυχία. Και το ξέρω ότι η πρόσφατη δημιουργία του δικού μου label μπορεί να μην με καθιστά τον πλέον αντικειμενικό μουσικογραφιά, ωστόσο θα βαφτίσω αυτή την έκδοση του Incoming ως «σκέψεις και απόψεις πάνω σε μερικούς δίσκους που προσπεράσαμε μέχρι τώρα». Και θα συνεχίσω να απολαμβάνω την ευτυχία του να ανοίγω καινούργιους δίσκους σε καθημερινή βάση... *Τσεκάρετε το? http://justgazing.wordpress.com για μια σειρά από καλοκαιρινά mixtapes με τις επιλογές των Lilis Brothers και του Sillyboy. ** Παίζω το τελευταίο πάρτι του καλοκαιριού εν Αθήναι αυτή την Παρασκευή 30/7 στο? 6? D.O.G.S? (Αβραμιώτου), σε περίπτωση που ενδιαφέρεστε και είστε ακόμα στην πόλη. (σ.σ.: Η σειρά παρουσίασης των άλμπουμ είναι αξιολογική) 1. Gonjasufi – A Sufi & A Killer (Warp) Holy mothafuckin' son of a beach! O Χαραλαμπίδης ήταν χρόνια μπροστά όταν τον έκλεινε στο Bios και γι' αυτό παίζει τα ρέστα του ξανά στη φιέστα του Bios στις 17/9. Αυτός ο δίσκος, που κυκλοφόρησε επίσημα τον? Μάρτιο, επαναπροσδιορίζει τη σχέση της trip/psychedelic/droned πες το όπως θες (αφού ό,τι σε βολεύει...) μουσικής και γίνεται το Dummy? της νέας δεκαετίας. Στο "Kobwebz" o Gaslamp δανείζεται από την τούρκικη ψυχεδελική σκηνή του 1960, στο "Holidays"? o FlyLo απαντά στο "People" του James Murphy και στο "Klowds" η μαστουρωμένη φωνή του Gonja, πάνω από μπουζούκια, στέλνει όλο το και καλά έντεχνο ελληνικό μουσικό κύκλωμα για ύπνο. Αν είσαι πιτσιρικάς και μόλις ξεκίνησες να την ψάχνεις, άκου αυτό το άλμπουμ, αφομοίωσε το, ψάξε τις επιρροές του, μάθε να συνθέτεις μουσική και σε πέντε χρόνια στείλε μου demo. 2. Wolf + Lamb – Love Someone (Wolf + Lamb) Η πορεία από το DIY party attitude του Marcy Hotel στο Μπρούκλιν, στο εξώφυλλο του DJ Mag τον περασμένο μήνα ήταν το πιο δίκαιο και γαμάτο hype που έχει ζήσει η house μουσική τα τελευταία χρόνια.? Η αποκορύφωση είναι η κυκλοφορία αυτού του άλμπουμ, το οποίο αποθεώνει τον σκοτεινό και ψυχωμένο ήχο της Νέας Υόρκης. Σημείο αναφοράς τα deep house vibes των Metro Area και στο ενδιάμεσο breaks για φωνητικά και μελωδίες του δρόμου από τα κακόφημα στέκια της μεγαλούπολης. Κομμάτια όπως τα "Ι Know You're Leaving" , "Want Your Money" και "Must Be Brooklyn" είναι εν μέρει ο λόγος που αποφασίζω να επισκεφθώ το Μεγάλο Μήλο στα τέλη της χρονιάς. Για τέτοιο impact μιλάμε. 3. Bonobo – Black Sands (Ninja Tune) Όποιο καλοκαίρι αποφασίζει ο? Βonobo να κυκλοφορήσει? δίσκο έχει στο τσεπάκι μερικές απανωτές ακροάσεις από τους νοσταλγούς της ταξιδιάρικης post soul. Το Βlack Sands είναι ένα ταξίδι που αν το ακολουθήσεις σε μια χώρα σαν την Ελλάδα θα σου τελειώσει μόνο όταν σου τελειώσουν και τα ωραία ημιοβασιλέματα με την αλμύρα της θάλασσας και το δροσερό αεράκι στο μαυρισμένο κορμί. Αυτή η εικόνα, λίγο πριν διαβαστεί σαν κάτι γραφικό, έχει μια μαγεία αν την ξέρεις και την έχεις ζήσει από παιδί. Έτσι και οι δίσκοι του Βοnobo, έτσι και το Black Sands. 4. Various Artists – Milky Disco III: To The Stars (Lo Recordings) Τα Milky Disco είναι πιθανόν η καλύτερη νέα σειρά συλλογών την τελευταία πενταετία και ο λόγος που το balearic γίνεται το αγαπημένο μουσικό είδος των ψαγμένων DJs στην Ιμπίθα. Must buy αν είσαι jockey σε νησί. Deep disco grooves με έξυπνα τρικ στην παραγωγή κι έναν μινιμαλισμό ο οποίος σε βοηθά να χορέψεις και να αποβάλεις από το μυαλό σου ότι το balearic θα γίνει το νέο chill out. Ξεχωρίζουν οι συμμετοχές των? Leo Zero? και? Μoscow που θα απολαύσουμε αμφότερους σε ζόρικα πάρτι την ερχόμενη σεζόν, καθώς και το slowburner "Bobby's Revenge" των Soft Rocks. 5. Μount Kimbie – Crooks & Lovers (Hot Flush Recordings) Ο νέος ήχος αδερφές μου, ο νέος ήχος. To dubstep γλυκαίνει, απαλλάσσεται από τους τόνους drum+bass καγκουρίλας που κουβάλαγε και αρχίζει να φλερτάρει με όλες τις φόρμες και όλα τα είδη, γιατί –κακά τα ψέματα– είναι το πιο σέξι και το πιο γοητευτικό μουσικό είδος που μας προέκυψε τελευταία. Ο Mount Kimbie? είναι εκ των αγαπημένων νέων παραγωγών για τον Gilles Peterson και το Crooks & Lovers παίζει άνετα στους δίσκους της χρονιάς. Ο λόγος;? H folk αισθητική και η ψυχεδέλεια συναντούν υψηλής ποιότητας λούπες που ναι θα μπορούσες και να χαρακτηρίσεις dubstep. Kαι όχι μόνο είναι μάγκας αρκετά ώστε να ρεμιξάρει Foals και ΧΧ αλλά το "Before I Move Off" θα κάνει καιρό να φύγει από το στέρεο του Joy Orbinson, βάζω στοίχημα. 6. Robert Hood – Omega (M-Plant) Ο sir Andrew Weatherall μου είπε να σας μεταφέρω ότι αυτό είναι το techno άλμπουμ της χρονιάς. O Ηοοd αποτείνει τον δικό του ιδιαίτερο φόρο τιμής στο επικό φιλμ Τhe Omega Man, δίνοντας μια πιο σκοτεινή και techno μορφή στα jazz και easy listening θέματα τα οποία συνόδευαν την πρωτότυπη εκδοχή της ταινίας πίσω στο 1971. Πρόκειται για ό,τι πιο «σκληρό» και straight to the dancefloor έχει κάνει ο? Ηοοd τελευταία, όπως επίσης και για την καλύτερη δουλειά του σε άλμπουμ. Τα δυνατά kicks είναι στην πρώτη γραμμή, με κλασικά techno? θέματα (στιλ Jeff Mills) να γεμίζουν τις πειραγμένες μελωδίες των αυθεντικών θεμάτων. Το καλύτερο soundtrack για το δίωρο 3-5 το πρωί. Πολύ πολύ δυνατό, λέμε. 7. Various Artists – Curle: So Far (So Good) (Curle) Γιόρτασα τις 25 κυκλοφορίες της Curle στη νέα Εθνική οδό Αθηνών Κορίνθου. Άνοιγα το γκάζι και άφηνα την καλή deep house να με οδηγεί. Η συλλογή So Far (So Good) είναι τόσο καλή, ώστε σε πονάει αν έχεις δικό σου label και σου έρχονται έτσι ουρανοκατέβατες 25 κυκλοφορίες από μια άγνωστη μέχρι πρότινος σε σένα εταιρεία. Η Curle ιδρύθηκε στο Βέλγιο το 2006 και έχει καταφέρει να εξελιχθεί σε έναν από τους πιο δυνατούς παίχτες στον χώρο της ανανεωμένης deep house και techno σκηνής. Μπροστάρηδες σε αυτή την πορεία είναι ονόματα όπως οι Efdemin, Anthony Collins και ο Thomas Binkmann. 8+9. Tiefschwarz – Chocolate + More Chocolate (Souvenir) Δίκαιο που ξέκλεβα λίγο χώρο και τους έβαζα σφήνα σε κάποιο από τα track?reviews –τόσο εδώ, όσο και στη στήλη Tracks To Download? του Sonik· άδικο όμως που, ενώ εκμεταλλεύτηκα και τα δύο άλμπουμ παίρνοντας killer tracks? για τα DJ set? μου δεν κάθισα να γράψω κάτι σε πιο ολοκληρωμένο γι’ αυτά. Το Chocolate και το bonus CD Μore Chocolate (κυκλοφόρησαν ξεχωριστά το καθένα), παρουσιάζουν την άποψη που έχουν για το σωστό clubbing τα αδέρφια Busti & Ali Schwarz εν έτει 2010. Ήταν αναμενόμενο να είναι οι πρώτοι που πέταξαν τη σκούφια τους για την αναβίωση της deep house με διεστραμμένα minimal techno προεκτάσεις και αυτή ήταν η ευκαιρία την οποία έψαχναν για να αποδείξουν ότι εξακολουθούν να ηγούνται στην κούρσα της σκοτεινής house στην Ευρώπη. Και τα δύο δισκάκια συγγενεύουν ηχητικά με το Yes Is More του Danton Eeprom. 10.? Tom Clark – Pressure Points (Highgrade) O? Tom? Clark? πρεσαριζόταν να συνεχίζει να γράφει δυνατή techno για τα μαζικά clubs? και αποφάσισε να επαναπροσδιορίσει τη σχέση με το πού αξίζει να πιέζεις και πού όχι, μέσα από ένα άλμπουμ?το οποίο δίκαια θα διεκδικήσει φέτος τον χαρακτηρισμό του πολυμορφικού. Deep, downtempo, minimal, mellow, housey, ατμοσφαιρικό και groovy όπου και για όσο χρειάζεται. Και εδώ έχουμε την περίπτωση του καλύτερου άλμπουμ καριέρας του καλλιτέχνη, με τον? Βερολινέζο να μπαίνει πια για τα καλά στον χάρτη. Για όσους θέλουν την house τους με βάθος και ψυχή αυτή είναι μια κλασάτη κυκλοφορία. Και αφήστε τον David Guetta να κυνηγάει R'n'B γκομενάκια… 11. We Have Band – We Have Band (Sony) Το πρώτο άλμπουμ το οποίο πέφτει άδικα κάτω από την πρώτη δεκάδα είναι το ντεμπούτο των Λονδρέζων We Have Band. Indie electro rock με σωστές αναφορές στους? ΤV On The Radio, ωραίους στίχους, έξυπνη παραγωγή και στόφα next big thing.? Οι?We Have Band? είναι ό,τι πρέπει για να κερδίσει ένας DJ της Καρύτση τα indie κοριτσάκια που μαραζώνουν περιμένοντας το νέο άλμπουμ? των Klaxons. Αυτό βέβαια από μόνο του είναι αρκετό για να το τοποθετήσω κάτω από την πρώτη δεκάδα. Παρόλα αυτά τα "Divisive" και "You Came Out" είναι ταμάμ για τα μεγάλα? φεστιβάλ. 12. Javelin – No Mas (Luaka Bop) Παρόμοια περίπτωση με τους από πάνω και οι Javelin. Άλλωστε και τα δύο ήταν promos τα οποία μου τα έδωσαν από το Sonik για κριτικές αλλά χάθηκαν μέσα στον σωρό κυκλοφοριών του πρώτου εξαμήνου. Εδώ βέβαια έχουμε να κάνουμε με copy/paste λούπες οι οποίες δημιουργούν ηλεκτρονική ποπ με έντονο το funky παιχνιδιάρικο ήφος και φωνητικά επιπέδου Postal Service. Καλοκαιρινό, νοσταλγικό και μερικές φορές ξεδιάντροπα? ποπ, είναι το πνευματικό παιδί των? Εels και ο σύγχρονος τρόπος για να ορίσει κανείς το αμερικάνικο lo-fi. Nεοϋορκέζικο στην καταγωγή αλλά όχι στον ήχο. 13. Mr G. – Still Here (Rekids) Τον Colin McBean τον είχα υποτιμήσει. Βλέπετε και ο ίδιος δεν ασχολείται ιδιαίτερα με τo hype ή τη δημοσιότητα που θα μπορούσε να απολαμβάνει. Παρόλα αυτά είναι ό,τι λέμε «ήρεμη δύναμη». Ο τελευταίος του δίσκος που μόλις κυκλοφόρησε για λογαριασμό της Rekids θα μπορούσε να είναι πολύ πιο ψηλά σε αυτή τη λίστα, αλλά μου έφτασε τελευταία στιγμή. Μιλάμε για σωστή και έξυπνη house, με κομμάτια τα οποία λειτουργούν περισσότερο σαν DJ tools παρά σαν peak time θέματα. Παρόλα αυτά κομμάτια σαν το "Dark Town Orchestra" είναι πολύ πιθανόν να τα συναντήσετε στα σετ μεγάλων DJs, ενώ επιφυλάσσομαι για μερικά ακόμα highights? στα Incoming της νέας σεζόν. 14.?? Ost & Kjex – Cajun Lunch (Diynamic Music) To νορβηγικό δίδυμο των? Οst & Kjex? κυκλοφόρησε πρόσφατα το δεύτερο άλμπουμ του, με φιλοδοξία να εκθρονίσει τους Hot Chip? από τον electropop kitch θρόνο τους. Το περσινό underground hit? τους "Summertime" (μαζί με τον Jamie Jones) τους εξασφάλισε την απαραίτητη προσοχή και η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για έναν ιδιαίτερα συμπαθητικό δίσκο.? Το "Continental Lover" συνεχίζει τη χορευτική ποπ παράδοση των Pet Shop Boys και τραγούδια όπως το "We Got Ticket To The Moon" δείχνουν τον δρόμο για το πώς θα έπρεπε να ακούγεται ο επόμενος δίσκος των Depeche Mode –αν οι τελευταίοι αποφασίσουν ότι τους ενδιαφέρει ακόμα η dance. Electro, funk, disco και house μπαίνουν όλα στο mix για έναν δίσκο που στην τρίτη ακρόαση αρχίζει να εμφανίζει τις σωστές καταβολές του και αφήνει πίσω τα ρηχά νερά της χορευτικής ποπ. 15. Arto Mwambe – Live At Robert Johnson Vol. 6 (Robert Johnson) Το 6ο CD της σειράς Live At? Robert Johnson ανατέθηκε στους φρέσκους Arto Mwambe ένας εκ των οποίων είναι ο ταλαντούχος κύριος Brontosaurus. To δίδυμο προτίμησε, αντί να μπει στη συνηθισμένη διαδικασία? να μιξάρει δίσκους ανάλογους με το κλίμα του θρυλικού club? της Φρανκφούρτης, να καταλάβει το?DJ boοth με λάπτοπ και controllers και να παραδώσει ένα πραγματικό live jam σετ, το οποίο ισορροπεί ιδανικά ανάμεσα στη deep disco και στο βαθύ house. Άλλες φορές με 1980s και italo στοιχεία και άλλες φορές σκοτεινό και δύστροπο –αλλά πάντα χορευτικό– και με N.Y. καταβολές όπως άλλωστε συνηθίζεται στις τελευταίες παραγωγές του Brontosaurus. ? 16. DJ Hell – Body Language Vol. 9 (Get Physical) Είναι μορφή και εξακολουθεί να είναι και χαρισματικός jockey? o κος Hell. Αλλά πολύ φοβάμαι πως όταν το πράγμα έρχεται στο να αποτυπώσει σε CD τον ήχο του δεν καταφέρνει να βγάλει αυτό που έκανε μερικές δεκάδες χιλιάδες Sonar fans να χορεύουν μέχρι τις 7 το πρωί. Kαι το θέμα είναι ότι ακούει άπειρους τόνους νέας μουσικής. Στο Body Language Vol. 9 για λογαριασμό του επίσης γερμανικού label Get Physical, διαλέγει όντως φρέσκα dance κομμάτια και δεν ζητά άσκοπα από τον ακροατή να ξοδέψει τον χρόνο του για να τον ακούσει. Όμως το flow αυτού του mix απλά δεν βγάζει?πάρτυ. Είναι ιντελεκτουάλ. Έχει Balanescu Quartet, έχει Ryuici Sakamoto, έχει Depeche Mode, έχει Christian Prommer και David Bowie αλλά δεν έχει πάρτυ, man... 17. International DJ Gigolos – CD Twelve Παραδοσιακή δύναμη στον χώρο της house με λίγο electro twist η εταιρεία του DJ Hell παρουσιάζει το νέο της CD (τριπλό? παρακαλώ) και περιλαμβάνει οτιδήποτε θέλετε να ακούσετε φέτος το καλοκαίρι αλλά ντρέπεστε να το ζητήσετε από τον DJ του νησίου. Btw, ο DJ του νησιού θα έπρεπε να έχει αυτό το τριπλό πακέτο μαζί του. Πάρε χαρτί και μολύβι και σημείωνε:? Αnthony Rother "Hot Chocolate In The Mikly Way" , DJ Hell "The Angst (Henrik Schwarz remix)", Psychonauts "Take Control (Naum Gabo mix)" , DJ Hell feat. Bryan Ferry "U Can Dance (Carl Craig Remix)", Christian Prommer "Hot", David Keno "Upside Down" και η πέμπτη του? Μπετόβεν από τους Soulwax! 18. Von Spar – Foreigner (Italic) Aυτούς τους Γερμανούς τους συνάντησα πρώτη φορά σ' ένα mix του θρύλου DJ Harvey και κόλλησα με το Hybolt που συνδυάζει τη balearic αισθητική με την kraut electronica και τη disco. Άνοιξα το link του digital promo με ιδιαίτερη χαρά αλλά δυστυχώς το Foreigner μου ακούγεται αρκετά ρετρό disco και περίεργα –ίσως ψεύτικα– ψυχεδελικό. Παρόλα αυτά το πρώτο single "Troops" έχει κερδίσει? fans και χαίρει της υποστήριξης των Prince Language και των Rebolledo? στα remixes. 19. Joalz – Monkshood (Ntrop) Το ιδιαίτερο project του? Leon Sega με τον «γείτονα» είναι λίγο δύσκολο για τα μαζικά ακροατήρια. Μερικά χρόνια πριν που ο θόρυβος και ο μινιμαλισμός ήταν άμεσα συνδεδεμένα με τους καλλιτεχνικούς κύκλους αυτή η κυκλοφορία θα μπορούσε να είχε μεγαλύτερη απήχηση. Προς το παρόν κρατάμε την σκοτεινή ατμόσφαιρα που χτίζει στα 34 σχεδόν λεπτά του και το βαφτίζουμε avant garde γιατί του αξίζει. 20. B-Sides – Story Without End (B-otherside) Kιθαριστικό 1990s? με καταγωγή από Ελλάδα και καταβολές που δυστυχώς δεν ξεπερνάν την indie pop της εφηβείας μας. Αν τα παιδιά είναι πιτσιρικάδες τότε θα πρέπει να διαλέξουν σύντομα διαφορετική λίστα επιρροών γιατί? αυτές που έχουν τώρα, αφενός τις έχουν αφομοιώσει σε βαθμό που να ταυτίζονται με τους ήρωές τους και αφετέρου είναι λίγο νοσταλγικό να παίζεις mellow κιθαριστική ποπ με 1990s παραμορφώσεις, ψεύτικα synths με plug-ins βιολιού και στίχους «Υou were like an angel, you have fallen down from the sky». Είμαι σίγουρος ότι αυτό το group έχει φανατικό κοινό και σύντομα θα ετοιμάσει την επόμενη κυκλοφορία του...στην Ελλάδα. 21. Aπόστολος Ρουτζομάνης – The Heart Of A Dreamer (ανεξάρτητη παραγωγή) Είναι υποχρεωσή μας να γράφουμε για όλα. Το The Heart Of A Dreamer μας ήρθε από την Πάτρα και ακούγεται πιο αμερικανo-singer songwriter και από Μeat Loaf. Aν γράφοντας 9 μπαλαντοειδή κομμάτια στο πιάνο με φωνή και στίχους που παραπέμπουν σε μια ακόμη πιο gay εκδοχή του? Βryan Adams, τότε καλύτερα να έμενε στο demo επίπεδο αυτή η παραγωγή. lilisdim@avopolis.gr/font> * Cds , βινύλια, συλλογές / mix cds, fanzines για κριτική ή αναφορά στο Incoming γίνονται δεκτά στην διεύθυνση Νικηφόρου Ουρανού 24, Αθήνα 114 71 ή στην διεύθυνση των γραφείων του avopolis.gr με την ένδειξη : "Yπόψη Δημήτρη Λιλή (στήλη Incoming)" Thanx!