Do You Wanna PlayOurMusic? #40: The Blue Side Band

Ο Johann Sebastian Bach είπε ότι είναι εύκολο να παίξεις μουσική. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να αγγίξεις τη σωστή νότα στο σωστό χρόνο και η μουσική θα παίξει μόνη της.

Κάθε εβδομάδα μέσα από αυτή τη στήλη, ένας καλεσμένος της PlayOurMusic θα μας εξηγεί πόσο εύκολο είναι να παίξεις μουσική, ειδικά όταν είναι η δική σου!

Do you wanna Play Our Music?

Η απάντηση σας στο ερώτημα αλλά και προτάσεις, ιδέες, παρατηρήσεις στο mail@playourmusic.net και στο www.PlayOurMusic.net  

Αλήθεια, πόσα ελληνικά συγκροτήματα ξέρεις που να «πίνουν νερό» στο όνομα των Bob Dylan, Tom Waits και Neil Young;…Εντάξει;…Μέτρησες;

Πάμε πάλι από την αρχή.

Αλήθεια, πόσα ελληνικά συγκροτήματα ξέρεις που να «πίνουν νερό» στο όνομα των Bob Dylan, Tom Waits και Neil Young και όταν ακούς τα τραγούδια τους να έρχονται στο μυαλό σου οι Arcade Fire, οι Tindersticks (στην καλή εποχή τους) και ο Jeff Buckley;

The Blue Side Band. Το μπλε είναι αυτό που χαρακτηρίζει τους καλεσμένους της 40^ης στήλης της PlayOurMusic. Όχι όμως το ελληνικό μπλε, της ανοικτής θάλασσας και του καθαρού ουρανού. Ένα σκούρο μπλε, τόσο σκούρο ώστε καταλαβαίνεις ότι πηγάζει από μια γνήσια μπλουζ ψυχή, είναι αυτό που κυριαρχεί στην πανέμορφη και καταπληκτικά ώριμη μουσική αυτού του νεανικού συγκροτήματος.

Επίσημη κυκλοφορία δεν υπάρχει ακόμη – υπόψη δισκογραφικών εταιριών η προηγούμενη φράση – τα live θα αρχίσουν όμως να πυκνώνουν και κάπως έτσι θα αρχίσει μια πανέμορφη ιστορία. Η ιστορία των The Blue Side Band.

Ένα ουσιαστικότατο κείμενο γραμμένο από την (σκούρα μπλε που λέγαμε πριν) ψυχή των Blue Side Band, τον Σωτήρη, σε περιμένει παρακάτω για να σε καλωσορίσει στον κόσμο του συγκροτήματος. Αμέσως μετά θα βρεις για να κατεβάσεις, εντελώς δωρεάν, το “I Want To Be Free”, ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της μουσικής τους αξίας.

Δεν περιγράφω την ομορφιά ή την ασχήμια. Κάθε πράγμα που έρχεται προς το μέρος μου το δέχομαι γι’ αυτό που είναι όχι για ό,τι θα έπρεπε να είναι.

Α. Το όνειρο

Δεν θα τα βάλω με την ιndie σκηνή, της οποίας δεν ξέρω αν είμαι μέρος της ή όχι – αν και λίγη σημασία έχει. Δεν θα τα βάλω ούτε με τις δισκογραφικές που, είτε με γουστάρουν είτε όχι, εγώ υπάρχω. Έτσι κι αλλιώς όλοι παγιδευμένοι είμαστε, ο καθένας στον δικό του παράδεισο. Όπως έχει πει και ο θείος Bob (Dylan) «Ακόμα και τα πουλιά είναι παγιδευμένα να ζουν στον ουρανό». Εγώ θα ασχοληθώ με την ουσία, θα ασχοληθώ με το όταν ο υπόλοιπος κόσμος προσπαθούσε να περάσει το ένα του πόδι στο μέλλον, εμείς φωνάζαμε όσο πιο δυνατά μπορούσαμε τους αγαπημένους μας στίχους. Εμείς που ήμασταν σίγουροι πως μέσα στο αγαπημένο μας τραγούδι υπήρχε η ευτυχία χωρισμένη σε κουπλέ και ρεφρέν, στον τρόπο με τον οποίον η φωνή απαιτούσε την προσοχή μας. Κάπου εκεί, ανάμεσα στα όνειρα, νιώθαμε πως έχουμε έναν σύμμαχο παντοδύναμο. Συνειδητοποιήσαμε όμως ότι δεν μας φτάνει μόνο αυτό, πως θέλουμε κι άλλο. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή, η οποία είναι στριμωγμένη ανάμεσα σε άλλες ανούσιες αναμνήσεις, γεννήθηκε η αγάπη που θα καθόριζε χωρίς να το ξέρουμε όλη την υπόλοιπη ζωή μας: κάναμε το πιο τολμηρό όνειρο να πιάσουμε και ’μεις μια θέση στον παράδεισο. Έτσι ξεκίνησε η περιπέτεια, όλοι θυμόμαστε τον εαυτό μας να παίζουμε δυο ακόρντα και να φωνάζουμε τα λόγια που γράψαμε και να το βαφτίζουμε το πρώτο μας τραγούδι. Τα μαθήματα, το κοινωνικό στάτους, τα ρούχα είχαν μικρή σημασία στα μάτια μας. «Εδώ εμείς γράψαμε τραγούδι»! Μετά από αυτό πέρασε ο καιρός και, όπως όλα, έγινε κι αυτό περίπλοκο. Η υπερηφάνεια, το άγχος να κάνουμε καριέρες άρχισαν να ρίχνουν τις σκιές τους. Κάπου εκεί, για μερικούς, το όνειρο έγινε μια παιδική φαντασίωση. Για άλλους μετατράπηκε σε σπορ βασισμένο στη φυσική κατάσταση των δακτύλων τους ή των φωνητικών τους χορδών. Άλλοι πάλεψαν με αυτοθυσία, άλλοι κρύφτηκαν στις σκιές για να μην τους ακουμπησει κανείς το όνειρο – ώσπου να είναι έτοιμοι να ξαναεμφανιστούν.

SOTIRIS:Vocals,Guitars,Bass

Β. Επιρροές

Τώρα πια τα σύνορα άνοιξαν και όλοι βρήκαμε τον εαυτό μας σε μια ξένη χώρα αφήνοντάς μας ξενιτεμένους στην ίδια την πατρίδα. Για τους υπολοίπους είμαστε ξένο σώμα, μας κοιτούν με επιφυλακτικότητα, φοβούνται τις μεγάλες αλλαγές. Αλλά εμείς επιμένουμε, γιατί αυτό είμαστε και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι’ αυτό. Ο καθένας τώρα πια έχει τη δική του ταυτότητα, άλλοι έγιναν καουμπόιδες, άλλοι τροβαδούροι, άλλοι λένε τις ιστορίες τους από τα υπόγεια μπαρ, άλλοι ηλεκτρονικοί, άλλοι κουρδίζουν πιο χαμηλά τις κιθάρες τους. Όλοι όμως έχουν ένα κοινό – και αυτό είναι το όνειρο.

Γ. Τραγούδι είναι ό,τι έχει δική του άποψη

Τώρα θα πάω στο παράλογο της υπόθεσης: το να γράψεις ένα τραγούδι όπως το φαντάζεσαι είναι σαν να προσπαθείς να δαμάσεις ένα άγριο ζώο. Έχει τη δική του άποψη για το τι πρέπει να είναι, απλά δεν μπορεί να μιλήσει για να στο πει. Πολλές φορές ηχογραφείς μια ιδέα και δεν μπορείς να καταλάβεις τι είναι και το αφήνεις στην άκρη, ώσπου κάποια στιγμή, μετά από καιρό, το ακούς ξανά και όλα ξαφνικά αποκτούν νόημα. Πολλές φορές συμβαίνει και το αντίστροφο. Πολλές φορές ηχογραφείς μια ιδέα και τη φαντάζεσαι πώς θα είναι ολοκληρωμένη και λες «εδώ είμαστε». Όταν όμως το δουλεύεις δεν είναι πια το ίδιο, ό,τι και να κάνεις δεν μπορεί να γίνει έτσι όπως το φανταζόσουν. Πάλι θα δανειστώ μια έκφραση του θείου Βob «η διαδικασία του να γράφεις τραγούδια είναι σουρεαλιστική». Όλη αυτή η διαδικασία σε κάνει να αισθάνεσαι τα τραγούδια σαν κάτι πολύτιμο, μόνο εσύ ξέρεις τη διαδρομή την οποία έχεις περάσει μαζί τους, έχεις δημιουργήσει μια σχέση.

XRISTINA:Vocals,Flute,Piano

Δ. Τι είναι σημαντικό;

Όσο περνάει ο καιρός τόσο αρχίζεις και μπερδεύεσαι για το τι είναι σημαντικό. Δηλαδή αν γίνεις πλούσιος ή γνωστός θα γίνουν καλύτερα τα κομμάτια σου; Τελευταία άκουσα έναν τύπο στο my space ονόματι Daniel Leftovwits, ο οποίος ζει σε ένα δάσος στη Βιρτζίνια κι έχει μόλις 500 ιντερνετικούς φίλους και το profile του είναι έτσι όπως το βρήκε όταν γράφτηκε. Αλλά όταν άκουσα τα κομμάτια του κατάλαβα πόσο λίγη σημασία έχουν αυτά, γιατί από τις πρώτες λέξεις άκουσα κάτι αυθεντικό, άκουσα να είναι απόλυτος ειλικρινής και αφοσιωμένος σε αυτό που ήταν εκεί να είναι – τα τραγούδια του. Κάτι που δεν μπορεί να το πλησιάσει καμιά καλογυαλισμένη παραγωγή ή κάποιος κιθαρίστας σε κρίση πανικού. Θέλω να πω ότι αυτό που κάνουμε αποτελεί ένα όνειρο, γιατί να προσπαθούμε να στριμώξουμε μέσα στα τετράγωνα καλούπια μας τις ορθογώνιες ή στρογγυλές φαντασίες των άλλων;

IAKOVOS:Drums,Xylophone

Ε. Αν δεν έχεις τίποτα δεν έχεις και τίποτα να χάσεις

Το πιο ωραίο της υπόθεσης είναι ότι όλοι ξεκινάμε αποτυχημένοι και κάθε βήμα που κάνουμε είναι επιτυχία. Ακόμα πιο ωραίο είναι αυτό που κυκλοφορεί ότι τα ξενόγλωσσα σχήματα στην Ελλάδα δεν μπορούν να ζήσουν από τη μουσική τους. Πόσο θα χαρούμε, όμως, όταν κάποιος το καταφέρει… Θα είμαστε από τους λίγους που πίστευαν ότι κάποτε θα γίνει, γιατί τίποτα δεν είναι πιο σταθερό από την αλλαγή. Και να μην είσαι εσύ ή εγώ δεν θα έχουμε χαρεί έτσι κι αλλιώς την οποιαδήποτε πορεία μας, τις συναυλίες, τις φιλίες, τις ατελείωτες ώρες στο στούντιο; Όνειρο είναι όποτε δεν υπάρχουν καλούπια, περιορισμοί απλά είναι αυτό που είναι.

Σωτήρης

Εξώφυλλο και σκίτσα: sameda sameda art

PlayTheirMusic

http://www.myspace.com/thebluesideband

Εδώ κατεβάστε το πανέμορφο “I Want To Be Free” των Blue Side Band