Φτηνή Επιστήμη. Σαρκαστικό όνομα για project. Ο Νικήτας Κλιντ σίγουρα δεν έχει αυταπάτες, γι’ αυτό και είναι ειλικρινής σε όλες τις κυκλοφορίες όπου συμμετέχει ενεργά. Αφοπλιστικά ειλικρινής σε πολλές περιπτώσεις. Συναντηθήκαμε ένα απόγευμα με ήλιο στα Εξάρχεια για να μιλήσουμε για την προσωπική του δουλειά. Αλλά ευτυχώς η κουβέντα πήγε σε πολλά άλλα θέματα...
Γιατί να βγάλεις έναν προσωπικό δίσκο;
«Για να έχω κάτι να κάνω! Γιατί για να υπογράψω το συμβόλαιο μου πήραν υπολογιστή, ηχεία και κιθάρα. Και για να μπορέσω να παράγω κάτι στη ζωή μου».
Είναι καλύτερο λοιπόν να γράφεις μόνος ή με τη μπάντα, με τις Ρόδες;
«Όχι ρε, όταν παίζεις και γράφεις με άλλους έχει πιο πολλή ενέργεια. Όταν γράφεις μόνος σου είναι πιο «αυτιστικό». Αλλά και στον δίσκο πάντα χωράει κάποιος φίλος να παίξει. Όχι σε όλα τα κομμάτια, αλλά σε μερικά».
Έβγαλες και τον δίσκο στο ίντερνετ όμως. Πώς το πήρε αυτό η εταιρία;
«Τους έκανα μια πρόταση που δεν μπορούσαν να αρνηθούν. Πλάκα κάνω! Τους έπεισα ότι είναι μια καλή ιδέα, αφού δεν πρόκειται να επηρεάσει τα δικά τους κέρδη από τους δίσκους – έτσι κι αλλιώς κυκλοφορεί η μουσική στο ίντερνετ, έτσι δεν είναι; Οπότε είναι καλύτερο να το βγάλεις και μόνος σου εκεί».
Στο δελτίο τύπου διάβασα ότι ο δίσκος έχει επιρροές από Lee Scratch Perry…
«Το δελτίο τύπου το έχει γράψει ένας άνθρωπος με μια υποκειμενική ματιά, όπως ο καθένας. Εντάξει, παραείναι λογοτεχνικό. Μ’ αρέσουν οι Wailers, και ποιος που παίζει σύγχρονη μουσική δεν έχει επιρροές από Lee Scratch Perry; Και χωρίς να το ξέρει δηλαδή. Οι επιρροές πάντως είναι χαοτικές. Για το δελτίο τύπου δεν ευθύνομαι εγώ...».
Ναι, καμιά αντίρρηση. Απλά σε συνδέει με τον DJ Shadow, με Frank Zappa...
«OΚ, είναι dj-ικός ο δίσκος. Με ποιον άλλον; Τον Frank Zappa;! Δεν ξέρω, ποτέ δεν μου άρεσε πολύ ο Frank Zappa. Ίσως να παίρνω τον εαυτό μου στα σοβαρά λίγο περισσότερο από τον Frank Zappa. Ή το αντίστροφο. Δεν έχω ψυχολογήσει τον Frank Zappa».
Πιστεύεις δηλαδή ότι σε αδικούν αυτές οι παρομοιώσεις;
«Μπα όχι, ο καθένας τα βλέπει τα πράγματα όπως μπορεί. Δηλαδή έχω ακούσει και πολύ πιο περίεργα πράγματα από αυτό. Αλλά να μπω στη διαδικασία να γράφω μόνος μου το δελτίο τύπου, δεν γαμιέται! Αφού το έγραψε κι ο Μάρκος Φράγκος, πάλι καλά! Αυτά τα περί αλητείας δεν μου άρεσαν πολύ. Πολύ trendy! (γελάει). Αλλά εντάξει, trendy σημαίνει εμπόριο, άρα πώς θα πουλήσει;».
Μήπως κάποιος κόσμος πει «πάλι γυρνάμε σε αυτά, πάλι μια από τα ίδια»;
«Όποιος παίρνει τα δελτία τύπου στα σοβαρά είναι ανώμαλος. Ξεκινάμε από εκεί. Και μερικοί βάζουν το δελτίο ως έχει. Τι να πω, δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Υποτίθεται ότι είναι βοηθητικό. Τι να πω.».
Σε έχει ξενερώσει όλο αυτό το πράγμα με τον Τύπο;
«Μα δεν γίνεται να μην σε ξενερώσει ο Τύπος, η τηλεόραση, το ραδιόφωνο. Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, πολύ λίγες, καμιά εκπομπή, κανα free press αλλά γενικά η κατάσταση είναι χάλια».
Τι έχεις ξεχωρίσει από όλο αυτό, που το παρακολουθείς και λες «αυτό είναι ωραίο»;
«Freedom FM. Πλάκα κάνω! Τι να πω… Τι παρακολουθώ; Ό,τι παρακολουθεί ένας άνθρωπος. Δεν υπάρχει κάτι τρομερό. Αν έχεις Nova βλέπεις ωραία ντομικαντέρ».
Αν σου έλεγε η εταιρία ότι θέλει να κάνεις μια συνεργασία με κάποιον καλλιτέχνη...
«Προσπαθώ να αφήνω την εταιρία να βγάζει μόνο τους δίσκους, να τους πουλάει για να μπορεί να πληρώνει τα στούντιο και τα έξοδα που έχουμε. Προσπαθώ να μην έχει και πολλή επαφή με το τι και γιατί κάνουμε κάτι. Και το έχουν καταλάβει, όσο προχωράει ο καιρός και καλύτερα, αλλά γι’ αυτό πουλάνε και λιγότερο οι δίσκοι, υποθέτω (γελάει) Καλύτερα είναι έτσι, ο καθένας να έχει τη δουλειά του. Αλλά τι εννοείς ακριβώς;».
Ας πούμε ότι σου έλεγε η εταιρία ότι θέλει να κάνεις συνεργασία με τον Παυλίδη ή με την Μόνικα.
«Α, δεν νομίζω να το έκαναν αυτό, εκτός αν ήθελε ο Παυλίδης ή η Μόνικα».
Καλό είναι αυτό.
«Ε, μα τι είμαστε, η Παπαρίζου; Που και εκεί πρέπει να θέλει ο άλλος. Δεν νομίζω ότι βάζει κανείς κάποιον να κάνει κάτι με το ζόρι πουθενά. Άλλα προβλήματα υπάρχουν στην δισκογραφία. Κυρίως ότι είναι άσχετοι άνθρωποι μέσα. Οι παραγωγοί στις κυριλέ εταιρίες είναι κουκουρούκου, δεν έχουν καμία επαφή. Ποιος ξέρει τι έχουν ακούσει στη ζωή τους, είναι άσχετοι. Ούτε καν Σαββόπουλο (γελάει!). Αν έχεις ακούσει Σαββόπουλο και είσαι παραγωγός, πάει να πει ότι είσαι ο παραγωγός της Αρβανιτάκη. Από κει και πέρα το χάος».
Μιας και είμαστε στα Εξάρχεια πώς σου φαίνεται η κατάσταση εδώ;
«Καφέ, ήλιο, φορεματάκια, γυαλάκια το πρωί. Και το βράδυ...».
Το βράδυ είναι κάπως διαφορετικά…
«Ε, σιγά! Δεν είναι έτσι, είναι μύθος. Πολύς κόσμος δεν έρχεται εδώ λες... Μια χαρά είναι τα Εξάρχεια, θα μπορούσαν να ’ναι και καλύτερα αλλά καλά είναι...».
Από τους στίχους σου μπορεί κάποιος να συμπεράνει και...
«Ένα επαναστατικό προφίλ; (γελάει)».
...μια απογοήτευση, θα έλεγα, για το πώς είναι οι πλατείες γενικά.
«Ε, ναι, δεν είναι κι όμορφα. Μπορείς να πεις την Αθήνα όμορφη; Να μου πεις μετά η μόνη ομορφιά... Απογοήτευση; Ναι άμα είσαι ηλίθιος, αφελής κι ανώριμος απογοητεύεσαι. Μετά μεγαλώνεις (γελάει)».
Μιας και είπες για το «επαναστατικό» προφίλ, στο “La La La” αναφέρεις διάφορες μορφές...
«Ε, ναι είναι στα όρια του αστείου. Αλλά ισχύει, γιατί όχι; Το κομμάτι είναι πολύ ωραίο, είναι από Wailers και όταν το έφτιαχνα πωρώθηκα. Έχει αυτή την οικολογική αναρχία μέσα. Ποιον να έβαζα; Την Greenpeace;».
Στο blog σου έχεις βάλει και παραπομπές για το ποιος ήταν ο Άρης Βελουχιώτης, ο Ρήγας Φεραίος. Ο κόσμος δεν τα ξέρει αυτά;
«Σίγουρα τα ξέρει. Και δεν έγραψα και τίποτα ιδιαίτερο, μόνο ότι έγραφε το Wikipedia. Ίσως πολλοί που μπαίνουν στο blog μόνο και μόνο επειδή έβγαλα τον δίσκο να μην έχουν και πολύ υπόψη τους περί τίνος πρόκειται. Εντάξει το Ρήγα Φερραίο τον έχεις ακούσει στο σχολείο, τον Γρηγόρη Λαμπράκη ίσως και να όχι. Πόσοι να έχουν δει το “Z”; Το 5%; Ίσως και λιγότερο».
Αυτόματα κάποιος θα σκεφτεί: «Ο Νικήτας πού βάζει τον εαυτό του πολιτικά»;
«Όπου όλοι οι άνθρωποι: πουθενά, γιατί είναι όλα χάος. Εξάλλου όλα λειτουργούνε μακιαβελικά».
Δεν βλέπεις πουθενά μια καλή κίνηση;
«Βλέπω, δεν το έχω πει μόνο εγώ αυτό, ότι όλα πάντα λειτουργούσαν μακιαβελικά. Εντάξει, λίγο μετά τον πόλεμο από το σοκ που φάγαμε προσπαθήσαμε – κι ακόμα προσπαθούμε – να είμαστε πολιτισμένοι αλλά στην ουσία, και τώρα μάλιστα που έχει ξεφύγει η κατάσταση, ο ένας τρώει τον άλλον. Εταιρίες αγοράζουν κράτη, η Marfin αγοράζει το χρέος της Κύπρου. Μιλάμε τώρα για ποια πολιτική; Πολιτική είναι και αυτό βέβαια με την ακαδημαϊκή έννοια. Αλλά να πω ότι είμαι τι; Πάντως δεν είμαι gangsta…».
Υπάρχουν πάντως διάφορες κινήσεις, εδώ στα Εξάρχεια ας πούμε με το παρκάκι...
«Πολύ καλό αυτό! Βέβαια ο δήμος, επειδή αυτή η κίνηση είναι αδιαμφισβήτητη, δεν μπορείς να κάνεις κάτι, τους το δίνει, αλλά δίνει σαν αντάλλαγμα στο Επιμελητήριο προσφυγικά στην Αλεξάνδρας. Οπότε από εκεί που είχες ζήτημα για το αν θα γκρεμιστούν, μάλλον θα γκρεμιστούν κάποια. Οπότε είναι σαν να σου λέει «σου δίνουμε μια πλατεία με πράσινο, έλα, κόβουμε χίλια εκτάρια από τον Αμαζόνιο». Εντάξει, όχι τόσο χάλια. Πρέπει να το συνεχίσουν αυτό να το κάνουν παντού. Είναι αδιαμφισβήτητο, ηθικά δεν μπορεί να υπάρξει άνθρωπος ο οποίος θα πει ότι είναι λάθος. Δεν είναι μια μολότοφ, δέντρα φυτεύεις. Και αυτό γεννήθηκε, λέει στο Los Angeles, από τους Λατινοαμερικάνους. Καλύτερα που δεν περιμένουμε να γίνουμε έτσι για να το κάνουμε (γελάει)».
Μιας και έχεις σχέση με την Αμερική, πώς σου φαίνεται η φάση με τον Obama τώρα;
«Καλό είναι για τους Αμερικάνους, για να έρθουν αντιμέτωποι με το πρόβλημα που έχουν, το αιώνιο. Από κει πέρα εντάξει, ο Πρόεδρος είναι ένα πρόσωπο το οποίο είναι συμβολικό περισσότερο. Πιστεύω ότι μπορεί να πει και δυο-τρεις κουβέντες την κατάλληλη στιγμή. Ο λόγος του πάντως ήταν περισσότερο επιθετικός και πατριωτικός. Δεν μου φάνηκε και τόσο διεθνιστικός και ανθρωπιστικός. Το φαντάζεσαι;».
Πολλοί θα σου έχουν πει για εκείνη την κίνησή σου πριν από χρόνια να κάψεις το αμερικάνικο διαβατήριό σου. Πώς το βλέπεις αυτό μετά από χρόνια;
«Ε, παιδική φάση, ωραία ήτανε, χρειαζόταν πιστεύω. Δεν έκανα και τίποτα, δεν σταμάτησε ο πόλεμος. Τίποτα παραπάνω».
Ήταν μια συμβολική κίνηση που είχε επηρεάσει πολύ κόσμο τότε...
«Απλά τόνισε τον αντιαμερικανισμό. Πολύ λίγοι άνθρωποι μπορεί να το είδαν καλύτερα, πιο θετικά. Στείρος αντιαμερικανισμός δεν λέει τίποτα».
Θα πήγαινες στην Αμερική; Μπορείς να πας πρώτα-πρώτα;
«Πρέπει να πάω να βγάλω καινούργιο διαβατήριο. Δεν έχω πάει. Τώρα που βγήκε ο Obama μπορεί. Έτσι, να κλείσει το Γκουαντανάμο...».
Θα το κλείσει;
«Ε, και να το κλείσει υπάρχουνε κι άλλα. Απλά αυτό είναι το πιο γνωστό. Κατάλαβες τη μαλακία; Μετά θα λέμε ότι το ’κλεισε, αλλά θα έχει άλλα εκατό. Γάμα τα. Επικοινωνιακό τρικ».
Αν κάποιος σου έλεγε ότι θέλει να πάει Αμερική, πού θα του έλεγες ότι πρέπει να πάει;
«Εγώ δεν έχω γυρίσει την Αμερική για να ξέρω. Ας πάει όπου θέλει. Τα ίδια σκατά είναι παντού. Όχι μόνο η Αμερική, όλα...».
Με τις Ρόδες τι γίνεται τώρα;
«Γράφουμε καινούργιο. Γράφουμε μια φορά την εβδομάδα. Δουλεύουνε όλοι. Καλά είναι».
Αποδίδει το πράγμα; Εννοώ όχι οικονομικά.
«Ναι, αποδίδει. Είμαστε καλή παρέα».
Θα κάνεις κανένα live για τον προσωπικό σου δίσκο;
«Live δεν γίνεται να παιχτεί. Κανά party θα κάνω».
Πάει ο κόσμος σε party;
«Παντού πάει ο κόσμος. Αν έρχεται σε εμάς δεν ξέρω! (γελάει)».
Λένε πολλοί ότι υπάρχει κρίση και ο κόσμος δεν βγαίνει.
«Όποτε υπήρχε κρίση, το μόνο που ανέβαινε ήταν η διασκέδαση. Ίσως και η καμπαρέ νοοτροπία. Θα δούμε, ακόμα δεν έχει έρθει η πολύ άσχημη κατάσταση. Κάτσε να έρθει και θα δούμε».
Τι σου λένε για τον δίσκο;
«Πολλά ακούγονται. Στην αρχή, όταν τον είχα βγάλει, δεν άρεσε και πολύ. 50-50. Χειρότερα. Στα 2/3 δεν άρεσε. Στην εταιρία τούς είπα πριν το τελειώσω, «πώς σας φαίνεται»; «Ε, λέει, Νικήτας». Μετά πωρωθήκανε. Ή έπρεπε να πωρωθούν για να το «σπρώξουν», δεν ξέρω. Σχετικά είναι αυτά. Τραγούδια είναι, σιγά!».
Έχει ελληνικά και αγγλικά λόγια πάντως.
«Ε, ναι, επειδή ο πατέρας μου είναι απέξω, είμαι δίγλωσσος».
Βγήκε αυτόματα;
«Όχι, το προσπάθησα. Το απέφευγα να γράψω στα αγγλικά. Ο πατέρας μου τ’ άκουσε πάντως. Μου λέει, πολύ αμερικάνικο είναι. Μόνο το reggae του άρεσε (γελάει)».
Πολλοί πάντως στρέφονται στα αγγλικά…
«Εντάξει είναι η γλώσσα της παγκοσμιοποίησης, μπορείς να επικοινωνήσεις με όλο τον κόσμο. Τα τουριστικά αγγλικά μ’ αρέσουνε, κατάλαβες; Αυτά που μιλάς με έναν άνθρωπο από άλλη χώρα, όχι την Αγγλία ή την Αμερική».
Να σε ρωτήσω, πώς σου φαίνεται όλη αυτή η κατάσταση με τις συνεντεύξεις;
«Απαράδεκτη».
Γιατί;
«Δεν μπορώ να το εξηγήσω».
Είναι κουραστικές;
«Όχι, δεν σκάβω κιόλας! Περιττά μου φαίνονται όλα. Περιοδικά, συνεντεύξεις, δίσκοι. Τι να κάνω; Άντε για να χαρούν εκεί στην εταιρία, να μη νομίσουν ότι δεν πούλησε επειδή δεν έδινα συνεντεύξεις. Θα τους αποδείξω ότι και που θα δώσω συνεντεύξεις, πάλι τ’ αρχίδια μου... (γελάει). Ο δίσκος είναι ένα πράγμα που ανήκει στον προηγούμενο αιώνα, ποιος αγοράζει cd;».
Υπάρχει όμως ο κόσμος που «κατεβάζει» μουσική.
«Πσς! Αυτό ναι, κι εγώ κατεβάζω πολύ, αλλά να το αγοράσεις τώρα, πρέπει να είσαι κολληματίας».
Τι καλό έχεις κατεβάσει τελευταία;
«Ό,τι παίζω εδώ (σ.σ. στο Wunderbar στην πλατεία Εξαρχείων) από mp3 είναι. Ξέρω ’γω; Ε, Justice, Prodigy…».
Σ’ άρεσε το τελευταίο;
«Μόνο το “Invaders Must Die” αλλά αυτό είναι και καλύτερο από Justice! Καλά εντάξει δεν υπάρχει! Διάφορα παλιά, ό,τι να ’ναι...».
Ακούς και άλλα είδη εκτός από αυτά που ανέφερες πριν;
«Ναι, δεν τα καταχωρώ σε είδη, ό,τι είναι ωραίο, τα πάντα».
Metal ακούς;
«Όχι τόσο πολύ. Αλλά μ’ αρέσουν οι Motorhead. Metal άκουγε ο κιθαρίστας μας ο ένας».
Ε, φαίνεται λίγο...
«(Σκάει στα γέλια!) Πού να ακούσεις τον τρίτο δίσκο, φίλε!».
Βαρύς;
«Για τον Λάμψη FM, ναι. Αλλά είναι ωραίος. Θα τον ηχογραφήσουμε live και ίσως να μην είναι τόσο καλή αυτό που λένε η ποιότητα του ήχου, που είναι πολύ λάθος να λες «η ποιότητα του ήχου». Επειδή η ηχογράφηση δεν γίνεται στο Los Angeles, αλλά στο προβάδικο του ντράμερ μας, μπορείς να πεις ότι είναι λίγο βρώμικο».
Σε ποιους σταθμούς θα περίμενες να ακουστεί ο δίσκος;
«Σε κανέναν! Θα μπορούσαν να παίξουν όλοι οι σταθμοί κάποια κομμάτια. Τώρα ποιος θα το παίξει...».
Έχεις κάνει και ραδιόφωνο στο παρελθόν.
«Για λίγο, ναι».
Θα έκανες πάλι;
«Αμέ! Ό,τι θες κάνω για να βγάλω λεφτά! (γέλια)».
Χωρίς λεφτά;
«Με τίποτα! Αλλά δεν θα έκανα και τίποτα χωρίς λεφτά. Το έκανα πολλά χρόνια αυτό».
Την έχεις πάθει ποτέ από κάποιον δημοσιογράφο που έγραψε πράγματα τα οποία δεν ήθελες;
«Να τα έχει αλλοιώσει; Ε όχι δεν αλλοιώνεις! Μόνο ο Στάλιν τα έκανε αυτά! Όπως και με την εικόνα, αν κόψεις και μοντάρεις την εικόνα, βγάζει άλλο νόημα, ανάλογα με το πώς θα ενωθούν. Αυτό είναι λογικό, δεν μπορείς να πεις ότι είναι κακό. Ο καθένας κάνει όπως μπορεί αυτό που θέλει. Άρα καλύτερα να προσέχεις τι λες, παρά να περιμένεις τον άλλον τι θα κάνει. Εδώ σου λέω άφησα το δελτίο τύπου (γέλια!). Μ’ αρέσει γιατί έχει και κανα-δυο αιχμές».
Όπως;
«Καταρχάς κριτικάρει το άλμπουμ, άρα το απομυθοποιεί. Και μερικά άλλα. Είναι γάτα ο Φράγκος. Και σαν άνθρωπος είναι ιδιαίτερος. Επιβλητικός».
Φοράς μπλούζα με το σήμα της Freestyle Productions. Πώς τη βλέπεις εκείνη την εποχή;
«Ήταν ωραία παλιά, μετά διαβρώθηκε και αλλοτριώθηκε η κατάσταση. Και μετά έφυγα. Μετά αλλοτριώθηκε χειρότερα. Έτσι πιστεύω. Θα ’θελα το μυαλό που είχα όταν έφυγα να το είχα από 18 χρονών, αλλά δεν γίνεται».
Παρακολουθείς την πορεία τους τώρα;
«Όχι. Δεν μπορώ εύκολα να ακούσω τώρα τέτοια, δεν μου αρέσει».
Τους δίσκους από τότε;
«Δεν συμμετείχα και πολύ στους δίσκους. Κανένα κομμάτι στον έναν, κανένα στον άλλον. Πιο πολύ στα παρεμφερή ήμουν. Και κει λίγα. Και έναν υποτίθεται προσωπικό που είχα βγάλει, ο Μιχάλης τα είχε γράψει».
Τώρα πάντως ακολουθούν το no-sponsors. Είναι πιστεύεις μια ανάγκη για να ξεχωρίσουν πάλι ή μια αναγκαιότητα;
«Το να μην μπορείς να παίζεις για σπόνσορες; Δηλαδή αν πάει να παίξει σε ένα μαγαζί και από πίσω έχει ένα πανό που λέει Heineken τι θα κάνει; Θα το κάψει; Άμα το καίει... Εγώ δεν έχω πρόβλημα, όπου μας φωνάξουν θα παίξουμε. Λες κι άμα πας στο μαγαζί να παίξεις και δεν έχει σπόνσορες, ο μαγαζάτορας είναι κομουνιστής. Αυτός δεν θα βγάλει το κεφάλαιο; Οι εργαζόμενοι δεν θα βγάλουν μόνο τριάντα ευρώ; Τα αρχίδια μας κουνιούνται. Εξάλλου έχει τον μέγα χορηγό. Τον εαυτό του (γέλια)».
Συνεργασία με καλλιτέχνη σαν την Αρβανιτάκη θα ξαναέκανες;
«Με τον Ψαραντώνη. Σε περίεργη φάση, αν καθότανε. Δεν το βλέπω να κάθεται. Υπάρχουν πολλοί μουσικοί που θα ’θελα να παίξω μαζί τους, Γάμησε τους τραγουδιστές. Αυτοί είναι οι χειρότεροι. Είναι για τον πούτσο. Το να είσαι τραγουδιστής είναι το χειρότερο πράγμα. Είναι σαν να είσαι παρουσιαστής».
Με ποιους θα έπαιζες δηλαδή;
«Με τον ντράμερ από τους Street Buzz. Καλά με τους πάντες παίζω, είμαι ο χειρότερος (γέλια). Αλλά αυτός είναι πολύ καλός. Εννοείται ότι στις Ρόδες έχουμε δέσει πολύ με όλα τα παιδιά από τη μπάντα. Άμα φύγει ένας θα ξενερώσω. Όσοι φύγαν, φύγαν. Ο Παπατριανταφύλλου μου αρέσει, ο Ντούντου και άλλοι μουσικοί, οι οποίοι δεν είναι τίποτα, απλοί άνθρωποι. Παίξαμε και στο πάρκο με κάτι παιδιά. Τίποτα, παίζαμε Θανάση Παπακωνσταντίνου, ρεμπέτικα».
Τώρα που είπες για τον Παπακωνσταντίνου, πώς σου φαίνεται που λένε ότι έχει γίνει λίγο μόδα;
«Καλά, έχει γράψει φοβερά τραγούδια. Αλλά όχι μόδα και ο Παπακωνσταντίνου! Μόδα είναι το Just Cavalli. Την άκουσε λες; Να είχα γράψει κι εγώ τέτοια κομμάτια και να την είχα ακούσει. Όσο την έχει ακούσει ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου».
Δεν λέω ότι την άκουσε, αλλά πριν 6-7 χρόνια πήγαιναν στις συναυλίες του 100 άνθρωποι και τώρα πάνε 1000. Έχει αλλάξει και η σύνθεση του κόσμου.
«Το έδαφος του Μάλαμα και του Παπακωνσταντίνου είναι η Ικαρία. Αν κάνει ένα live, εκεί είναι τώρα. Αλλά είναι και το ότι άμα ξαναβγάλει κομματάρες... Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι ιδιαίτερα κακό με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Σα να λέμε ότι όλα αυτά όλα τα group που βγήκαν σε Αμερική και Αγγλία, από τους Who μέχρι δεν ξέρω ποιο, γίνανε μόδα. Είναι λογικό, γίνανε παράδοση. Δεν είναι κακό αυτό. Εδώ δεν είχαμε καταφέρει να έχουμε ποτέ συνέχεια στη μουσική. Δεν είναι κακό να περνάει κάτι στο συλλογικό ασυνείδητο. Δεν νομίζω ότι αν ρωτήσεις εδώ τις πιτσιρίκες θα κόψουν τις φλέβες τους για τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Στ’ αρχίδια τους. Ούτε για τον γκόμενό τους δεν θα το κάνουν (γέλια!)».
Η συζήτηση συνεχίστηκε, αλλά σε πιο χαλαρούς ρυθμούς, χωρίς την ψυχολογική επιτήρηση του voice recorder...
