Στην αφοπλιστικά μεγάλη πλειονότητα των περιπτώσεων, αυτό που κάνει τόσο ενδιαφέρουσα τη βιογραφία ενός ροκ σταρ είναι το έντονα τραγικό στοιχείο στην προσωπική τους ζωή. Έχοντας αφιερώσει την ύπαρξή τους στην αργή και βασανιστική μεταμόρφωση του εαυτού τους σε είδωλο, τέτοιοι άνθρωποι ζουν, πολλές φορές, την ίδια τους τη ζωή μέσα από τα μάτια άλλων, μέχρι να καταλάβουν – αν καταλάβουν ποτέ – το λάθος τους. Στο πρώτο του λοιπόν σκηνοθετικό πόνημα, ο Δημήτρης Αθυρίδης δημιουργεί το πορτρέτο του Τέρρυ Παπαντίνα – ενός εκπεσσόντα ροκ αστέρα των 1970s. Μετά από το 11ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, και έχοντας στο μεταξύ κερδίσει το βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ στο 3o Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου στο Λος Άντζελες, το βαγόνι του T 4 Trouble φτάνει στην Αθήνα και συγκεκριμένα στον κινηματογράφο Microkosmos Filmcenter, όπου και θα προβάλλεται από τις 25 Μαρτίου. Με αυτή την αφορμή, ο δημιουργός της ταινίας παραχώρησε στο Avopolis μία συνέντευξη που προσφέρει μπόλικο υλικό για σκέψη...
Ποιος είναι ο ρόλος ενός ροκ ντοκιμαντέρ για εσάς και, ειδικότερα, ποιος ήταν ο δικός σας στόχος στη δημιουργία του T 4 Trouble;
Κατ’ αρχάς, δεν ήθελα να κάνω ένα ροκ ντοκιμαντέρ. Απλώς έτυχε ο ήρωας μου να είναι ροκάς. Θέλησα να αφηγηθώ μια ανθρώπινη ιστορία, ένα υπαρξιακό δράμα που βιώθηκε μέσα από το πρίσμα της ροκ κουλτούρας. Δεν διερευνώ τα ιστορικά γεγονότα αλλά προσπαθώ να εντοπίζω τον αντίκτυπό τους στον ήρωά μου. Παράλληλα, επειδή έλκω κι εγώ την καταγωγή μου από τη γενιά του ροκ, έκανα ένα σχόλιο πάνω σ’ όσα μας επηρέασαν.
Μιλήστε μας για τις τυχόν δυσκολίες που αντιμετωπίσατε στη δημιουργία της ταινίας. Πόσο συνεργάσιμος αποδείχθηκε ο ίδιος ο Τέρρυ Παπαντίνας; Ποια είναι τα ειλικρινά συναισθήματά σας προς αυτόν, και ποια η άποψή σας για τον τρόπο ζωής τον οποίο επέλεξε;
Τον Θόδωρο τον γνωρίζω αρκετά χρόνια και αυτό βοήθησε στο άνοιγμά του μπροστά στην κάμερα. καθώς υπήρξε μια σχέση εμπιστοσύνης. Βέβαια σαν καλλιτέχνης είναι απρόβλεπτος και σαν χαρακτήρας ανυπόμονος – και αυτό μας δημιούργησε κάποια προβλήματα. Πάντως ευχαριστιόταν την προσοχή η οποία έπεφτε επάνω του και ανταπέδιδε. Τα συναισθήματα όταν κάνεις ντοκιμαντέρ είναι κάτι που μπορεί να θολώσει τη ματιά σου. Πρέπει έτσι να μπορείς να κρατάς αποστάσεις προστασίας. Ό,τι έχω να πω για τον Θόδωρο φαίνεται μέσα στην ταινία. Είναι εύκολο και άκομψο να κρίνω τις επιλογές κάποιου, ακόμα κι αν εγώ δεν συμφωνώ μ’ αυτές. Σέβομαι όποιον είναι συνεπής μέσα στο δικό του αξιακό σύμπαν.
Κατά την άποψή σας μπορεί το ροκ (με ό,τι αυτή η λέξη μπορεί πια να εμπεριέχει) να εναρμονιστεί με την ωρίμανση ενός νεαρού ανθρώπου; Ή αποβάλλεται τελικά ως βαρίδιο στην πορεία;
Αυτή είναι και η ερώτηση που θέτει το T 4 Trouble. Η ροκ κουλτούρα σαν δύναμη αμφισβήτησης και ανατροπής κοινωνικών στερεότυπων καθόρισε κατά πολύ το περιβάλλον που ζούμε σήμερα. Δεν ξέρω αν είναι επιτυχία αυτό... Σαν στάση ζωής αποτελεί ένα γοητευτικό νεανικό μόρφωμα, το οποίο μάλλον δύσκολα επιβιώνει της ενηλικίωσης. Ο Θόδωρος Παπαντίνας επιμένει και πληρώνει το τίμημα.
Με αφορμή τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα σχετικά με την ελεύθερη διανομή υλικού, προστατευμένου από κανόνες πνευματικής ιδιοκτησίας, στον διεθνή χώρο αλλά και στον ελληνικό (με τις εξελίξεις στην υπόθεση τoυ gamato.info), ποια είναι η άποψη σας πάνω στο θέμα, ως νέος δημιουργός;
Το παιχνίδι είναι κλέφτες και αστυνόμοι, με ανατροπές, προδοσίες και εκπλήξεις. Δεν έχω ιδέα για την τελική έκβαση. Αυτά απασχολούν πιο πολύ τις εταιρείες, τους παραγωγούς και τους διανομείς. Δεν αποτελούν εμπόδιο στην ουσία της καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Πώς βιώσατε προσωπικά την εμπειρία στο 11ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, και ποια η άποψη σας για τον θεσμό;
Ένα διεθνές φεστιβάλ ντοκιμαντέρ είναι σαν ένα συνέδριο στοχασμού πάνω στη σύγχρονη και ρέουσα πραγματικότητα από ταλαντούχους και φλεγόμενους από πάθος δημιουργούς. Το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης καταξιώνεται για τις επιλογές του χρόνο με τον χρόνο και, σαν Θεσσαλονικιός, είμαι χαρούμενος που συμβαίνει δίπλα στο σπίτι μου. Εκείνες τις μέρες η Θεσσαλονίκη μεταμορφώνεται θαρρείς, σαν Σταχτοπούτα, βγάζοντας την επαρχιώτικη και μίζερη φορεσιά της. Η πόλη χρειάζεται το φεστιβάλ για να ανασαίνει.
Ποια είναι τα επόμενα επαγγελματικά σας σχέδια; Σκέφτεστε να αφοσιωθείτε στη σκηνοθεσία;
Το Τ 4 Trouble ήταν η πρώτη μου ταινία, μου έδωσε πολλά και μου έμαθε άλλα τόσα, και εθίστηκα έτσι στο κινηματογραφικό πάθος. Μόνο αν το κάνεις μπορείς να καταλάβεις για τι πράγμα μιλάμε. Όπως όλοι οι κινηματογραφιστές στην Ελλάδα θα συνεχίσω να παλεύω με όλες μου τις δυνάμεις...
