Ψηφίστηκαν 243 συνολικά άλμπουμ, καλύπτοντας όλο το ηχητικό φάσμα που μπορεί κανείς να φανταστεί... Τα «γραφεία στοιχημάτων» του σιναφιού θέλανε ως φαβορί τους Raining Pleasure, αλλά έπεσαν έξω: το Avopolis Greek ψήφισε τελικά ελληνόφωνα, δίνοντας την πρωτιά στον Θανάση Παπακωνσταντίνου και τον τίτλο του «καλλιτέχνη της δεκαετίας» στον Κωνσταντίνο Βήτα, που είδε 4 συνολικά δίσκους του να μπαίνουν στην τελική πενηντάδα – από όπου δεν έλειψαν ούτε οι εκπλήξεις, ούτε κάποιες ισοβαθμίες. Ιδού λοιπόν τα καλύτερα ελληνικά άλμπουμ της δεκαετίας που φεύγει, μαζί με όσα έφτασαν στην πηγή, αλλά δεν ήπιαν νερό. Δίπλα στην τελική λίστα ο Αλέξης Βούκαλης σχολιάζει τα αποτελέσματα με εκτενές και κατατοπιστικό άρθρο... 

Top-50 2000-2009, θέσεις 1-10

1 Θανάσης Παπακωνσταντίνου – Βραχνός Προφήτης (Lyra, 2000)

Πανηγυρική πρωτιά για τον Βραχνό Προφήτη, έναν δίσκο ο οποίος συνόψισε με εξαίσιο τρόπο τις «υπόγειες» έντεχνες εξελίξεις που είχε πυροδοτήσει ο δημιουργός του κατά τη δεκαετία του 1990. Τον παραδέχτηκαν ακόμα και οι κολλημένοι με τον αγγλόφωνο στίχο.

2 Γιάννης Αγγελάκας & Οι Επισκέπτες – Από ’Δω Και Πάνω (All Together Now/EMI, 2005)

Με διαφορά κατέκτησε τη δεύτερη θέση της ψηφοφορίας η ηχητική υπέρβαση που πραγματοποίησε ο Γιάννης Αγγελάκας μετά τη διάλυση των Τρύπες – οι σπόροι της οποίας φυτεύτηκαν μάλλον στον Βραχνό Προφήτη. Για την έτερη υπέρβασή του παρέα με τον Νίκο Βελιώτη, ψάξτε παρακάτω στη λίστα…

3 Raining Pleasure – Flood: [Coming Of A] Great Amount Of Water (Chrysalis/EMI, 2001)

Στη δεκαετία του 1990 το αγγλόφωνο rock εγχώριας κοπής αντιμετωπιζόταν με εχθρότητα. Το ότι στα ’00s η κατάσταση μεταβλήθηκε ριζικά υπέρ του οφείλεται κυρίως σε αυτόν τον δίσκο. Ίσως το αρτιότερο επίτευγμα των Raining Pleasure και η αιτία, δυστυχώς, που τελικά τους γύρισαν την πλάτη οι ψευτο-εναλλακτικοί, κατηγορώντας τους ότι έγιναν «mainstream».

4 Κόρε Ύδρο – Φτηνή Ποπ Για Την Ελίτ (Minos-EMI, 2006)

Μοναχική περίπτωση από την περιφερειακή Κέρκυρα, οι Κόρε Ύδρο υπήρξαν μεν παιδιά της εποχής τους – όσον αφορά στο φλερτ με τον εναλλακτικό αγγλοσαξονικό ήχο – προχώρησαν όμως περισσότερο από κάθε άλλον συνοδοιπόρο τους, καθώς τους απασχόλησε η επιτυχής ένταξη του ελληνικού στίχου στο περιβάλλον αυτό. Η τέταρτη θέση της ψηφοφορίας ήρθε να επισφραγίσει πανηγυρικά το τόλμημά τους.

5 Sigmatropic – Sixteen Haiku & Other Stories (Hitch Hyke, 2003)

Αρκετά κοντά σε ψήφους με τους Κόρε Ύδρο, μία από τις λίγες πραγματικά κορυφαίες αγγλόφωνες μπάντες της χώρας, η οποία γνώρισε με τον παρόντα δίσκο επιτυχία και στο εξωτερικό – σε μεγέθη πραγματικά. Ήταν ένα δύσκολο στοίχημα η δημιουργία του, παραμένει όμως ένα αισθητικό ζενίθ, τόσο για τους ίδιους, όσο και για ό,τι νοούμε ως «ελληνικό rock».

6 Ρόδες – Silent Disco (Archangel Music, 2007)

Αφήνοντας οριστικά πίσω του το Active Member παρελθόν του, ο Νικήτας Κλιντ – ιθύνων νους της μουσικής των Ρόδες – έφτασε με τον δεύτερο αυτό δίσκο τους σε ένα απολύτως σύγχρονο ηχητικό χαρμάνι μεταξύ rock, hip hop μα και άλλων ειδών, επενδυμένο με μια ελληνική μεν, κοσμοπολίτικη δε ταυτότητα.

7 Αλκίνοος Ιωαννίδης – Νεροποντή (Universal, 2009)

Παρά το ότι μετράει μερικούς μονάχα μήνες κυκλοφορίας, γενική υπήρξε η επικρότηση του επιτεύγματος του Αλκίνοου Ιωαννίδη στη Νεροποντή. Η αξιοποίηση της τριβής του με την κλασική μουσική έφερε ανατρεπτικές για τις «έντεχνες» λογικές ενορχηστρώσεις, ενώ συνάμα η τραγουδοποιία του ξαναβρήκε την αιχμή της. Ο μοναδικός ίσως «έντεχνος» δίσκος με πρόταση για το μέλλον, πλην των δουλειών του Θανάση Παπακωνσταντίνου.

8 Τάνια Τσανακλίδου & Μιχάλης Δέλτα – Το Χρώμα Της Μέρας (Universal, 2001)

Συνεργασία που δικαιολογημένα άφησε εποχή, εξερευνώντας επιτυχώς το σημείο τομής μεταξύ μιας από τις πλέον σημαντικές μας ερμηνεύτριες με το μετα-Στέρεο Νόβα ηχητικό όραμα του Μιχάλη Δέλτα. Ούτε ηλεκτρονική μουσική ακριβώς, ούτε «έντεχνο» τραγούδι, σε αυτό το «μεταξύ» όμως κρύβεται όλη η γοητεία του άλμπουμ.

9 Διάφανα Κρίνα – Ευωδιάζουν Αγριοκέρασα Οι Σιωπές (This Is My Voice, 2000)

Ενώ το ελληνικό rock, το οποίο τους ανέδειξε, έπνεε τα λοίσθια και η μόδα γύριζε κατά του ελληνόφωνου στίχου, τα Διάφανα Κρίνα τόλμησαν να προχωρήσουν τον τελευταίο σε νέα βάθη, βρίσκοντας ακόμα πιο τολμηρούς συνδετικούς κρίκους με την ποίηση και με το rock ‘n’ roll πάνθεο. Τους κόστισε πολλούς fans η κυκλοφορία αυτή τότε, η ψηφοφορία μας όμως επιβεβαίωσε ότι καλώς πορεύτηκαν…

10 Νίκος Κυπουργός – Τα Μυστικά Του Κήπου (Σείριος, 2001)

Παιδικά τραγούδια, φαινομενικά, σε χατζιδακικές πορείες και με έντονη την ανάμνηση της Λιλιπούπολης. Φαινομενικά όμως: γιατί εδώ είχαμε βραδυφλεγείς βόμβες τόσο για παιδιά όσο και για ενήλικες με προσωπική ταυτότητα, που ξεπέρασαν κατά πολύ το όριο της ταμπέλας «παιδικό τραγούδι».

Top-50 2000-2009, θέσεις 11-20

11 Socos & The Live Project Band – Kafka (Puzzlemusic, 2007)

Για λίγους ψήφους μόνο έχασε τη δεκάδα μία από τις πιο φιλόδοξες, ακατάταχτες στιλιστικά και θαρραλέα ελληνόφωνες δουλειές που ακούστηκαν κατά την τρέχουσα δεκαετία, με αφορμή τον κιθαριστικό ήχο. Αψηφώντας τη συμβατική διάρκεια δίσκων και τη νοοτροπία να κρατάται σε χαμηλό κόστος η έκδοση στην εποχή του downloading, το Kafka έμοιαζε ως μια συνολική πρόταση. Και ήταν.

12 Σαβίνα Γιαννάτου – Μουσική Δωματίων (Lyra, 2007)

Η Σαβίνα Γιαννάτου διαθέτει πολλά πρόσωπα ως ερμηνεύτρια, πιο κοντά από όλα όμως στην καρδιά της βρίσκεται το πειραματικό, το οποίο κι εξέθεσε θαυμάσια εδώ. Δίσκος που μάλλον δεν βρήκε ούτε την υποστήριξη, ούτε την απήχηση η οποία του έπρεπε, ίσως όμως αποδειχθεί κομβικός.

13 Γιάννης Μουρτζόπουλος & Χρίστος Λάσκαρης – Το Ποτάμι (Low Impedance, 2009)

Ο μόνος άλλος φετινός δίσκος, πλην της Νεροποντής, που μπήκε στο Top-50 της δεκαετίας. Επισφραγίζοντας έτσι την εξαιρετικά ιδιοσυγκρασιακή σύγκλιση μεταξύ ενός συνθέτη με jazz και κλασικές αφετηρίες και ενός συναρπαστικού ποιητή, τον οποίον ανακαλύψαμε, δυστυχώς, μετά θάνατον.

14 Mode Plagal – III (Lyra, 2001)

Μόνο οι Mode Plagal τόλμησαν να αναρωτηθούν τόσο ρηξικέλευθα περί jazz και ελληνικότητας, στον πολύπαθο χώρο της «ελληνικής jazz». Και το III τους βρήκε σε μια σημαντική καμπή αυτών των αναζητήσεων. Επίσης δίσκος ο οποίος δεν έχει ακόμα βρει την πρέπουσα εκτίμηση. 

15 Φοίβος Δεληβοριάς – Έξω (Sony-BMG, 2007)

Ο Φοίβος Δεληβοριάς είχε αποδείξει ήδη από τα 1990s ότι επρόκειτο για τον πιο ταλαντούχο στιχουργό της νεότερης γενιάς τραγουδοποιών. Με το Έξω όμως πιστοποίησε ότι μπορούσε να εξελίξει ακόμα περισσότερο τα εκφραστικά του μέσα.

16 Ψαραντώνης – Να ’Χεν Η Θάλασσα Βουνά (All Together Now/EMI)

Αν και ξένισε αρκετούς, κανείς άλλος δίσκος δεν αποπειράθηκε να ανανεώσει το δημοτικό τραγούδι όσο η πιο «διαφορετική» δουλειά που έχει ως σήμερα παρουσιάσει ο Ψαραντώνης. Με τον Γιάννη Αγγελάκα ως παραγωγό, το Να ’Χεν Η Θάλασσα Βουνά κοίταξε κάπου μακρύτερα, ενώ συνάμα παρέμενε βαθιά ριζωμένο στην αντίληψη του Ψαραντώνη περί κρητικής παράδοσης.

17 Μόνικα – Avatar (Archangel Music, 2008)

Όχι, δεν ήταν η Ελληνίδα PJ Harvey και δεν ξέρουμε ακόμα αν ήρθε για να μείνει. Πέρα από τις σειρήνες του marketing και του τεχνητού hype, όμως, επρόκειτο για μια κοπέλα με γνήσιο συνθετικό ταλέντο, η οποία ξανάκανε το ευρύ κοινό να ακούσει με προσοχή τον χώρο των αγγλόφωνων δημιουργών, μετά το μπαμ των Raining Pleasure.

18 Γιάννης Αγγελάκας & Νίκος Βελιώτης – Οι Ανάσες Των Λύκων (EMI, 2005)

Η έτερη όψη των νέων, μετα-Τρύπες, μουσικών φιλοδοξιών του Γιάννη Αγγελάκα, ο οποίος μπήκε βαθιά στον πειραματικό χώρο με συντροφιά το τσέλο του Νίκου Βελιώτη και όπλο τη γνώριμη, στιχουργική του ματιά. Παραμένει σημείο τομής για πολλούς λόγους, άσχετα αν κάποιοι διαφωνούν για το επιτυχές της συνεργασίας.

19 MK-O – Ovation (Hitch Hyke, 2006)

Μαρίνα Καναβάκη και Oannes τολμούν να φέρουν μια πρόταση άκρως σημερινή, με ρίζες σε μια ποικιλία ακουσμάτων μα και με τόλμη – καθώς τα πατήματα των ΜΚ-Ο παραμένουν ανεξερεύνητα μουσικά πεδία για ό,τι ορίζουμε ως «ευρύ κοινό». Από τους δίσκους που θα διέπρεπαν στο εξωτερικό αν τους είχαν ανακαλύψει οι ξένοι, αλλά εδώ αγνοούνται ή και κατηγορούνται ακόμα…

20 Παύλος Παυλίδης & B-Movies – Αφού Λοιπόν Ξεχάστηκα (Plus, 2004)

Με το κεφάλαιο Ξύλινα Σπαθιά να κλείνει οριστικά, ο Παύλος Παυλίδης απέδειξε ότι συνεχίζει να κρύβει μια σημαίνουσα δημιουργική φλόγα. Και την ξετύλιξε περίφημα στον σόλο αυτό δίσκο, πλαισιωμένος από το νέο σχήμα των B-Movies.

Top-50 2000-2009, θέσεις 21-25

21 Λένα Πλάτωνος – Ημερολόγια (Οδός Πανός, 2008)

Για πολύ λίγο εκτός εικοσάδας η επιστροφή της Λένας Πλάτωνος, η οποία, παρά το ότι εμφανώς πόνταρε σε έναν παλιομοδίτικο ηλεκτρονικό ήχο, κέρδισε τελικά τη γενική προσοχή.

22 Σαβίνα Γιαννάτου – Πάω Να Πω Στο Σύννεφο: Σε Τραγούδια Του Μάνου Χατζιδάκι (Lyra, 2002)

Ένα ακόμα πρόσωπο της Σαβίνας Γιαννάτου, η οποία φέρνει εδώ τον δικό της ερμηνευτικό τρόπο σε επαφή με την κληρονομιά του Μάνου Χατζιδάκι, ανανεώνοντάς τη και επαναβαπτιζόμενη και η ίδια σε αυτήν.

23 Νατάσσα Μποφίλιου – Μέχρι Το Τέλος (Μικρή Άρκτος, 2008)

Ο δίσκος που έστρεψε πολλά βλέμματα πάνω σε μία από τις πιο άξιες νέες γυναικείες φωνές. Ο χρόνος θα δείξει αν υπάρξει η ανάλογη συνέχεια και αν όντως η Μποφίλιου αναδειχθεί σε ό,τι σημαντικό υπόσχεται.

24 Φοίβος Δεληβοριάς – Ο Καθρέφτης (Ακτή/Sony-BMG, 2003)

Κομβικό σημείο στην επαφή μιας νέας γενιάς με την τραγουδοποιία του Δεληβοριά και «οπλισμένο» με ένα από τα καλύτερα τραγούδια του (το ομώνυμο), όπως κι ένα εξώφυλλο που έκανε τότε τη διαφορά.

25 2 By Bukowski – What A Long, Strange Journey This Has Been (Poeta Negra, 2001)

Παρότι προέρχεται από μια εποχή όπου το οτιδήποτε αγγλόφωνο δεν ήταν ακόμα μοδάτο, το post rock των 2 By Bukowski δεν είχε μόνο τις κεραίες του συντονισμένες με τις εξελίξεις, αλλά αποδείχθηκε και ως κάτι με διαχρονική αξία. Βοηθώντας τους να υπερφαλαγγίσουν στην ψηφοφορία μας άλλες, πολύ πιο διαφημισμένες μπάντες.