Σε μία χώρα όπου οι live δίσκοι περνούν συνήθως απαρατήρητοι, ο Παύλος Παυλίδης κατάφερε κάτι σπάνιο, πριν από δύο χρόνια. Να κάνει, από τη μία, εμάς τους πρωτευουσιάνους φίλους της μουσικής να παραμιλάμε με το αποτέλεσμα που είχε η ηχογράφηση της ζωντανής εμφάνισής του στο θέατρο Απόλλων της Σύρου, και, από την άλλη, τους Συριανούς να τρίβουν τα μάτια τους μπροστά στην απόφασή του όχι μόνο να εμφανιστεί στο ιστορικό θέατρο, αλλά και να κυκλοφορήσει σε DVD τις εντυπώσεις του από το νησί. Από τότε, ο πρώην frontman των Ξύλινων Σπαθιών (τι να γίνει; Όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν μπορούμε να το ξεχάσουμε) κάθε άλλο παρά σταμάτησε τις συναυλίες. Φρόντισε, όμως, να τις εμπλουτίσει με μια γερή δόση –η οποία όλο και μεγάλωνε– από τα νέα του τραγούδια, τα οποία έμελλε να κυκλοφορήσουν τελικά αυτό τον Μάιο, υπό τον ταξιδιάρικο τίτλο Αυτό Το Πλοίο Που Όλο Φτάνει.
Αν κάποιος έχει παρακολουθήσει έστω και επιπόλαια την τραγουδοποιία του Παυλίδη δεν μπορεί παρά να έχει παρατηρήσει την εμμονή του για το θαλασσινό στοιχείο. Καράβια, λιμάνια, κύματα, θάλασσες και θαλασσοπούλια εναλλάσσονται από τραγούδι σε τραγούδι, ενώ συχνά μπλέκονται όλα μαζί μέσα στο ίδιο, εκφράζοντας πιθανόν μια βαθιά τάση φυγής. Από την ίδια αφετηρία, λοιπόν, ξεκινάει και η τελευταία του δισκογραφική δουλειά –ή μήπως θα ήταν πιο σωστό να πούμε, εκτοξεύεται; Διότι μπορεί οι θεματικές βάσεις να παραμένουν σταθερά οι ίδιες, οι μελωδίες να αναπτύσσονται πάνω στα ίδια καθαριστικά ακόρντα και ο τρόπος ερμηνείας να διατηρεί για άλλη μια φορά αυτό το καραβοτσακισμένο σπάσιμο στη φωνή, η ημέρα παρόλα αυτά που ξημέρωσε για τον Παύλο Παυλίδη μαζί με Αυτό Το Πλοίο Που Όλο Φτάνει φαίνεται πως τον βρήκε με μια διαφορετική, φωτεινότερη ψυχοσύνθεση.
Κάπως έτσι οδηγούμαστε από τη μελαγχολική ατμόσφαιρα των παλιών “Μόχα” και “Κηπουρός” στα κεφάτα μονοπάτια των καινούργιων “Αυτό” και “Η Ανάμνηση Της Ευτυχίας”. Και από τον κάποτε πληγωμένο από έρωτα “Βροχοποιό”, στο τωρινά αισιόδοξο “Ποδήλατο”. Με τα “Λευκή Καταιγίδα”, “Μηχανή” και “Αντικαταπληκτικά” να σε καθηλώνουν τόσο ώστε να αποτελούν ένα ασφαλές αντίβαρο στα πιο αδύναμα “Σε Ζωγράφισα”, “Λίγο Πριν” και “Όλα Όσα Αγάπησα”, Αυτό Το Πλοίο Που Όλο Φτάνει είναι μια από της ελάχιστες στιγμές του ελληνικού ροκ οι οποίες έμειναν όπως τις ξέραμε αλλά μας αφορούν ακόμα. Τι κι αν η σειρά των κομματιών είναι λάθος μέσα στο βιβλιαράκι της έκδοσης; Το artwork είναι γενικά εξαιρετικό, με την όμορφη ζωγραφιά του Στέφανου Ρόκκου να συμβάλει με τον τρόπο της στη συνολική αισθητική της εν λόγω κυκλοφορίας.
Πολλοί υποστηρίζουν, η άνωθι υπογεγραμμένη συμπεριλαμβάνεται, πως πραγματικά μεγάλος καλλιτέχνης είναι εκείνος που έχει τις δυνάμεις να πειραματιστεί με διαφορετικά μουσικά είδη καταλήγοντας σε ένα ενδιαφέρον αποτέλεσμα. Ίσως όμως να μην είναι εντελώς λάθος το να πούμε πως σπουδαίος καλλιτέχνης είναι και αυτός που μπορεί με τα ίδια ακριβώς μέσα, χωρίς να μπει καν στον κόπο να αλλάξει σπιθαμή τους εκφραστικούς του τρόπους, να προκαλέσει διαφορετικά συναισθήματα, κάνοντας το επαναλαμβανόμενο να ακούγεται καινούργιο κα πρωτόγνωρο. Το πώς πετυχαίνεται αυτό βέβαια δεν νομίζω πως αρκούν οι 519 λέξεις οι οποίες προηγήθηκαν για να το περιγράψουν. Ίσως όμως ούτε άλλες 1.519.
