Στον Ed Sheeran ζητάνε τρελά πράγματα

Τι τραβάνε κι αυτοί οι celebs;

13 λεπτά με τον Julian Casablancas και τους Voids του

Δείτε το βιντεοκλίπ για το "Human Sadness"

Ο Paul McCartney παραλίγο Φιλαράκι

Ο Macca αποκαλύπτει για ποια επεισόδια της διάσημης σειράς τoν ήθελαν οι παραγωγοί

«Πώς γίνεται να είσαι τόσο ηλίθιος, Paul;»

Ο Art Garfunkel παίζει (πάλι) φουλ επίθεση κατά του Paul Simon


search

AVOPOLIS
HOT

Avopolis Music Network: Μουσικά νέα, συναυλίες, κριτικές, συνεντεύξεις

 
Η συζήτηση και η επανεξέταση του φαινομένου Ξυλούρης έρχεται συνεχώς μπροστά μας στη στράτα, είτε από συναισθηματικά φορτισμένους ακροατές (μα και μουσικούς) είτε από τους συνήθεις Σκύθες σκυλεύοντες πτώματα και περιστάσεις του παρελθόντος, προς όφελος της άδειας φαρέτρας δημιουργίας τους.
 
Το σίγουρο είναι ότι ο συγκεκριμένος δίσκος αποτελεί κομβικό σημείο της πορείας όχι μόνο του συνθέτη Μαρκόπουλου και του ερμηνευτή Ξυλούρη, αλλά και της ελληνικής δισκογραφίας. Γιατί, πέρα από τον συμβολισμό που έλαβαν τα ριζίτικα της Κρήτης (και ειδικότερα το "Πότε Θα Κάνει Ξαστεριά"), μέσα στα επόμενα 3-4 χρόνια που ακολούθησαν το δικτατορικό 1971 όταν και εκδόθηκαν (για προφανείς λόγους), αποτέλεσαν μία από τις πρώτες προσπάθειες γεφύρωσης του παραδοσιακού με την πραγματικότητα του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα, προτού καν εφευρεθούν ή ακουστούν (στην Ελλάδα) όροι όπως ethnic ή fusion. Μπορεί ο Γιάννης Μαρκόπουλος να έπρεπε (μάλλον) να περιοριστεί στις ενορχηστρώσεις και όχι να περάσει και πίσω από την κονσόλα, αλλά κάτι τέτοιο δεν αφαιρεί πολλά από αυτόν τον θαυμάσιο δίσκο. Η στεντόρεια φωνή του Νίκου Ξυλούρη κυριαρχεί σε όλη τη διάρκεια, όχι μόνο διότι πρόκειται για μοναδικό ερμηνευτή, αλλά εξαιτίας του καθαρά βιωματικού τρόπου με τον οποίον μετουσιώνει τους στίχους, χωρίς την ίδια στιγμή να φείδεται είτε συναισθήματος είτε τεχνικής. Μπορούμε χωρίς φόβο να πούμε ότι τα Ριζίτικα έχτισαν τον μύθο Ξυλούρη πάνω σε αδιασάλευτα θεμέλια, μιας και η επαναδιαπραγμάτευση σε αυτά της κρητικής παράδοσης, αλλά και της βυζαντινής ψαλτικής και της χριστιανικής γενικότερα παράδοσης της λύτρωσης, υπήρξε καθοριστική. Είναι με τον δίσκο ακριβώς αυτό που ο Ξυλούρης πέρασε κυριολεκτικά στην καλλιτεχνική αθανασία, μιας και οι ερμηνείες του δεν επισκιάζονται από τίποτα άλλο μέσα σε αυτό τον δίσκο. Η χειρότερη δηλαδή μίξη της υφηλίου να είχε γίνει, η χειρότερη ηχοληψία, δεν θα μπορούσε να ρίξει πέπλο λήθης σε μια τόσο στεντόρεια φωνή, που άντλησε από το βιωματικό της τοπίο το συναισθηματικό βάρος ώστε να ερμηνεύσει μία παράδοση χρόνων, καθιστώντας την απόλυτα σημερινή. Όχι μόνο για το 1971, αλλά ακόμα και για τη μπασταρδεμένη συνειδητότητα ετούτης της χώρας εν έτη 2010.
 
Από το υπέροχο εξώφυλλο (που θυμίζει καρέ από την Αλληγορία, το υπέροχο αυτό πειραματικό δημιούργημα του Κώστα Σφήκα), στο εισαγωγικό και αρκετά ηρωικό σημείωμα του Γιάννη Μαρκόπουλου, κι από εκεί στο θιαμπόλι και στην ασκομαντούρα που διανθίζουν ετερόκοσμα τις παραδοσιακές και λαϊκές συνθέσεις υπάρχει μία διαρκής πάλη ώστε να καταδειχθεί το απαραίτητο της διάσωσης αυτής της ελληνικής παρακαταθήκης. Πέρα από τον όποιο τοπικισμό που χαρακτηρίζει τον Μαρκόπουλο (ίσως και εμένα), θα ήταν εγκληματικό να χαθεί μια τέτοια ηχητική ρίμα πέτρας και νότας, ελαιόριζας και λόγου. Θα είχε ανάλογη βαρύτητα με την εξαφάνιση π.χ. από τη συνείδησή μας της διονυσιακής μάντρας της Θράκης ή του λυσσασμένου θρήνου του Πόντου. Για να κατανοήσει βέβαια κανείς τον δίσκο σε όλη του αυτή τη διάσταση, θα πρέπει να πάει πέρα από την ηχητική του ταυτότητα και να αφουγκραστεί τη στιχοπλοκία των παραδοσιακών αυτών σεντουκιών, που στέκουν ως άλλοι θάλαμοι και οντάδες (σοφίτες) της καθαρά φιλοσοφικής διάστασης της Κρήτης, όπως αυτή διαμορφώθηκε από ψύχραιμους σκεπτικιστές μα και νευρώνες σκέψης πάνω σε θέματα όπως η γη, η πατρίδα, η φιλία, ο θάνατος, η πατρότητα/μητρότητα, ο Θεός, το παρόν και το παρελθόν. Ο ακροατής πρέπει λοιπόν να ακούσει πέρα από τους πρώτους συμβολισμούς των λέξεων για να αντιληφθεί το νόημα που υπάρχει, πρέπει να πάει πέρα τη φολκλορική εικόνα που έχει για την Κρήτη (ειδικά οι νεότεροι, όσοι την κατανάλωσαν σε τσιπουράδικα και ρακομελάδικα αμφιβόλου γνησιότητας) ώστε να διαβάσει τους αέναους θιαρμούς (εξοβελισμούς) εναντίον αυτού που απειλεί την κοινωνική ειρήνη. Διότι αυτό διατυμπάνιζαν και υπερασπίζονταν τα ριζίτικα: την κοινωνική ειρήνη η οποία πρέπει να κατακτηθεί με σεβασμό στον συνάνθρωπο, ψυχραιμία αλλά και αυστηρότητα μόνο απέναντι σε όποιον επιβουλεύεται αυτή την ισορροπία.
 
Δίσκος που δεν μπορεί να κατανοηθεί με στεγανά απέναντι σε κοινωνικά σύμβολα (π.χ. οικογένεια), σε θρησκευτικά αρχέτυπα (η αθεΐα και ο μηδενισμός πρέπει να έχουν στην Κρήτη τους λιγότερους θιασώτες) ή στην πατρίδα ως βιωμένο τόπο – όχι ως σύμβολο επικράτησης εναντίον ιδεών, ψυχών και σωμάτων. Για αυτό και τα Ριζίτικα στάθηκαν ο Ρουβίκωνας τόσο για τον Ξυλούρη, όσο και για τον Γιάννη Μαρκόπουλο. Τον διάβηκαν και ο καθένας από εκεί και πέρα ανέλαβε τις ευθύνες του απέναντι στη σοβαρότητα και στις τομές που επέφερε αυτό το έργο. Δίσκος απαραίτητος για όποιον φιλοδοξεί να έχει μια στοιχειώδη ελληνική δισκοθήκη.  

Top
Picks

Top Picks

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ | ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ, ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ, ΓΝΩΜΕΣ

ΑΡΘΡΑ - ΔΙΕΘΝΗ

I Hate Myself and Want to Die

Ανδρέας Κύρκος

ΑΛΜΠΟΥΜ | ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ

Meghan Trainor - Title

Στυλιανός Τζιρίτας

Helloween - My God-Given Right

Χάρης Συμβουλίδης

Kovacs - Shades Of Black

Άγγελος Γεωργιόπουλος

FRESH NEWS | ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ | ΜΕ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ

King Dude: Ήθελα να δημιουργήσω έναν γκόσπελ δίσκο με ύμνους για τον Εωσφόρο...

Μιχάλης Τσαντίλας
Ο King Dude (ή T.J. Cowgill, αν προτιμάτε), είναι μυστήριος τύπος. Στα τραγούδια του μοιάζει να μαίνεται αενάως η προαιώνια μάχη μεταξύ Καλού και Κακού και το ενδιαφέρον του μοιάζει να μονοπωλεί ο αποκρυφισμός. Μετά την παρακάτω κουβέντα, πάντως, η οποία έγινε με αφορμή την επιστροφή του στα συναυλιακά μας πράγματα (28/5 στη Death Disco, 29/5 στη Μαύρη Τρύπα της Θεσσαλονίκης), η περσόνα του…

Big Nose Attack: Είμαστε 2 αδέρφια που έχουμε μετατρέψει το σπίτι μας σε προβάδικο, οπότε μπορείς να πεις πως ουσιαστικά μένουμε στο στούντιό μας...

Στυλιανός Τζιρίτας
Ανοίγουν βέβαια την πολυαναμενόμενη συναυλία των Black Keys (Σάββατο, 30/5, στο Terra Vibe), με την οποία ξεκινά το φετινό –εορταστικό– Rockwave, όμως δεν πρόκειται για μπάντα που γυρνάει μόνο γύρω από αυτό το γεγονός. Παραμένουν αρειμάνιοι, με απόλυτη μάλιστα γνώση του γιατί κάνουν ό,τι κάνουν...

Mother Of Millions: Γνωριζόμαστε πολλά χρόνια, έχουμε μάθει τις παραξενιές μας και λειτουργούμε σαν οικογένεια...

Χάρης Συμβουλίδης
Έχουν διακριθεί –συναυλιακά, αλλά και δισκογραφικά– για το ελεύθερο πνεύμα τους, που ξεκινά από stoner και metal βάσεις, μα επεκτείνεται και σε progressive, ακόμα και folk κατευθύνσεις. Μιλήσαμε με τον κιμπορντίστα τους Μάκη Τσαμκόσογλου, με αφορμή τη συμμετοχή τους στο live για τα 3 χρόνια της εκπομπής 2 Smoking Barrels των Χάρη Ζερβού & Κυριάκου Παλίλη στο Rockha Radio (Πέμπτη 28 Μαΐου, στο…

The Cave Children: Η ποπ μουσική χρειάζεται ειλικρίνεια, αμεσότητα και τύχη...

Ροζίνα Αράπη
Με αφορμή την κυκλοφορία του ντεμπούτο τους Quasiland, μιλήσαμε για την ποπ, την ψυχεδέλεια, την «Αλληγορία του Σπηλαίου» και για το πώς μπερδεύονται όλα αυτά στο σύμπαν μιας νέας ελληνικής μπάντας...

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ | ΗΜΑΣΤΑΝ ΕΚΕΙ!

Ute Lemper

Διαμαντής Διαμαντίδης
Όλα τα είχε στις αποσκευές της η Γερμανίδα ντίβα: το Βερολίνο των αρχών του 20ού αιώνα, τον Kurt Weill με τον Bertold Brecht, τον Neruda και τον Bukowski, τα highlights του γαλλικού chanson...

Accept + Fortress Under Siege & Null'O'Zero

Αλέξανδρος Τοπιντζής
Αυτό είναι, κυρίες και κύριοι, το heavy metal το αυθεντικόν: ιδρώτας και γροθιές στον αέρα, Flying V στα κάρβουνα και νταλικέρικες φωνές να σκίζουν τα απαλά τύμπανα όσων δεν νιώθουν…

Ben Frost + Hior Chronik, Γιάννης Αναστασάκης & Μιχάλης Μοσχούτης

Τάσος Μαγιόπουλος
Ξεκίνησε ατμοσφαιρικά κι έφτασε να παίζει κάτι-σαν-διεστραμμένο techno, δημιουργώντας μια συναρπαστική μουσική Οδύσσεια. Μια εμφάνιση που δύσκολα θα ξεχαστεί απ' όσους έδωσαν το παρών το Σάββατο στο Ρομάντσο...

Sigmatropic + Birthmark

Μιχάλης Τσαντίλας
Θα ξεκινήσω όπως πρέπει, λέγοντας ότι οι Sigmatropic γάμησαν την Παρασκευή το βράδυ στο Ρομάντσο. Θα γκρινιάξω, όμως, για τα υπόλοιπα: για την προσέλευση, για το κοινό, για τις αναμενόμενες αλλά πάντα απαράδεκτες καθυστερήσεις...

My Sleeping Karma + Reversed Nature

Διαμαντής Διαμαντίδης
Έχοντας τη γκρουβα και τα riff των Black Sabbath στην ηχητική τους παλέτα, αλλά και τη μυσταγωγία των Tool, εκτόξευσαν μία αλληλουχία από ηλεκτρισμένα διαγαλαξιακά mantras με απαράμιλλη «γερμανική» τελειότητα...

C. W. Stoneking + Appalachian Cobra Worshippers

Τάνια Σκραπαλιώρη
Πολύς κόσμος στο Fuzz για τον Αυστραλό μπλουζίστα, ο οποίος έδωσε μια μέτρια ενεργειακά πλην άκρως επαγγελματική και καλά εκτελεσμένη performance...

AVOTEK | ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ

Social Networking

Προτεινόμενα Events

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΤΟ E-MAIL ΣΟΥ



Γίνε μέλος του Avopolis Music Network και λάβε ενημερώσεις για νέα, διαγωνισμούς και live!

BRAINFOOD
MEDIA

Top Picks