Release Athens 2019 μέρα 8: Alice In Chains + 1000mods, Fu Manchu, Puta Volcano, Monovine

Παρότι ο Layne Staley δεν είναι πια μαζί μας, στην Πλατεία Νερού έδωσαν το παρών αρκετοί από όσους μεγάλωσαν με τους Alice In Chains, για μια συναυλία όμως από την οποία έλειψε τελικά το νεύρο και η αίσθηση της «απογείωσης»...

Οι Korn ξαναγυρνούν

Ακούστε το ολοκαίνουριο τραγούδι "You’ll Never Find Me"

Dead Can Dance: Mε πολύ λίγους ανθρώπους έρχεσαι αληθινά κοντά. Και δεν είναι πάντα ευχάριστη εμπειρία...

Οι Dead Can Dance επιστρέφουν στην Ελλάδα μετά από κάμποσο καιρό, για 2 συναυλίες σε Θεσσαλονίκη (Δευτέρα 1/7, Θέατρο Γης) και Αθήνα (Τετάρτη 3/7, Ηρώδειο), με τη δεύτερη να είναι ήδη sold-out. Μιας και δεν καταφέραμε λοιπόν να τους μιλήσουμε αυτήν τη φορά, αναδημοσιεύουμε (για πρώτη φορά στο ίντερνετ) τη συνέντευξη που είχε δώσει η Lisa Gerrard στο περιοδικό Sonik, πίσω στο 2012

Summer Nostos 2019: Andrew Bird

Μπροστά σε πενιχρό, αλλά και κάπως αχάριστο πλήθος, έδειξε γιατί μπορεί και μπλέκει τόσο πετυχημένα στα τραγούδια του τις αχανείς πόλεις της Αμερικής με την ελληνική μυθολογία και τον ισπανικό Εμφύλιο, χωρίς ποτέ να τα αφήνει να μετατραπούν σε μεταμοντέρνα, δυσεπίλυτα διηγήματα...

  


search

HOT

Release Athens 2019 μέρα 8: Alice In Chains + 1000mods, Fu Manchu, Puta…

Παρότι ο Layne Staley δεν είναι πια μαζί μας, στην Πλατεία Νερού έδωσαν το παρών αρκετοί από όσους μεγάλωσαν με τους Alice In Chains, για μια…

Dead Can Dance: Mε πολύ λίγους ανθρώπους έρχεσαι αληθινά κοντά. Και δεν είναι…

Οι Dead Can Dance επιστρέφουν στην Ελλάδα μετά από κάμποσο καιρό, για 2 συναυλίες σε Θεσσαλονίκη (Δευτέρα 1/7, Θέατρο Γης) και Αθήνα (Τετάρτη 3/7,…

Summer Nostos 2019: Andrew Bird

Μπροστά σε πενιχρό, αλλά και κάπως αχάριστο πλήθος, έδειξε γιατί μπορεί και μπλέκει τόσο πετυχημένα στα τραγούδια του τις αχανείς πόλεις της Αμερικής…

Horace Silver / Silveto Records

Το κλασικό modal μοτίβο του σπουδαίου Αμερικανού πιανίστα αποκτά πιο soulful αίσθηση και ανακατεύει μουσική με συμβουλές για το πώς μπορεί κάποιος να…

Tinariwen: Η έρημος, είναι όλη μας η ζωή...

Ξεκινά το Plisskën Festival 2019, φέρνοντας μια πλειάδα φρέσκων ονομάτων στην Αθήνα. Και σήμερα Τετάρτη 26 Ιουνίου, το ελληνικό κοινό θα έχει την…

Avopolis Music Network: Μουσικά νέα, συναυλίες, κριτικές, συνεντεύξεις

Σε «στροφή» πιάσαμε τον Νίκο Πορτοκάλογλου, ο οποίος επέστρεψε στη δισκογραφία με διάθεση ανανέωσης και έχει μπροστά του ένα «θερμό» συναυλιακό καλοκαίρι – με την εμφάνισή του στη Γιορτή της Μουσικής (23/6, Πλατεία Κλαυθμώνος) να δεσπόζει στο μέχρι στιγμής πρόγραμμά του. Το Avopolis Greek είχε αρκετά να τον ρωτήσει και έλαβε λίαν ενδιαφέροντες απαντήσεις…

 

Μου άρεσε ο νέος σου δίσκος. Τον διακρίνει νομίζω μια ανάταση βγαλμένη μέσα από ένταση…

 

«Είναι από τους δίσκους οι οποίοι βγαίνουν μετά από μια σκοτεινή περίοδο. Κι ο προηγούμενος, το Ένα Βήμα Πιο Κοντά, βγήκε σε αυτή την περίοδο – είχε λίγους fans, αλλά φανατικούς, ίσως λόγω της εσωστρέφειάς του. Η Στροφή βρίσκεται στο τέλος της διαδρομής, στο σημείο δηλαδή όπου νιώθεις σαν να βγαίνεις από τη σπηλιά ξανά προς το φως. Όπως μου είπε ένας φίλος, η Στροφή έχει δραματικούς, σκοτεινούς στίχους, μα φωτεινή μουσική. Ειδικά το ομότιτλο τραγούδι διαθέτει την υπερένταση μιας αληθινής στροφής, όπου οι αισθήσεις βρίσκονται σε επιφυλακή καθώς χάνονται παλιά πράγματα δίχως ακόμα να έχουν φανεί τα καινούργια. Γι’ αυτό και οι στίχοι έχουν πόνο και θυμό πολλές φορές – για τα χρόνια που έχουν πια χαθεί, όπως λέει. Η μουσική όμως περιλαμβάνει την ελπίδα για κάτι καλύτερο». 

 

Ο τίτλος λοιπόν δεν είναι τυχαίος…

 

«Δεν είναι. Αλλά όχι με την έννοια ότι κάνω μια στροφή και θα ακούσετε από μένα κάτι που δεν έχετε ξανακούσει. Έχει την έννοια που περιέγραψα πριν – τα μετά τη στροφή θα φανούν στην επόμενη δουλειά».

 

Ο στίχος «δώσε ρεύμα, δώσε γκάζι» είναι νομίζω πολύ περιγραφικός του τι έκανες στη νέα σου δουλειά, συγκριτικά με τις αμέσως προηγούμενες. Έχει μπόλικο ηλεκτρισμό η Στροφή

 

«Διόλου τυχαία για τη δουλειά αυτή ξαναχώθηκα στους ενισχυτές, στις ηλεκτρικές κιθάρες και στα πεντάλια μου. Είχα πάλι όρεξη να παίξω με γκάζια, πράγμα που σίγουρα δεν συνέβαινε στον προηγούμενο δίσκο, ούτε όμως και στη Δίψα – κι αυτή ήταν ένας πιο ήπιος δίσκος. Σκεφτόμουν ξέρεις αυτές τις μέρες ότι τα τραγούδια μου συχνά περιείχαν μια λύση: μπορεί να περιγράφανε μια δυσάρεστη κατάσταση, αλλά κατέληγαν κάπου – όχι αναγκαστικά σε happy end. Ό,τι δεν σε σκοτώνει, ας πούμε, σε κάνει πιο δυνατό. Στη Στροφή δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. Δεν υπάρχει λύση στον στίχο, εξισορροπεί την κατάσταση η μουσική».

 

Πώς καταλήγεις συνήθως στα τραγούδια που τελικά βάζεις σε έναν δίσκο;

 

«Με οδηγάει ένα ένστικτο, κάτι μου λέει αν κάτι που κάνω είναι ειλικρινές ή κατασκευασμένο – και ανάλογα το κρατάω ή το πετάω. Μερικές βέβαια φορές παίζει ρόλο και η γνώμη ενός φίλου, ή της οικογένειας. Υπάρχουν φορές που η γυναίκα μου, η Μαρίνα, λέει ότι δεν της αρέσει ένα τραγούδι. Το λαμβάνω υπόψη μου. Αν και στο τέλος μάλλον κάνω του κεφαλιού μου!».

 

Ήθελα να σε ρωτήσω ειδικά για το “Παιδί”. Με καθήλωσε η ερμηνεία, το τραγουδάς με έναν τρόπο σπαραχτικό, αγωνιώδη…

 

«Η αγωνία είναι ξέρεις ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά μου, πίσω από τη «μάσκα» του ήρεμου, cool τύπου. Μου είναι γνώριμη η μελαγχολία, ακόμα και οι καταθλιπτικές τάσεις, γι’ αυτό και στα τραγούδια μου συνήθως προσπαθούσα να φτάσω σε κάποιο «φως», να βρω λίγο-πολύ την έξοδο. Αφορμή για το “Παιδί” ήταν ένας εφιάλτης, όπου είδα όσα περιγράφω στο τραγούδι: το σπίτι να πλημμυρίζει και στο πίσω δωμάτιο να ακούω το παιδί μου να πνίγεται και να προσπαθώ να φτάσω εκεί και να το σώσω. Αυτό το όνειρο παρέμεινε μέσα μου ζωντανό για αρκετό καιρό και έπρεπε κάτι να κάνω γι’ αυτό. Πρώτη φορά έγραψα ένα ολόκληρο όνειρο σε τραγούδι, αλλά με μια απόσταση ασφαλείας από αυτό: άφησα να περάσει ένας περίπου χρόνος».

 

Είχα πάντως να ακούσω τέτοια αγωνία και ένταση σε τραγούδι σου μετά τους Φατμέ από την εποχή του Παιχνίδια Με Τον Διάβολο

 

«Ναι, ειδικά στο ομότιτλο τραγούδι του δίσκου αυτού. Κι αυτό ξέρεις είχε κάτι από εφιάλτη. Σαν αίσθηση, δεν βασιζόταν σε κάποιο όνειρο. Στα παιδικά μου όνειρα με βασανίζανε εφιάλτες, έχω πολύ ζωντανή την αγωνία τους. Ήταν σύμφυτη με την αγωνία για τη μητέρα μου, η οποία κινδύνεψε σοβαρά να πεθάνει, μα τελικά το ξεπέρασε».

 

Στην Ελλάδα έχουμε ιδιαίτερη έφεση στα καταθλιπτικά τραγούδια, έτσι δεν είναι;

 

«Για κάποιον λόγο έχει καταγραφεί ότι η κατάθλιψη είναι συνώνυμο της ποιότητας. Ίσως έχει να κάνει με την εκπαίδευσή μας, δεν ξέρω. Με το σύστημα εννοώ, το οποίο μας ωθεί σε έναν δυϊσμό: δεν μας επιτρέπει να συνδέσουμε τη γνώση, αναμφίβολα μια σοβαρή υπόθεση, με τη χαρά ή με το παιχνίδι. Γι’ αυτό ίσως να διασκεδάζουμε στα σκυλάδικα, αλλά μία φορά τον μήνα να θέλουμε κι ένα θέατρο ή ένα Μέγαρο. Από ένα ξεσάλωμα με τίποτα συνήθως το βαθύτερο σε κάτι το βαρύγδουπο, μα όχι ψυχαγωγικό – κάτι λίγο σαν τιμωρία. Στο εξωτερικό, σε μια αίθουσα συναυλιών όπου παραβρέθηκα για να ακούσω ένα κλασικό κονσέρτο, οι άνθρωποι μου έδωσαν την εντύπωση – από τον τρόπο που ήταν ντυμένοι, που κάθονταν και που παρακολουθούσαν – ότι διασκέδαζαν. Στο Ηρώδειο όμως δεν εισπράττω μια τέτοια αίσθηση. Σαν να υποφέρουν για να κερδίσουν το χρίσμα του ποιοτικού».

 

Πότε καταλαβαίνει ένας καλλιτέχνης ότι προχωρά, ότι δεν βρίσκεται στο ίδιο σημείο;

 

«Πρόκειται για λεπτή ισορροπία. Υπάρχουν καλλιτέχνες όπως π.χ. ο Van Morrison, του οποίου έχω σταματήσει να παίρνω τα άλμπουμ. Μου φαίνεται ότι κάθε χρόνο κάνει τον ίδιο δίσκο. Κάποιος θα μπορούσε ενδεχομένως να πει το ίδιο για τον Bob Dylan και τον Neil Young, αλλά δεν αισθάνομαι έτσι. Δεν προσπαθούν να πρωτοτυπήσουν, κάνοντας κάτι που δεν το έχουμε ξανακούσει απ’ αυτούς, αισθάνεσαι όμως ότι πάντα προσθέτουν καινούργια πράγματα. Μου έκανε ας πούμε εντύπωση ο τελευταίος δίσκος του Young: τα ξέρεις όλα, τη φωνή, τα θέματά του, τις κιθάρες του. Υπάρχει όμως ένα καινούργιο άγγιγμα. Έχει μεγάλη αξία να ακούς τους Arctic Monkeys π.χ., που βλέπουν τα πράγματα σαν εικοσάρηδες, αλλά και ανθρώπους οι οποίοι θα σου πουν πώς είναι να είσαι 50, 60 ή ακόμα και 75 χρονών».

 

Είχες πάει αλήθεια στον Leonard Cohen, στο Terra Vibe;

 

«Ήταν από τις πιο συγκινητικές συναυλίες που έχω δει στη ζωή μου. Κατ’ αρχάς έβλεπες έναν τζέντλεμαν στη σκηνή, έναν άνθρωπο ο οποίος μετά από μια τόσο δαιδαλώδη ζωή διαθέτει αυτή την ευγένεια και την αρχοντιά – θυμάσαι πώς παρουσίασε τους μουσικούς του; Άλλο δε θαύμα ότι τραγούδησε επί 3 ώρες, παρουσιάζοντας μια πορεία χρόνων με ατελείωτα αριστουργήματα».

 

Εσύ αν ήσουν ξανά εικοσάρης, θα είχες κάνει κάτι σαν κι αυτό π.χ. που κάνουν οι Arctic Monkeys; Ή πιστεύεις θα διάλεγες το hip hop ή την ηλεκτρονική μουσική, ως όχημα έκφρασης των ανησυχιών της γενιάς σου;

 

«Θα είχα προφανώς άλλα μυαλά. Δεν νομίζω πάντως ότι θα μου έφτανε το hip hop. Ως επιρροή ναι, μα όχι αυτούσιο, γιατί θα μου έλειπε η μουσική. Μου αρέσει ας πούμε ο τρόπος με τον οποίον έχουν επηρεαστεί από το hip hop οι Red Hot Chili Peppers. Πιστεύω ότι θα προσπαθούσα και πάλι να κάνω ένα παζλ, όπως έκανα και τότε με τους Φατμέ. Άκουγα όλη την τότε φουρνιά του new wave μετά το punk, μαζί όμως με Άκη Πάνου και Στράτο Διονυσίου».

 

Η αγγλόφωνη γενιά των νέων καλλιτεχνών έχει πάντως μια απαξίωση για την ελληνική μουσική – ειδικά για την αμιγώς λαϊκή ή παραδοσιακή…

 

«Δεν είναι καινούργιο αυτό, συνέβαινε και τότε. Υπήρχαν αρκετά αγγλόφωνα groups και μάλιστα επιτυχημένα, π.χ. οι Sharp Ties. Νομίζω όμως ότι δεν πάει πουθενά αυτό, είναι σαν να προσπαθείς να κρύψεις ότι είσαι από χωριό. Πιστεύω ότι πρόκειται κυρίως για ευκολία, συχνά δηλαδή μοιάζει με ό,τι κάνουν στα περιοδικά μόδας: ξεσηκώνουν μια φωτογράφηση από ένα γαλλικό ή ένα αμερικάνικο περιοδικό και κάνουν κάτι παρόμοιο, σε πιο φτηνή εκδοχή. Είναι πιο εύκολο από το να βρουν μια δική τους ιδέα, με ταυτότητα ελληνική».

 

Τι γνώμη έχεις για το λεγόμενο λαϊκο-pop τραγούδι;

 

«Σε περιπτώσεις όπως ο Nitin Sawhney ή ο Rachid Taha μπορείς να βρεις την ακριβή εκδοχή αυτού του πράγματος, η οποία αξίζει πολλά. Στο δικό μας pop-λαϊκό μπορείς επίσης να ακούσεις τη λαχτάρα διατήρησης της πολιτισμικής μας ταυτότητας, όντας ταυτόχρονα μοντέρνοι. Δεν βλέπεις κάποιο αποτέλεσμα της προκοπής, δεν θα πω το αντίθετο. Αλλά το βρίσκω ξέρεις πιο φυσικό από ένα group που παίζει σαν να έχει γεννηθεί και ζήσει στο Σιάτλ. Βλέπεις τουλάχιστον την τάση – και αν μπορούσαν να ξεφύγουν από τη λογική της επιτυχίας με οποιοδήποτε κόστος, ίσως να έβγαινε και κάτι καλό».

 

Έχουμε κακή σχέση ως λαός με την παράδοσή μας;

 

«Και βέβαια. Σαν λαός δυσκολευόμαστε να κρατάμε το παρελθόν και ταυτόχρονα να είμαστε και μοντέρνοι. Γι’ αυτό βλέπεις και φαινόμενα τύπου Eurovision να ενθουσιάζουν τον κόσμο. Ενώ οι Τούρκοι, έστω και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, έχω παρατηρήσει ότι επιδιώκουν μια ταυτότητα. Μετά, κατά τα άλλα, είμαστε βαθιά αντι-Αμερικανοί. Δεν τα πάμε όμως καλά με τον εαυτό μας, εκεί είναι η ουσία. Στην Αμερική βλέπεις τους Kings Of Leon, μια μπάντα πολύ κοντά στη δική της παράδοση, να θεωρείται και από τα πιο hot πράγματα σήμερα. Βέβαια εκεί έχουν και το συν ότι αποτελούν υπερδύναμη, πάντως την παράδοσή τους την ανανεώνουν και την ξανανανεώνουν και την ξαναπουλάνε. Εμείς αντίθετα διακρινόμαστε από το σύνδρομο του επαρχιώτη ο οποίος θέλει να μοιάσει στον πρωτευουσιάνο, οπότε προσανατολιζόμαστε στο πώς να κρύψουμε την καταγωγή μας. Η πλάκα εντωμεταξύ είναι ότι αν υπάρχει περίπτωση να ενδιαφερθεί κάπως ο πρωτευουσιάνος για τον επαρχιώτη, θα είναι αν ο τελευταίος εμφανιστεί π.χ. με τη φουστανέλα…».

 

Δεν αποδέχεσαι αυτή τη διάκριση του ελληνικού τραγουδιού σε «όχθες ποιότητας», έτσι δεν είναι;

 

«Όταν κοιτάμε πίσω τα βλέπουμε πιο καθαρά τα πράγματα. Υπήρχε λοιπόν μια εποχή όταν οι «κουλτουριάρηδες» έλεγαν ότι ποιοτικό τραγούδι ήταν μόνο ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης, ο Ξαρχάκος ή ο Μαρκόπουλος. Την ίδια εποχή ο Στράτος Διονυσίου ηχογράφησε κάποια σπουδαία τραγούδια, τα οποία οι άνθρωποι εκείνοι θεώρησαν για πέταμα, ως σκυλάδικα. Ο χρόνος όμως άλλα έδειξε. Σήμερα πάντως δεν βρίσκω στο λεγόμενο λαϊκό κάτι που να αξίζει τον κόπο και να το έχουμε παρεξηγήσει – μόνο κάποιες καλές φωνές».

 

Πού βρίσκεις εσύ ενδιαφέρον στην τωρινή δισκογραφία;

 

«Εδώ και χρόνια νομίζω ότι τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα θα τα βρεις σε όσα δεν μπορείς να τα κατατάξεις εύκολα. Σε όσα κινούνται δηλαδή πιο ελεύθερα. Εκεί βρίσκονται ας πούμε τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα από όσα έχουν κάνει ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ο Αγγελάκας, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο Περίδης, ο Μάλαμας κ.α. Δεν είναι στρατευμένοι σε ένα «είδος» αυτοί οι δημιουργοί, ούτε κι έχει σημασία πιστεύω να τους ονομάσουμε κάπως».

 


Top
Picks

Top Picks

FRESH NEWS | ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Οι Korn ξαναγυρνούν

Ακούστε το ολοκαίνουριο τραγούδι "You’ll Never Find Me"

Κερδίστε merchandise από Rotting Christ και Suicidal Angels

Ο Ιούλιος έρχεται και τους φέρνει μαζί στο AthensRocks, όπου θα έχουμε και την τελευταία ευκαιρία να δούμε τους Slayer…

Οι King Gizzard & Τhe Lizard Wizard σε ...άγριες διαθέσεις

Δείτε το νέο τους βιντεοκλίπ για το "Organ Farmer"

Οι Locomondo θέλουν να συντονιστούμε στο "Radio"

Ακούστε το καινούριο τους τραγούδι

Η Βιολέτα Ίκαρη συναντά τους ΤΖΟΥΜ

Δείτε το βιντεοκλίπ για την "Παλιοτρεχαντήρα", διασκευή τους σε ένα παλιό δωδεκανησιακό τραγούδι

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ | ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΑΡΘΡΑ - ΔΙΕΘΝΗ

Nirvana: 30 χρόνια από το Bleach

Παναγιώτης Μένεγος
Το ντεμπούτο. Αρχικά άνευ συμβολαίου, αργότερα ελαφρά αποκηρυγμένο από τη μπάντα, τελικά απαραίτητο για να ερμηνεύσουμε αυτό που θα ακολουθούσε...

Hipsters: Τα Ιndie Παιδιά του Κατεστημένου

Νίκος Σβέρκος
Πολιτικά ασπάζονται τον φιλελευθερισμό, κοινωνικά προέρχονται κυρίως από τη μεσαία τάξη και πολιτιστικά ακούνε γενικώς και αορίστως indie...

Rolling Thunder Revue: A Bob Dylan Story

Ανδρέας Κύρκος
To νέο ντοκιμαντέρ του Μάρτιν Σκορσέζε για την περιοδεία που έκανε ο Bob Dylan τη σαιζόν 1975/1976 μοιάζει με κολάζ από σκόρπιες μνήμες και ανόθευτη…

Manowar 1982-1984: (σχεδόν) 4 δίσκοι Αστίλβωτου Ατσαλιού

Χρυσόστομος Τσαπραΐλης
Πολλά μπορεί να προσάψει κανείς στο πιο αναγνωρίσιμο συγκρότημα του επικού metal, όμως τα πρώτα τους άλμπουμ παραμένουν μυθικά. Και η επικείμενη…

ΣΤΗΛΕΣ

DIGGIN

Horace Silver / Silveto Records

Ζώης Χαλκιόπουλος
Το κλασικό modal μοτίβο του σπουδαίου Αμερικανού πιανίστα αποκτά πιο soulful αίσθηση και ανακατεύει μουσική με συμβουλές για το πώς μπορεί κάποιος να ζήσει καλύτερα και να εξελιχθεί...
LISTOMANIA

Οι 30 καλύτεροι δίσκοι του Α’ εξαμήνου του 2019

Άρης Καζακόπουλος
Βρισκόμαστε στα μισά του 2019, οπότε είναι η κατάλληλη στιγμή για μια ανασκόπηση των καλύτερων κυκλοφοριών της χρονιάς, μέχρι αυτό το σημείο... 
THE PAST RECEDES

The United States Of America - The United States Of America [1968]

Ελένη Τζαννάτου
Στο ηλιόλουστο Λος Άντζελες και στην καρδιά του χιπισμού, εκμεταλλεύτηκαν τη βάση ενός τυπικού ροκ σχήματος των 1960s, μπολιάζοντάς τη με…
INCOMING

Athens Music What?

Δημήτρης Λιλής
Ζούμε την εποχή της μεγάλης αντίφασης, θαρρώ. Ενώ πλέον το κρατάμε αληθινό σε ουσιαστικό μουσικό επίπεδο, η ανάγκη του φαίνεσθαι δεν μας επιτρέπει να…

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ | ΗΜΑΣΤΑΝ ΕΚΕΙ!

Release Athens 2019 μέρα 8: Alice In Chains + 1000mods, Fu Manchu, Puta Volcano, Monovine

Παναγιώτης Λουκάς
Παρότι ο Layne Staley δεν είναι πια μαζί μας, στην Πλατεία Νερού έδωσαν το παρών αρκετοί από όσους μεγάλωσαν με τους Alice In Chains, για μια συναυλία όμως από την οποία έλειψε τελικά το νεύρο και η αίσθηση της «απογείωσης»...

Summer Nostos 2019: Andrew Bird

Δημήτρης Μεντές
Μπροστά σε πενιχρό, αλλά και κάπως αχάριστο πλήθος, έδειξε γιατί μπορεί και μπλέκει τόσο πετυχημένα στα τραγούδια του…

Release Athens 2019 μέρα 7: Hozier + Róisin Murphy, Hooverphonic, JoyCut

Πέννυ Γέρου
Στην πρώτη του επίσκεψη στη χώρα μας, ο Ιρλανδός τραγουδοποιός ανέτρεψε το «ανάλατο» κλίμα που επικράτησε στο φεστιβάλ…

Summer Nostos 2019: Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Γιώργος Μυζάλης
Μαγική για ακόμα μία φορά, εμπλούτισε το ρεπερτόριό της με τραγούδια από όλον τον κόσμο (μέχρι και στα κινέζικα),…

Release Athens 2019 μέρα 6: Cypress Hill + Dub FX, ΤΑΦ Λάθος, Anser x Eversor, Δωδέκατος Πίθηκος, Νέγρος Του Μοριά

Ανδρέας Κύρκος
Τα φωνητικά του B-Real είναι ακόμα κοφτερά σαν ξυράφι και το γκρουπ παραμένει αμετανόητα «insane in the brain», αλλά…

J Mascis + Jef Maarawi

Άγγελος Κλειτσίκας
Με ελάχιστα λόγια, αλλά χειμαρρώδη ροή, δίδαξε στο An Club τον ορισμό της ουσιαστικής συναυλίας, ενώ μοίρασε νοσταλγικά…

Release Athens 2019 μέρα 5: Clutch, Black Rebel Motorcycle Club, Planet Of Zeus, Godsleep, Whereswilder

Παναγιώτης Λουκάς
Ίσως να έχουν δώσει και καλύτερες συναυλίες στην Ελλάδα οι Clutch, πάντως οι 6-7.000 θεατές που έδωσαν το παρών στην…

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ | ΜΕ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ

Dead Can Dance: Mε πολύ λίγους ανθρώπους έρχεσαι αληθινά κοντά. Και δεν είναι πάντα ευχάριστη εμπειρία...

Χάρης Συμβουλίδης
Οι Dead Can Dance επιστρέφουν στην Ελλάδα μετά από κάμποσο καιρό, για 2 συναυλίες σε Θεσσαλονίκη (Δευτέρα 1/7, Θέατρο Γης) και Αθήνα (Τετάρτη 3/7, Ηρώδειο), με τη δεύτερη να είναι ήδη sold-out. Μιας και δεν καταφέραμε λοιπόν να τους μιλήσουμε αυτήν τη φορά, αναδημοσιεύουμε (για πρώτη φορά στο ίντερνετ) τη συνέντευξη που είχε δώσει η Lisa Gerrard στο περιοδικό Sonik, πίσω στο 2012

Tinariwen: Η έρημος, είναι όλη μας η ζωή...

Άγγελος Κλειτσίκας
Ξεκινά το Plisskën Festival 2019, φέρνοντας μια πλειάδα φρέσκων ονομάτων στην Αθήνα. Και σήμερα Τετάρτη 26 Ιουνίου, το ελληνικό κοινό θα έχει την…

Low: Η μουσική ήταν πάντα η κλωστή που μας κρατούσε σε επαφή με τη ζωή, στις δύσκολες στιγμές...

Άγγελος Κλειτσίκας
Μέχρι πέρυσι, ήταν μία από εκείνες τις αθόρυβες μπάντες για τις οποίες όλοι οι μυημένοι είχαν καλά λόγια να πουν, αλλά ποτέ δεν είχαν γευτεί τη…

Bombino: Κίνητρό μου, να προσφέρω τα πάντα στη στοργική μου σύζυγο και στα τρία μικρά μου κοριτσάκια...

Πέννυ Γέρου
Ο πρώτος καλλιτέχνης από τη Δημοκρατία του Νίγηρα που κέρδισε υποψηφιότητα για Grammy καταφθάνει στην Αθήνα σε λίγες μέρες, για τη 2η μέρα του…

Soap & Skin: Μεταξύ άλλων, ο νέος δίσκος γεννήθηκε από μια περίοδο συναισθηματικής κόπωσης...

Τάνια Σκραπαλιώρη
Η 29χρονη Anja Plaschg από το Poppendorf της Αυστρίας επιστρέφει μετά από μια μακρά περίοδο αποχής και αλλαγών. Με αφορμή τη συμμετοχή της στο Summer…

New Order: Όταν ολοκληρώθηκε η περιοδεία για το Republic, αισθανθήκαμε ότι δεν υπήρχε πια τίποτα άλλο να προσφέρουμε...

Χάρης Συμβουλίδης
Πέρασε καιρός, αλλά έρχεται και πάλι η μέρα που θα δούμε τους New Order ζωντανά στην Αθήνα, στα πλαίσια του Release Athens 2019 (Κυριακή 16 Ιουνίου,…

Nicola Cruz: Όλη μου η έμπνευση προέρχεται από τη Νότια Αμερική...

Τάνια Σκραπαλιώρη
To Plisskën φέρνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα τη θρυλική πλατφόρμα Boiler Room (Τρίτη 25/6, Τεχνόπολη), ορίζοντας ως headliner το πολυσυζητημένο…

MOVIEWORLD

Είσαι cine…ταινιάκιας; Stay tuned!

Οσκαρικές πρεμιέρες, μεγάλες ταινίες, γνωστές σειρές και ωραίες μουσικές

Toy Story 4

Διασκεδαστικό, συγκινητικό, με νότες θρίλερ και αρκετά γυναικοκρατούμενο, το κεφάλαιο-μπόνους της επιτυχημένης animation σειράς απευθύνεται και πάλι σε όλες τις ηλικίες...

Reebok Classics


td avopolisnova2


ΑΛΜΠΟΥΜ

Morrissey - California Son

Ανδρέας Κύρκος
Δίσκος ήσσονος σημασίας, όμως ακόμα κι εδώ δεν λείπει η σνομπ επιτήδευση, η αέναη πόζα και η γοητευτική σκατοψυχιά ενός performer με άφθαρτη φωνή, με τον οποίον είναι απλώς αδύνατον να μην ασχοληθείς...

Deathspell Omega - The Furnaces Οf Palingenesia

Χρυσόστομος Τσαπραΐλης

Cate Le Bon - Reward

Άγγελος Κλειτσίκας

Nocturnus AD - Paradox

Χρυσόστομος Τσαπραΐλης

Mats Eilertsen - Reveries And Revelations

Χάρης Συμβουλίδης

Fat White Family - Serfs Up!

Άγγελος Κλειτσίκας

ΠΡΟΤΑΣΗ

Όταν πέφτει η νύχτα…

Το Nite Jogger επιστρέφει και «ρίχνει φως» 

ΣΥΝΑΥΛΙΑΚΑ ΝΕΑ

Το μουσικό πρόγραμμα του 22ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ

Παρασκευή 28, Σάββατο 29 & Κυριακή 30 Ιουνίου, στο Πάρκο Γουδή

Οι Low ξανά στην Αθήνα, για το Summer Nostos 2019

Σήμερα Πέμπτη 27 Ιουνίου στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, με είσοδο ελεύθερη

Angelika Dusk & Ίαν Στρατής μαζί στην παράσταση «I Need A Hero»

Την Τρίτη 2 Ιουλίου, στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής

MARKET

Τι κάνει ο Γιάννης και ο Άρης στην Πάρο;

Τι ζητάει κάποιος στην πόρτα του Kung-Fu; Τι θέλει το καλό το παλικάρι; Ποια είναι η Ζέτα; Αλλά, κυρίως… πότε…

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΤΟ E-MAIL ΣΟΥ



Γίνε μέλος του Avopolis Music Network και λάβε ενημερώσεις για νέα, διαγωνισμούς και live!