HOME Η απόλυτη πηγή μουσικής ενημέρωσης: Μουσική, συναυλίες, νέα, κριτικές, video - music news http://www.avopolis.gr/feed/atom 2012-05-17T07:43:57Z Joomla! 1.5 - Open Source Content Management Η έρευνα του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης αποδεικνύει (για άλλη μία φορά) ότι το sex στα τραγούδια ανεβάζει τις πωλήσεις 2011-10-06T09:51:43Z 2011-10-06T09:51:43Z http://www.avopolis.gr/international-news/sex-new-york Στυλιανός Τζιρίτας stziritas@gmail.com <p>&nbsp;<img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/INTERNATIONAL/NEWS/madime.jpg" alt="madime" width="510" height="455" /></p> <p><br />Μια πρόσφατη έρευνα που έγινε από το <strong>Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης</strong> και συγκεκριμένα από το τμήμα <strong>Ψυχολογίας</strong> απέδειξε ότι το sex καλά κρατεί και ανθεί ακόμα και στις μέρες μας στον κόσμο των ασμάτων σε επίπεδο εμπορικότητας.</p> <p>Οι ερευνητές ανέλυσαν 174 τραγούδια τα οποία το 2009 μπήκαν στο Top 10 των Η.Π.Α. και διαπίστωσαν ότι το συντριπτικό ποσοστό του 92% εξ αυτών είχαν άμεση σχέση με έναν κατάλογο 19 (!) κατηγοριών που σχετίζονται με άμεσο τρόπο με την αναπαραγωγή, από περιγραφές γεννητικών οργάνων μέχρι της περιγραφής ενός κλασσικού (και αδηφάγου;) σεξουαλικού βλέμματος σε εκπροσώπου του άλλου (ή και του ίδιου) φύλου.</p> <p>Όπως αναμενόταν hip-hop και R&amp;B κατέχουν τα σκήπτρα στις ανάλογες μεταφορές αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δε σημαίνει ότι άλλες κατηγορίες έμειναν πίσω…Τα country τραγούδια είχαν 340 σημεία αναφοράς (ή 6 ανά τραγούδι να προτιμάτε) ενώ τα pop 513&nbsp; “μηνύματα” (ένας μέσος όρος ισούται με 9 ανά άσμα).Εξ όλων αυτών των μετρήσεων ήταν ολοφάνερο το συμπέρασμα που θα εξαγόταν από την έρευνα. Όσο πιο πολλές σεξουαλικές αναφορές τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες εισόδου στα charts του <strong>Billboard</strong>. Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο πρόσφατο τεύχος του περιοδικού <em><strong>Evolutionary Psychology</strong></em>.</p> <p><br /></p> <p>.</p> <p>&nbsp;<img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/INTERNATIONAL/NEWS/madime.jpg" alt="madime" width="510" height="455" /></p> <p><br />Μια πρόσφατη έρευνα που έγινε από το <strong>Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης</strong> και συγκεκριμένα από το τμήμα <strong>Ψυχολογίας</strong> απέδειξε ότι το sex καλά κρατεί και ανθεί ακόμα και στις μέρες μας στον κόσμο των ασμάτων σε επίπεδο εμπορικότητας.</p> <p>Οι ερευνητές ανέλυσαν 174 τραγούδια τα οποία το 2009 μπήκαν στο Top 10 των Η.Π.Α. και διαπίστωσαν ότι το συντριπτικό ποσοστό του 92% εξ αυτών είχαν άμεση σχέση με έναν κατάλογο 19 (!) κατηγοριών που σχετίζονται με άμεσο τρόπο με την αναπαραγωγή, από περιγραφές γεννητικών οργάνων μέχρι της περιγραφής ενός κλασσικού (και αδηφάγου;) σεξουαλικού βλέμματος σε εκπροσώπου του άλλου (ή και του ίδιου) φύλου.</p> <p>Όπως αναμενόταν hip-hop και R&amp;B κατέχουν τα σκήπτρα στις ανάλογες μεταφορές αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δε σημαίνει ότι άλλες κατηγορίες έμειναν πίσω…Τα country τραγούδια είχαν 340 σημεία αναφοράς (ή 6 ανά τραγούδι να προτιμάτε) ενώ τα pop 513&nbsp; “μηνύματα” (ένας μέσος όρος ισούται με 9 ανά άσμα).Εξ όλων αυτών των μετρήσεων ήταν ολοφάνερο το συμπέρασμα που θα εξαγόταν από την έρευνα. Όσο πιο πολλές σεξουαλικές αναφορές τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες εισόδου στα charts του <strong>Billboard</strong>. Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο πρόσφατο τεύχος του περιοδικού <em><strong>Evolutionary Psychology</strong></em>.</p> <p><br /></p> <p>.</p> Ο τραγουδιστής των Reamnon, Rea Garvey live @Your Place 2011-10-11T14:59:47Z 2011-10-11T14:59:47Z http://www.avopolis.gr/international-news/reamnon-rea-garvey-live-your-place Δελτίο Τύπου newsletter@avopolis.gr <p style="text-align: justify;">&nbsp;<img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/INTERNATIONAL/NEWS/Liveey_1.jpg" alt="Liveey_1" width="510" height="424" /></p> <p style="text-align: justify;">Το MTV και το Vodafone CU κάνουν τη διαφορά! Ετοιμάσου για ένα μοναδικό live, με αέρα εξωτερικού!<br />Ο Rea Garvey, ιρλανδός τραγουδιστής και επικεφαλής του συγκροτήματος Reamonn, συνθέτης των επιτυχιών «Supergirl» και «Tonight» κατεβαίνει για λίγο από τις μεγάλες σκηνές για να δώσει μια ανεπανάληπτη συναυλία… στο δικό σου σπίτι!! <br />Μετά τη φετινή πρεμιέρα του «MTV Live @ Your Place» powered by Vodafone CU, με τον Πάνο Μουζουράκη, η πιο πρωτότυπη παραγωγή του MTV συνεχίζει και φέρνει για πρώτη φορά ένα διεθνή καλλιτέχνη! Ένας υπερτυχερός τηλεθεατής του MTV θα έχει την ευκαιρία να φιλοξενήσει στο σπίτι του το μοναδικό τραγουδοποιό και τραγουδιστή, Rea Garvey! Ο&nbsp; αγαπημένος μουσικός διαγωνισμός ξεκινάει τη Δευτέρα 10 Οκτωβρίου, θα διαρκέσει 3 εβδομάδες και θα αναδείξει τον τυχερό που θα απολαύσει μαζί με τους φίλους του την πιο ιδιαίτερη prive συναυλία. <br />Εxpress the Real U! Μπες στο <a href="http://www.liveatyourplace.gr/">www.liveatyourplace.gr</a> δήλωσε τα στοιχεία σου, ανέβασε φωτογραφίες ή video από τους χώρους του σπιτιού σου και ίσως εσύ τραγουδήσεις «Ohh Tonight…», με τον ιρλανδό τραγουδοποιό και frontman των Reamonn, Rea Garvey «Live @ Your Place». <br />Το Vodafone CU, υποστηρίζει για τρίτη συνεχόμενη χρονιά ό,τι πιο φρέσκο και δημοφιλές στο χώρο της μουσικής. Με μήνυμα Express the Real U, το Vodafone CU δίνει νέα διάσταση στη μουσική εμπειρία των φίλων του, προσφέροντάς τους την ευκαιρία να δουν από κοντά τους αγαπημένους τους καλλιτέχνες και να ζήσουν μοναδικές στιγμές με όλη τους τη CU παρέα.</p> <p style="text-align: justify;">MH XANEΙΣ ΧΡΟΝΟ!<br />ΜΠΕΣ ΤΩΡΑ ΣΤΟ <a href="http://www.liveatyourplace.gr/">WWW.LIVEATYOURPLACE.GR</a> ΚΑΙ ΔΗΛΩΣΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ!</p> <p style="text-align: justify;">&nbsp;<img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/INTERNATIONAL/NEWS/Liveey_1.jpg" alt="Liveey_1" width="510" height="424" /></p> <p style="text-align: justify;">Το MTV και το Vodafone CU κάνουν τη διαφορά! Ετοιμάσου για ένα μοναδικό live, με αέρα εξωτερικού!<br />Ο Rea Garvey, ιρλανδός τραγουδιστής και επικεφαλής του συγκροτήματος Reamonn, συνθέτης των επιτυχιών «Supergirl» και «Tonight» κατεβαίνει για λίγο από τις μεγάλες σκηνές για να δώσει μια ανεπανάληπτη συναυλία… στο δικό σου σπίτι!! <br />Μετά τη φετινή πρεμιέρα του «MTV Live @ Your Place» powered by Vodafone CU, με τον Πάνο Μουζουράκη, η πιο πρωτότυπη παραγωγή του MTV συνεχίζει και φέρνει για πρώτη φορά ένα διεθνή καλλιτέχνη! Ένας υπερτυχερός τηλεθεατής του MTV θα έχει την ευκαιρία να φιλοξενήσει στο σπίτι του το μοναδικό τραγουδοποιό και τραγουδιστή, Rea Garvey! Ο&nbsp; αγαπημένος μουσικός διαγωνισμός ξεκινάει τη Δευτέρα 10 Οκτωβρίου, θα διαρκέσει 3 εβδομάδες και θα αναδείξει τον τυχερό που θα απολαύσει μαζί με τους φίλους του την πιο ιδιαίτερη prive συναυλία. <br />Εxpress the Real U! Μπες στο <a href="http://www.liveatyourplace.gr/">www.liveatyourplace.gr</a> δήλωσε τα στοιχεία σου, ανέβασε φωτογραφίες ή video από τους χώρους του σπιτιού σου και ίσως εσύ τραγουδήσεις «Ohh Tonight…», με τον ιρλανδό τραγουδοποιό και frontman των Reamonn, Rea Garvey «Live @ Your Place». <br />Το Vodafone CU, υποστηρίζει για τρίτη συνεχόμενη χρονιά ό,τι πιο φρέσκο και δημοφιλές στο χώρο της μουσικής. Με μήνυμα Express the Real U, το Vodafone CU δίνει νέα διάσταση στη μουσική εμπειρία των φίλων του, προσφέροντάς τους την ευκαιρία να δουν από κοντά τους αγαπημένους τους καλλιτέχνες και να ζήσουν μοναδικές στιγμές με όλη τους τη CU παρέα.</p> <p style="text-align: justify;">MH XANEΙΣ ΧΡΟΝΟ!<br />ΜΠΕΣ ΤΩΡΑ ΣΤΟ <a href="http://www.liveatyourplace.gr/">WWW.LIVEATYOURPLACE.GR</a> ΚΑΙ ΔΗΛΩΣΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ!</p> Το βιβλίο του Mitch Winehouse για την κόρη του 2011-10-11T05:01:52Z 2011-10-11T05:01:52Z http://www.avopolis.gr/international-news/mitch-winehouse-book Στυλιανός Τζιρίτας stziritas@gmail.com <p style="text-align: justify;">&nbsp;<img style="margin: 15px; float: left;" src="http://www.avopolis.gr/images/stories/INTERNATIONAL/NEWS/amywi82.jpg" alt="amywi82" width="510" height="370" /></p> <p style="text-align: justify;">Με τον τίτλο <em><strong>Amy, My Daughter</strong></em> ο πατέρας της <strong>Amy Winehouse</strong>, <strong>Mitch</strong> θα κυκλοφορήσει ένα βιβλίο του οποίου φυσικά το επίκεντρο είναι φανερό από τον τίτλο. Το βιβλίο θα εκδοθεί από τον εκδοτικό οίκο <strong>HarperCollins</strong> και όλα τα έσοδα από αυτό θα πάνε κατευθείαν στο Amy Winehouse Foundation, ένα οργανισμό που όπως έχουμε ξαναγράψει σκοπός του είναι να βοηθάει παιδιά και νεαρούς ενήλικες που έχουν προβλήματα εθισμού σε ουσίες. Η έκδοση του βιβλίου είναι προγραμματισμένη για το 2012 και όπως σημείωσε χαρακτηριστικά ο Mitch Winehouse «<em>Ένιωσα ότι πρέπει να γράψω αυτό το βιβλίο όχι μόνο για να πω την πραγματική ιστορία της Amy αλλά και για να βοηθήσω τον εαυτό μου στην προσπάθεια μου για συναισθηματική ανάρρωση</em>»</p> <p style="text-align: justify;">&nbsp;<img style="margin: 15px; float: left;" src="http://www.avopolis.gr/images/stories/INTERNATIONAL/NEWS/amywi82.jpg" alt="amywi82" width="510" height="370" /></p> <p style="text-align: justify;">Με τον τίτλο <em><strong>Amy, My Daughter</strong></em> ο πατέρας της <strong>Amy Winehouse</strong>, <strong>Mitch</strong> θα κυκλοφορήσει ένα βιβλίο του οποίου φυσικά το επίκεντρο είναι φανερό από τον τίτλο. Το βιβλίο θα εκδοθεί από τον εκδοτικό οίκο <strong>HarperCollins</strong> και όλα τα έσοδα από αυτό θα πάνε κατευθείαν στο Amy Winehouse Foundation, ένα οργανισμό που όπως έχουμε ξαναγράψει σκοπός του είναι να βοηθάει παιδιά και νεαρούς ενήλικες που έχουν προβλήματα εθισμού σε ουσίες. Η έκδοση του βιβλίου είναι προγραμματισμένη για το 2012 και όπως σημείωσε χαρακτηριστικά ο Mitch Winehouse «<em>Ένιωσα ότι πρέπει να γράψω αυτό το βιβλίο όχι μόνο για να πω την πραγματική ιστορία της Amy αλλά και για να βοηθήσω τον εαυτό μου στην προσπάθεια μου για συναισθηματική ανάρρωση</em>»</p> Η Madonna διαψεύδει τη φημολογία περί παγκόσμιας τουρνέ το 2012 2011-10-14T05:59:06Z 2011-10-14T05:59:06Z http://www.avopolis.gr/international-news/madonna-2012-livenation Στυλιανός Τζιρίτας stziritas@gmail.com <p style="text-align: justify;">&nbsp;<img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/INTERNATIONAL/NEWS/madonna2.jpg" alt="madonna2" width="510" height="517" /></p> <p style="text-align: justify;">Η αλήθεια βέβαια είναι πως οι φήμες είχαν πολύ γερή βάση. Και αυτό διότι τις προηγούμενες ημέρες η <strong>Live Nation</strong> εξέδωσε ένα δελτίο τύπου σε fansite της τραγουδίστριας όπου και αναφερόταν ότι τον επόμενο Μάρτιο θα ξεκινήσει τουρνέ της <strong>Madonna</strong> και μάλιστα το εναρκτήριο λάκτισμα θα ήταν στο <strong>Auckland</strong> της Νέα Ζηλανδίας.<br />Σε ελάχιστο χρόνο βέβαια διαψεύστηκε από τα χείλη της εκπροσώπου της τραγουδίστριας και χαρακτηρίστηκε ως απάτη ενώ η Live Nation ψάχνει τους υπεύθυνους της φάρσας . Από την άλλη η δέσμευση της&nbsp; Madonna για δίσκο την επόμενη άνοιξη και μάλιστα με παραγωγό τον <strong>William Orbit</strong>.</p> <p style="text-align: justify;">&nbsp;<img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/INTERNATIONAL/NEWS/madonna2.jpg" alt="madonna2" width="510" height="517" /></p> <p style="text-align: justify;">Η αλήθεια βέβαια είναι πως οι φήμες είχαν πολύ γερή βάση. Και αυτό διότι τις προηγούμενες ημέρες η <strong>Live Nation</strong> εξέδωσε ένα δελτίο τύπου σε fansite της τραγουδίστριας όπου και αναφερόταν ότι τον επόμενο Μάρτιο θα ξεκινήσει τουρνέ της <strong>Madonna</strong> και μάλιστα το εναρκτήριο λάκτισμα θα ήταν στο <strong>Auckland</strong> της Νέα Ζηλανδίας.<br />Σε ελάχιστο χρόνο βέβαια διαψεύστηκε από τα χείλη της εκπροσώπου της τραγουδίστριας και χαρακτηρίστηκε ως απάτη ενώ η Live Nation ψάχνει τους υπεύθυνους της φάρσας . Από την άλλη η δέσμευση της&nbsp; Madonna για δίσκο την επόμενη άνοιξη και μάλιστα με παραγωγό τον <strong>William Orbit</strong>.</p> Σε κώμα ο Daniel Treacy των Television Personalities 2011-10-13T07:03:33Z 2011-10-13T07:03:33Z http://www.avopolis.gr/international-news/daniel-treacy-television-personalities Στυλιανός Τζιρίτας stziritas@gmail.com <p style="text-align: justify;"><img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/INTERNATIONAL/NEWS/Dan-Treacy-of-Television--001.jpg" alt="Dan-Treacy-of-Television--001" width="510" height="306" /></p> <p style="text-align: justify;"><br />Με λύπη πληροφορηθήκαμε εχθές ότι ο <strong>Daniel Treacy</strong> είναι αυτή τη στιγμή σε κώμα σε νοσοκομείο του Λονδίνου μετά από εγχείρηση στην οποία υποβλήθη για αφαίρεση αιματώματος στον εγκέφαλο.</p> <p style="text-align: justify;">Εκπρόσωπος της αστυνομίας δήλωσε ότι η αστυνομία ερευνά το πως τραυματίστηκε ο Treacy αλλά μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν στοιχεία.</p> <p style="text-align: justify;">Ελπίζουμε η εμβληματική φιγούρα του βρεταννικού punk/new wave να αναρρώσει...</p> <p style="text-align: justify;"><img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/INTERNATIONAL/NEWS/Dan-Treacy-of-Television--001.jpg" alt="Dan-Treacy-of-Television--001" width="510" height="306" /></p> <p style="text-align: justify;"><br />Με λύπη πληροφορηθήκαμε εχθές ότι ο <strong>Daniel Treacy</strong> είναι αυτή τη στιγμή σε κώμα σε νοσοκομείο του Λονδίνου μετά από εγχείρηση στην οποία υποβλήθη για αφαίρεση αιματώματος στον εγκέφαλο.</p> <p style="text-align: justify;">Εκπρόσωπος της αστυνομίας δήλωσε ότι η αστυνομία ερευνά το πως τραυματίστηκε ο Treacy αλλά μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν στοιχεία.</p> <p style="text-align: justify;">Ελπίζουμε η εμβληματική φιγούρα του βρεταννικού punk/new wave να αναρρώσει...</p> H Lady Gaga κέρδισε τη δίκη εναντίον καρικατούρας της 2011-10-14T10:49:14Z 2011-10-14T10:49:14Z http://www.avopolis.gr/international-news/h-lady-gaga Στυλιανός Τζιρίτας stziritas@gmail.com <p style="text-align: justify;">&nbsp;<img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/INTERNATIONAL/NEWS/Lady-crazy-l.jpg" alt="Lady-crazy-l" width="510" height="408" /></p> <p style="text-align: justify;">Η καρτουνίστικη καρικατούρα της δεν είναι άλλη από την <strong>Lady Goo Goo</strong> που εμφανίζεται στο <strong>Moshi Monsters</strong> και που μάλιστα είχε γίνει δημοφιλής νωρίτερα ατό το χρόνο με το video <em><strong>The Moshi Dance</strong></em>.&nbsp; Ο ιδρυτής και διευθύνων της <strong>Mind Candy</strong> που βρίσκεται πίσω από τα συγκεκριμένα κινούμενα σχέδια, <strong>Michael Acton Smith</strong>, υποστήριξε ότι <em>"...τα παιδιά θα χάσουν έναν αγαπητό ήρωα τους..</em>." και ότι <em>"...είναι σε θέση να κατανοήσουν τη διαφορά ανάμεσα στις δυο φιγούρες, την πραγματική και την εικονική</em>".</p> <p style="text-align: justify;">Νωρίτερα επίσης στο 2011 η Gaga είχε και πάλι κερδίσει μια σχετική δίκη, αυτή τη φορά απέναντι σε εταιρεία παγωτών που είχε λανσάρει το παγωτό με το όνομα <em><strong>Baby Gaga</strong></em>...</p> <p style="text-align: justify;">&nbsp;<img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/INTERNATIONAL/NEWS/Lady-crazy-l.jpg" alt="Lady-crazy-l" width="510" height="408" /></p> <p style="text-align: justify;">Η καρτουνίστικη καρικατούρα της δεν είναι άλλη από την <strong>Lady Goo Goo</strong> που εμφανίζεται στο <strong>Moshi Monsters</strong> και που μάλιστα είχε γίνει δημοφιλής νωρίτερα ατό το χρόνο με το video <em><strong>The Moshi Dance</strong></em>.&nbsp; Ο ιδρυτής και διευθύνων της <strong>Mind Candy</strong> που βρίσκεται πίσω από τα συγκεκριμένα κινούμενα σχέδια, <strong>Michael Acton Smith</strong>, υποστήριξε ότι <em>"...τα παιδιά θα χάσουν έναν αγαπητό ήρωα τους..</em>." και ότι <em>"...είναι σε θέση να κατανοήσουν τη διαφορά ανάμεσα στις δυο φιγούρες, την πραγματική και την εικονική</em>".</p> <p style="text-align: justify;">Νωρίτερα επίσης στο 2011 η Gaga είχε και πάλι κερδίσει μια σχετική δίκη, αυτή τη φορά απέναντι σε εταιρεία παγωτών που είχε λανσάρει το παγωτό με το όνομα <em><strong>Baby Gaga</strong></em>...</p> Η Whitney Houston επιδεικνύει συμπεριφορά ντίβας σε αεροπλάνο και γλιτώνει παρά τρίχα την αποβολή από το σκάφος 2011-10-14T05:56:21Z 2011-10-14T05:56:21Z http://www.avopolis.gr/international-news/whitney-houston-plane Στυλιανός Τζιρίτας stziritas@gmail.com <p style="text-align: justify;">&nbsp;<img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/INTERNATIONAL/NEWS/whit22.jpg" alt="whit22" width="510" height="477" /></p> <p style="text-align: justify;">Η Houston επιβιβάστηκε σε αεροπλάνο των αερογραμμών <strong>Delta Airlines</strong> τις προάλλες με σκοπό να πετάξει στο Ντιτρόιτ όπου και θα συμμετάσχει στη ταινία <em><strong>Sparkle</strong></em> που γυρίζεται αυτό τον καιρό. Σύμφωνα όμως με δελτίο τύπου των αερογραμμών αλλά και με μαρτυρίες επιβατών «<em>συμπεριφέρθηκε ως ντίβα</em>» μιλώντας απαξιωτικά σε ένα μέλος του πληρώματος που της ζήτησε να δέσει τη ζώνη της λίγο πριν την απογείωση. Τελικά συμμορφώθηκε βέβαια όταν της δηλώθηκε απερίφραστα ότι θα οδηγηθεί εκτός του αεροπλάνου αν δεν συμμορφωθεί…</p> <p style="text-align: justify;">Μερικές φορές δε φτάνει να είσαι μια από τις μεγαλύτερες φωνές παγκοσμίως τα τελευταία 30 χρόνια. Πρέπει να ο υποστηρίζεις και με ήθος…</p> <p style="text-align: justify;">&nbsp;<img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/INTERNATIONAL/NEWS/whit22.jpg" alt="whit22" width="510" height="477" /></p> <p style="text-align: justify;">Η Houston επιβιβάστηκε σε αεροπλάνο των αερογραμμών <strong>Delta Airlines</strong> τις προάλλες με σκοπό να πετάξει στο Ντιτρόιτ όπου και θα συμμετάσχει στη ταινία <em><strong>Sparkle</strong></em> που γυρίζεται αυτό τον καιρό. Σύμφωνα όμως με δελτίο τύπου των αερογραμμών αλλά και με μαρτυρίες επιβατών «<em>συμπεριφέρθηκε ως ντίβα</em>» μιλώντας απαξιωτικά σε ένα μέλος του πληρώματος που της ζήτησε να δέσει τη ζώνη της λίγο πριν την απογείωση. Τελικά συμμορφώθηκε βέβαια όταν της δηλώθηκε απερίφραστα ότι θα οδηγηθεί εκτός του αεροπλάνου αν δεν συμμορφωθεί…</p> <p style="text-align: justify;">Μερικές φορές δε φτάνει να είσαι μια από τις μεγαλύτερες φωνές παγκοσμίως τα τελευταία 30 χρόνια. Πρέπει να ο υποστηρίζεις και με ήθος…</p> Η χρεοκοπία των UB40 2011-10-18T05:59:35Z 2011-10-18T05:59:35Z http://www.avopolis.gr/international-news/ub40-down Στυλιανός Τζιρίτας stziritas@gmail.com <p style="text-align: justify;"><img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/INTERNATIONAL/NEWS/UB40.jpg" alt="UB40" width="510" height="354" /></p> <p style="text-align: justify;">Αν και παραπάνω από 50 τραγούδια τους έχουν μπει στα βρετανικά charts και έχουν πωλήσεις άνω των 70 εκατομμυρίων δίσκων, οι <strong>UB40</strong> δήλωσαν πτώχευση.</p> <p style="text-align: justify;">Δικαστής του Birmingham αποφάσισε ότι η κατάσχεση μουσικών οργάνων και μηχανημάτων θα προχωρήσει εκ μέρους εφοριακών για να πληρωθούν τα χρέη της μπάντας προς το δημόσιο. Το 2008 ο τραγουδιστής της μπάντας και ιδρυτικό μέλος <strong>Ali Campbell</strong> είχε φύγει με τις οικονομικές διαφορές να είναι το κυριότερο σημείο προστριβής του με τη μπάντα. Τότε μάλιστα είχε πει ότι «<em>άνθρωποι στον περίγυρο της μπάντας έχουν απομυζήσει το σχήμα με τη βοήθεια κάποιων μελών των UB40</em>».<br />Όσο για τις ήδη κανονισμένες συναυλίες της μπάντας στις αρχές του 2012 κανείς φυσικά δεν ξέρει τι μέλλει γενέσθαι.</p> <p style="text-align: justify;"><img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/INTERNATIONAL/NEWS/UB40.jpg" alt="UB40" width="510" height="354" /></p> <p style="text-align: justify;">Αν και παραπάνω από 50 τραγούδια τους έχουν μπει στα βρετανικά charts και έχουν πωλήσεις άνω των 70 εκατομμυρίων δίσκων, οι <strong>UB40</strong> δήλωσαν πτώχευση.</p> <p style="text-align: justify;">Δικαστής του Birmingham αποφάσισε ότι η κατάσχεση μουσικών οργάνων και μηχανημάτων θα προχωρήσει εκ μέρους εφοριακών για να πληρωθούν τα χρέη της μπάντας προς το δημόσιο. Το 2008 ο τραγουδιστής της μπάντας και ιδρυτικό μέλος <strong>Ali Campbell</strong> είχε φύγει με τις οικονομικές διαφορές να είναι το κυριότερο σημείο προστριβής του με τη μπάντα. Τότε μάλιστα είχε πει ότι «<em>άνθρωποι στον περίγυρο της μπάντας έχουν απομυζήσει το σχήμα με τη βοήθεια κάποιων μελών των UB40</em>».<br />Όσο για τις ήδη κανονισμένες συναυλίες της μπάντας στις αρχές του 2012 κανείς φυσικά δεν ξέρει τι μέλλει γενέσθαι.</p> Αρλέτα: Στην Ελλάδα δεν εκτιμούμε ό,τι έχει σχέση με την Ελλάδα. Θα έρθουν πολύ πιο δύσκολες μέρες αν δεν καταλάβουμε πως, αν δεν αγαπήσουμε τον τόπο μας και τους εαυτούς μας, δεν θα πάμε πουθενά... 2011-09-29T10:42:13Z 2011-09-29T10:42:13Z http://www.avopolis.gr/greek-interviews/2011-09-29-10-47-01 Θάνος Καμπύλης tkamp@hotmail.com <p><em><img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/GREEK/INTERVIEWS/Arleta45_frontpage.jpg" alt="Arleta45_frontpage" width="510" height="382" /></em></p> <p><em>Με αφορμή την επικείμενη συναυλία της στο Ηρώδειο (την ερχόμενη Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου), είχα μεγάλη περιέργεια να γνωρίσω από κοντά τη φωνή της “Σερενάτας” και του “Μπαρ Το Ναυάγιο”. Τη συνάντησα στη χώρα που έχει «μεταναστεύσει», όπως μου είπε –στην Κυψέλη– σε ένα σπίτι όπου κυριαρχούσε το ξύλο, οι κούκλες, και οι νότες… Ο χυμός μήλο που μου προσέφερε ήταν ό,τι έπρεπε για το ζεστό μεσημέρι του Σεπτεμβρίου και η κουβέντα ξεκίνησε όπως οι καυγάδες που έκανε μικρή στο σχολείο, όταν έπαιρνε φόρα και χτυπούσε κατευθείαν στο στομάχι τους «πιο δυνατούς μαθητές», οι οποίοι τρόμαζαν τους πιο αδύναμους… Η σταθερά ζεστή φωνή της και το παιδικό –ακόμη– βλέμμα της έκαναν την κουβέντα να ξεκινήσει πριν καν προλάβω να πατήσω το rec…</em></p> <p><br /><strong>Πώς ξεκινάει λοιπόν το παραμύθι σας;</strong></p> <p>Από μικρή τραγουδούσα ακούγοντας τον πατέρα μου. Από αυτόν έμαθα να τραγουδάω. Δεν είχε καμία σχέση με το επάγγελμα. Ήταν γιατρός, αλλά ήταν εξαιρετικός τραγουδιστής. Μία από τις καλύτερες ανδρικές φωνές που έχω ακούσει ποτέ μου. Έτσι μεγάλωσα. Με μια ωραία φωνή στα αυτιά μου.</p> <p><strong>Και ρεπερτόριο;</strong></p> <p>Δημοτικά και οπερέτες. Και στη συνέχεια τους συνθέτες τους γνωστούς, που κι εσείς ξέρετε.</p> <p><strong>Με τα δημοτικά έχετε ακόμα επαφή;</strong></p> <p>Ε, βέβαια! Και μ’ αρέσουν και πάρα πολύ. Τα τραγουδάω όπως μπορώ να τα τραγουδήσω –γιατί δεν είμαι δημοτική τραγουδίστρια– αλλά τα έχω, δηλαδή τα νιώθω στην ψυχή μου και στο μυαλό μου. Και τα σέβομαι πάρα πολύ. Είναι κρίμα που κανείς δεν πήρε τη δημοτική μουσική και να την κάνει ας το πούμε έντεχνη. Να τη μεταλλάξει δηλαδή σε κλασική. Γιατί αυτό έγινε παντού. Κι εδώ έγινε, μα σε πολύ μικρότερη κλίμακα, γιατί εδώ όσοι το έκαναν ήταν πολύ επηρεασμένοι από την κλασική μουσική. Την ξένη... Η ελληνική ήταν «τζιζ». Και αυτοί που ασχολήθηκαν με τα δημοτικά, πάντως, δεν νομίζω ότι τα πήραν πολύ στα σοβαρά. Έπαιρναν πιο πολύ στα σοβαρά την κλασική μουσική των άλλων χωρών, κατά τη γνώμη μου. Πολλοί μπορεί να με βαρέσουν για αυτό που λέω, αλλά δεν έχει σημασία. Χρειάζεται δηλαδή πάρα πολλή αγάπη, γνώσεις, και μεράκι, αλλά και μεγάλο στομάχι –γιατί στην Ελλάδα οτιδήποτε έχει σχέση με την τέχνη, το φτύνουνε όλοι, μηδενός εξαιρουμένου.</p> <p><strong>Είναι καταδικασμένα να ξεθωριάσουν πιστεύετε;</strong></p> <p>Πιστεύω ότι στην Ελλάδα δεν εκτιμούμε ό,τι έχει σχέση με την Ελλάδα. Θα σου φέρω ένα παράδειγμα που το λέω μετά λόγου γνώσεως και παρρησίας: πριν μερικά χρόνια μια κυρία είχε την αχαρακτήριστη σκέψη να γίνουν τα Αγγλικά επίσημη γλώσσα του ελληνικού κράτους... Όταν το άκουσα αυτό –και να ξέρεις εμείς οι μεγάλοι έχουμε και μια ιδιαίτερη αγάπη για τη γλώσσα– πήρα φόρα για να αρχίσω να χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο. Κι αυτήν την κυρία, αντί να της κάνουν κάτι, την κάνανε Υπουργό Παιδείας. Να τη χαίρεστε! Κατάλαβες τι εννοώ; Δεν εκτιμούμε αυτό που έχουμε. Γι’ αυτό είμαστε εδώ που είμαστε. Ούτε τώρα το εκτιμούμε, ούτε τώρα προσπαθούμε να κάνουμε κάτι για αυτό. Φοβούμαι ότι θα έρθουν πολύ πιο δύσκολες μέρες αν δεν καταλάβουμε πως, αν δεν αγαπήσουμε τον τόπο μας και τους εαυτούς μας, δεν θα πάμε πουθενά. Και τα περισσότερα προβλήματα είναι θέματα παιδείας. Όλες οι «προχωρημένες» χώρες έχουν κάνει πολύ μεγάλες και σκληρές αλλαγές, αλλά τις έκαναν όταν έπρεπε και στον χρόνο που έπρεπε. Εμείς αυτήν τη στιγμή καλούμαστε να τις κάνουμε όλες μαζί κι έτσι δεν κάνουμε τίποτα. Εγώ ας πούμε πρέπει να κάνω δύο εγχειρήσεις στα πόδια μου. Δεν μπορώ να τις κάνω ταυτόχρονα, πώς θα γίνει δηλαδή;</p> <p><strong>Να πάμε λίγο στην αρχή… Αργυρώ + Νικολέτα = Αρλέτα;</strong></p> <p>Ακριβώς. Ο νονός μου με φώναζε Αρλέτα, και με φωνάζουν έτσι από παιδάκι. Δεν είναι ψευδώνυμο.</p> <p><img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/GREEK/INTERVIEWS/Arleta_245.jpg" alt="Arleta_245" width="510" height="339" /></p> <p><strong>Καταγωγή;</strong></p> <p>Από Ορχομενό, Λιβαδειά, πατρίδα μου όμως είναι το κέντρο της Αθήνας. Μεγάλωσα στην Αγίου Κωνσταντίνου, μετακόμισα μετά στα Εξάρχεια, έζησα πολλά χρόνια εκεί, και τώρα έχω μεταναστεύσει στην Κυψέλη. Όλη μου τη ζωή δηλαδή στο τρίγωνο του θανάτου.</p> <p><strong>Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, ζωγραφική… Πώς έγινε το πέρασμα στη μουσική;</strong></p> <p>Δεν έγινε κανένα πέρασμα. Συνυπάρχουν αυτά τα δύο. Όσο μπορώ ζωγραφίζω, σχεδιάζω –και δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσει αυτό. Μάλλον τελευταίο θα σταματήσει.</p> <p><strong>Θεματολογία;</strong></p> <p>Δεν έχω. Αλλάζει ανάλογα με τις εποχές. Και είναι λίγο μπερδεμένα αυτά που σχεδιάζω. Ειδικά τώρα τελευταία…</p> <p><strong>Και τα αγαπάτε το ίδιο;</strong></p> <p>Βέβαια... Είναι σαν να ρωτάς ποιο από τα παιδιά σου αγαπάς πιο πολύ. Απλώς το τραγούδι μου πρόσφερε πιο πολλά πράγματα πρακτικά και μου έδωσε την ευκαιρία να έρθω σε επαφή με περισσότερο κόσμο.</p> <p><strong>Το ευρύ κοινό σας έχει συνδέσει με το Νέο Κύμα… (πριν τελειώσω τη φράση μου με διακόπτει)</strong></p> <p>Όχι το ευρύ κοινό... Οι δημοσιογράφοι το ’χουν κάνει αυτό, γιατί κάθονται σε μια ταμπελίτσα και δεν θέλουν να την αφήσουν.</p> <p><img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/GREEK/INTERVIEWS/Arleta_345.jpg" alt="Arleta_345" width="510" height="368" /></p> <p><strong>Είναι λοιπόν μια ταμπέλα που θα θέλατε να αποτινάξετε από πάνω σας;</strong></p> <p>Ευθύς εξαρχής, από τον πρώτο μου δίσκο, ζήτησα να βγάλουν την ταμπέλα «νέο κύμα» και τη βγάλανε. Δεν αρνούμαι ότι ξεκίνησα από εκεί, θα ’ταν αστείο να πω κάτι τέτοιο, αλλά δεν τελείωσα εκεί. Το Νέο Κύμα έχει όμως τελειώσει εδώ και σαράντα χρόνια κι εγώ υπάρχω ακόμα…</p> <p><strong>Πώς θα περιγράφατε εκείνη την εποχή –του Νέου Κύματος– σε ένα νέο παιδί που έχει στο μυαλό του μόνο εικόνες από χρεοκοπίες, spread και ομόλογα;</strong></p> <p>Ήταν μια εποχή πολύ τραυματική για μένα. Και μαγική ταυτόχρονα.</p> <p><strong>Τραυματική γιατί;</strong></p> <p>Γιατί δεν είχα τραγουδήσει ποτέ μου. Με ενδιέφερε μόνο να τελειώσω τη σχολή μου. Και ένιωθα ότι κρατούσα τον κόσμο στα χέρια μου. Και μου έγινε μια πρόταση τελείως τυχαία…</p> <p><strong>Δηλαδή;</strong></p> <p>Βρέθηκα σε μια εκδρομή, σε μια παρέα εγώ, στη διπλανή ο Γιώργος ο Παπαστεφάνου, και από ’κει ξεκίνησε η περιπέτεια. Ξεκίνησα να τραγουδάω το 1966-1967, μετά από λίγο έγινε η χούντα και τα πράγματα στράβωσαν πολύ άσχημα. Δεν μπόρεσα να τραγουδήσω για τρία χρόνια μετά. Μόλις έβγαλα τον πρώτο δίσκο, αυτός φούντωσε λόγω μιας τετρασέλιδης συνέντευξης την οποία μου ’χε κάνει ο Γιώργος ο Πηλιχός για τον Ταχυδρόμο –ήταν διάσημος δημοσιογράφος της εποχής. Σκέψου, μια βδομάδα με κυνηγούσε να μου πάρει συνέντευξη κι εγώ τον ρωτούσα τι δουλειά έχω να δώσω συνέντευξη αφού δεν με ξέρει ούτε η μάνα μου… Εν τω μεταξύ δεν είχα ξανατραγουδήσει μπροστά σε κόσμο και ήμουν και ιδιαίτερα κλειστός άνθρωπος. Μόλις βγήκα να τραγουδήσω έσπασα λοιπόν τα μούτρα μου. Αρρώστησα. Από το άγχος και άλλα πολλά.</p> <p><strong>Αν δεν κάνω λάθος είχε λογοκριθεί κι ο πρώτος σας δίσκος;</strong></p> <p>Ναι, και ποτέ δεν κατάλαβα γιατί. Και λογοκρίθηκα κι εγώ, αγρίως. Όλα μου πηγαίνανε κατά διαόλου. Έτσι, συνολικά είχα τραγουδήσει μια χρονιά-μιάμιση. Αυτή ήταν και η θητεία μου στις μπουάτ, η οποία πήρε μεγάλες διαστάσεις, δυσανάλογες της πραγματικότητας. Και κάπου εκεί εμφανίστηκε ο Ζωρζ Μουστακί και βρέθηκα να τραγουδάω στο Παρίσι, ενώ είχα σταματήσει να τραγουδάω για μεγάλο διάστημα. Ένα από τα πιο περίεργα πράγματα που έχουν συμβεί στη ζωή μου.</p> <p><strong>Εκεί, στα μπαράκια του Παρισιού, δεν είχατε μεγαλύτερο άγχος από τις μπουάτ της Ελλάδας;</strong></p> <p>Έβγαινα στη σκηνή με κλοτσιές! Στην κυριολεξία δηλαδή με κλοτσήσανε... Αλλιώς δεν έβγαινα στη σκηνή. Είχα κοκαλώσει.</p> <p><strong>Και πώς κρίθηκε η εμφάνισή σας;</strong></p> <p>Πάρα πολύ καλά πήγε. Πήρα εξαιρετικές κριτικές –δυστυχώς για εμένα.</p> <p><strong>Πώς βιώνατε αλήθεια το τρακ πάνω στη σκηνή;</strong></p> <p>Να σου πω κάτι. Δεν είχα ποτέ τρακ στη φωνή, πάντα έβγαινε περίφημα. Αλλά τρέμανε τα χέρια μου και ιδρώνανε. Τώρα απλώς πονάνε. Αλλά δεν είναι πλέον από τρακ. Είναι επειδή είμαι γριά (και σκάει ένα χαμόγελο). Όχι λοιπόν, πάνω στη σκηνή δεν έχω τρακ. Μέχρι να βγω όμως, μπορεί να αρρωστήσω.</p> <p><img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/GREEK/INTERVIEWS/Arleta_445.jpg" alt="Arleta_445" width="510" height="278" /></p> <p><strong>Μαγεία εκείνη την εποχή υπήρχε;</strong></p> <p>Υπήρχε και ήταν μοναδική. Όσοι την έζησαν ξέρουν τι λέω. Αν δεν την έχεις ζήσει, δεν μπορείς να καταλάβεις. Οι μπουάτ ήταν ο πιο πολιτισμένος χώρος ψυχαγωγίας που έχει περάσει ποτέ από την Ελλάδα. Κρατήσανε πολύ λίγο όμως, γιατί μετά μπήκανε μέσα άνθρωποι πολύ συνηθισμένοι από κέντρα, και τις κάνανε κέντρα, και τελείωσαν. Κι ήρθε και η χούντα μετά και τις αποτελείωσε, γιατί τα τραγούδια που ακούγονταν εκεί ήταν πολύ προχωρημένα για τα γούστα της. Ήταν πάντως μια περίοδος που η Ελλάδα, μετά από όλα όσα είχε περάσει –εμφύλιος κτλ.– είχε αρχίσει να ορθοποδεί. Και με αυτό εννοώ ότι ο κόσμος είχε αρχίσει να ψυχαγωγείται πάλι, το θέατρο έβγαζε τον Κουν, υπήρχε ο Θεοδωράκης, ο Χατζιδάκις, ο Γκάτσος, ο Κακογιάννης έκανε ταινίες που πήγαιναν σε όλο τον κόσμο, ο Κούνδουρος έκανε θαυμάσιες δουλειές. Και πολλοί άλλοι, Μαμαγκάκης, Ξαρχάκος… Μια εποχή η οποία έβγαλε πρόσωπα.</p> <p><strong>Η μπουάτ Απανεμιά υπήρχε από τότε;</strong></p> <p>Υπήρχε… Την είχε ένας παθιασμένος με τις μπουάτ άνθρωπος και γι’ αυτό και δεν την άφησε ποτέ. Δεν ήθελε να κάνει τίποτε άλλο. Και ίσως να μη μπορούσε να κάνει και κάτι άλλο... Την κράτησε μέχρι τέλους και δεν ήταν εύκολο να κρατήσεις μια μπουάτ. Όπως και τώρα οι μικροί χώροι. Γι’ αυτό ανοιγοκλείνουν συνέχεια.</p> <p><strong>Επιστρέφω στην αρχική μας κουβέντα. Με την πολιτική, μου είπατε δεν ασχολείστε...</strong></p> <p>Δεν είναι πως δεν ασχολούμαι. Είμαι πολύ ενημερωμένη, αλλά φοβάμαι ότι με την πολιτική δεν μπορεί να γίνει κάτι. Κι αυτό γιατί οι πολιτικοί δεν μπαίνουν στην πολιτική για να δώσουν, αλλά για να πάρουν. Είναι το ίδιο με το τραγούδι. Εγώ όπου μπήκα, μπήκα για να δώσω. Δεν το ήξερα, αλλά μετά από τόσα χρόνια πλέον το ξέρω. Πήρα, σαφέστατα πήρα. Όμως έδωσα κιόλας. Οι περισσότεροι μπαίνουν κάπου και νομίζουν ότι μόνο θα πάρουν. Δεν είναι έτσι. Όλα είναι θέμα παιδείας –να το θυμάσαι αυτό. Η παιδεία είναι η σε βάθος γνώση. Κι ο δάσκαλος πρέπει να είναι εκεί για να σου κερδίσει χρόνο, ώστε να ψάξεις μόνος σου να βρεις όσα πρέπει. Για αυτό θεωρώ ότι ένας καλός δάσκαλος αξίζει το βάρος του σε χρυσάφι. Δεν υπάρχουν πολλοί δυστυχώς… Εγώ είχα καλούς δασκάλους και τους χρωστάω πολλά. Σε δασκάλους, σε φίλους και σε γιατρούς (ξεσπάει σε γέλια).</p> <p><strong>Με την τεχνολογία πώς τα πάτε;</strong></p> <p>Ποτέ δεν ήμουν εχθρική με την τεχνολογία. Ήμουν και μάστορας πολύ καλός και μου άρεσαν πολύ οι μηχανές. Πήγαινα μάλιστα και σε συνεργεία και παρακολουθούσα. Όπως και ξυλουργική ήξερα. Γενικά αγαπώ πολύ τους μαστόρους και τους τεχνίτες. Να, κοίταξε εκεί! (και μου δείχνει ένα εντυπωσιακό χειροποίητο σκάκι με φιγούρες). Έναν χρόνο μου πήρε να το φτιάξω...</p> <p><strong>Παίζετε κιόλας;</strong></p> <p>Δυστυχώς όχι. Ξέρω μόνο τις βασικές κινήσεις. Αλλά μου αρέσει πολύ σαν αντικείμενο. Το είδα σε ένα φιλικό σπίτι και από ζήλεια το έφτιαξα κι εγώ. Να ξέρεις, όλα από ζήλεια τα κάνω... Και τραγούδια έτσι ξεκίνησα να γράφω. Από ζήλεια.</p> <p><strong>Και με το διαδίκτυο;</strong></p> <p>Πρόσφατα άρχισα να ασχολούμαι με το διαδίκτυο κι έχω αρχίσει και εξοικειώνομαι. Αλλά χρειάζονται αντιστάσεις και εκεί. Αλλιώς είναι σαν αυτές τις τεράστιες σκούπες που διαφημίζουν, οι οποίες ρουφάνε τα πάντα στο πέρασμά τους –και σε ρουφάνε κι εσένα. Και οι καλύτερες αντιστάσεις που μπορείς να έχεις είναι η παιδεία. Όλοι σε αυτή τη ζωή ερχόμαστε tabula rasa. Το μόνο που ξέρουμε ερχόμενοι είναι να ψάξουμε το βυζί της μάνας μας –και κάποιες φορές ούτε κι αυτό. Από ’κει και πέρα πρέπει να μάθουμε τα πάντα. Να βλέπουμε, να ακούμε, κτλ. Μετά πρέπει να μάθεις τα επόμενα. Πώς κοινωνικοποιείσαι, τι συμβαίνει γύρω σου... Αυτά λοιπόν δεν μπορεί να στα μάθει το ίντερνετ. Υπάρχουν σίγουρα άνθρωποι που μπορούν να ψάχνουν και να βρίσκουν μόνοι τους πράγματα, αλλά δεν μπορείς να βασιστείς σε αυτούς. Η κοινωνία δεν καθορίζεται από τους πολύ επάνω και τους πολύ κάτω, καθορίζεται από τον μέσο όρο. Και στην Ελλάδα ο μέσος όρος πάσχει. Και σαν γνώση και σαν ζωή. Δεν με ενδιαφέρουν ούτε οι ιδιοφυείς, ούτε οι ηλίθιοι. Μπορεί να είναι καλοί άνθρωποι, αλλά δεν διαμορφώνουν εκείνοι τη ζωή.</p> <p><strong>Μιας και το διαδίκτυο είναι εργαλείο της νέας γενιάς, βλέπετε κάποια ελπίδα για τα νέα παιδιά;</strong></p> <p>Εγώ θεωρώ ότι τα νέα παιδιά είναι καλύτερα από μας. Απλώς δεν θέλουν να τους το λέμε. Από μας είναι καλύτεροι σίγουρα, γιατί έτσι όπως τα καταφέραμε εμείς, δεν νομίζω ότι γίνεται χειρότερα. Το χειρότερο ήδη βρίσκεται εδώ. Και είναι κατόρθωμα της προηγούμενης γενιάς. Και της προ-προηγούμενης. Απλώς θα πρέπει να καταλάβουν ότι αυτός ο τόπος με τον οποίον ζουν είναι πάρα πολύ ακριβός, πολύ ακριβοπληρωμένος. Όχι το χρέος μας. Έχει πληρωθεί με αίμα, και δάκρυα και με χρήμα. Και είναι τόπος που αξίζει να υπάρχει η Ελλάδα. Είναι σαν την Ιθάκη. Ο Καβάφης δηλαδή, γράφοντας αυτό το ποίημα, είπε την ιστορία της Ελλάδας σε λίγους στίχους. Η Ελλάδα μόνο το ταξίδι μπορεί να σου δώσει, δεν μπορεί να σου δώσει πράγματα πολλά. Μικρή χώρα είναι. Είναι αυτό που λέει ο Σεφέρης, ένας τόπος κλειστός, όλο βουνά. Ένας χώρος δύσκολος, ορεινός, σπασμένος σε πολλά κομμάτια, που έχουν περάσει από πάνω του οι πάντες. Και έχει βγάλει φοβερές προσωπικότητες –και εξακολουθεί να βγάζει, αλλά κανένας δεν τις ξέρει. Οι καλύτεροι φεύγουν. Κι αυτό είναι το χειρότερο: δεν μπορούμε να κρατήσουμε τους καλούς.&nbsp;</p> <p><img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/GREEK/INTERVIEWS/Arleta_545.jpg" alt="Arleta_545" width="510" height="235" /></p> <p><strong>Υπάρχουν περιθώρια για αισιοδοξία;</strong></p> <p>Για μένα υπάρχουν μεγάλα περιθώρια, γιατί πιστεύω βαθύτατα στη νέα γενιά. Το θέμα είναι τι μπορεί να γίνει ώστε αυτή η γενιά να πιστέψει στον εαυτό της και να κάνει πράγματα. Και μπορεί να τα κάνει μόνο και μόνο επειδή είναι νέα. Αρκεί να μην παραιτηθεί. Να σου πω κάτι; Εγώ είχα τραγούδια τα οποία μου πήραν δέκα και έντεκα χρόνια μέχρι να τα τελειώσω. Αλλά επέμεινα. Δεν παραιτήθηκα. Και βγήκαν όπως τα ήθελα.</p> <p><strong>Κι αν τα παιδιά μοιάσουν στις προηγούμενες γενιές;</strong></p> <p>Είναι ένα θέμα αυτό, γιατί οι προηγούμενες γενιές έδειξαν να μην αγαπούν καθόλου την πατρίδα τους. Ελπίζω να μην το κάνουν. Αυτή η νοσηρή κατάσταση έχει ρίζες από τον Β΄ Παγκόσμιο. Και πιο πριν, αλλά ας μην το πάμε τόσο πίσω. Οι Έλληνες έχουν μια αίσθηση αδικίας στο πετσί τους, χωρίς να υπάρχει δικαιολογία. Αυτό όμως κάποτε θα πρέπει να κοπεί. Πέφτουμε σε μια λούμπα και δεν βγάζει πουθενά. Και ατάκες όπως «είμαστε ένας λαός διεφθαρμένος» δεν θέλω να τις ακούω. Μπορεί να είναι έτσι, αλλά δεν θέλω να τις ακούω γιατί δεν βγάζει κάπου. Δεν προσφέρει κάτι. Και μια χώρα που είναι παράλυτη, και έχει ξαναϋπάρξει, θα πρέπει να προσπαθήσει να περπατήσει. Αυτό βρίσκεται πια στα χέρια των νέων. Αρκεί να μην έχουν πάρει τα συνήθεια των μπαμπάδων και των παππούδων τους.</p> <p><strong>Πολύ φοβάμαι πως έχουν…</strong></p> <p>Εγώ δεν ξέρω. Δεν είμαι νέα. Πες μου εσύ που είσαι νέος...</p> <p><strong>Μόνο το παράδειγμα των παρατάξεων στα πανεπιστήμια να πάρουμε, καταλαβαίνετε…</strong></p> <p>Κι εγώ σε ρωτώ: τι δουλειά έχουν οι παρατάξεις στα πανεπιστήμια; Έχουν αναρωτηθεί τι τους προσφέρουν; Πάνε απλά για να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη; Οι φοιτητές πρέπει μόνοι τους να τα κόψουν αυτά τα προνόμια. Παλιά, έπιανα πολύ κουβέντα με ταξιτζήδες. Δεν οδηγώ. Και είχα πέσει σε έναν γκρινιάρη, που έβριζε και φώναζε. Και του λέω: Να σου πω αγόρι μου, αν το παιδί σου χωρίς να έχει προσόντα, σου προτείνουν να διοριστεί κάπου, θα το κάνεις; Βέβαια, μου απάντησε. Τότε, του λέω, δεν έχεις δικαίωμα να μιλάς. Και τελείωσε εκεί η κουβέντα.</p> <p><strong>Και οι πολιτικοί θα πρέπει αντίστοιχα να κόψουν τα δικά τους προνόμια;</strong></p> <p>Εγώ είχα κάνει μια πρόταση. Κάθε πολιτικός, πριν μπει στην πολιτική, θα πρέπει να υπογράφει τρεις όρους και να τους τηρεί υπό την απειλή ποινής: ότι θα στέλνει τα παιδιά του σε δημόσιο σχολείο όπως όλα τα παιδιά, ότι θα κυκλοφορεί ο ίδιος και η οικογένειά του με τα μέσα μαζικής μεταφοράς τα οποία προορίζονται για τον πολύ κόσμο και ότι θα πηγαίνει στα νοσοκομεία που θα προορίζονται για τον πολύ κόσμο. Αλλιώς να χάνει τη θέση του και τα προνόμια του. Γιατί είναι πολύ εύκολο να μιλάς, αλλά δύσκολο να το κάνεις.&nbsp;</p> <p><strong>Μου ’χε κάνει παλιότερα μεγάλη εντύπωση σε μια συνέντευξή σας το εξής: «Είναι ψέματα όσα ακούγονται για το ότι έχω σπάσει κιθάρα σε κεφάλι. Δεν θα το έκανα ποτέ αυτό σε μια κιθάρα». Με αφορμή αυτό, θα ήθελα να μου περιγράψετε τη σχέση σας με το κοινό σας.</strong></p> <p>Είναι τελείως διαφορετική τώρα από ότι όταν ξεκίνησα. Όταν ξεκίνησα δεν υπήρχε σχέση. Ήμουν τελείως άπειρη, δεν ήξερα τι μου γινόταν. Η άμεση επιτυχία με είχε καταστρέψει, γιατί δεν ήξερα πώς να τη διαχειριστώ. Μου πρόσφερε πάντως πράγματα: ο κόσμος με αγάπησε από την αρχή, και το περίεργο είναι ότι συνέχισε να με αγαπάει.</p> <p><strong>Περίεργο γιατί;</strong></p> <p>Περίεργο γιατί εγώ δεν φερόμουν ποτέ καλά. Ήμουν άγριο παιδί, εριστική, δεν σήκωνα μύγα στο σπαθί μου. Από ορισμένες απόψεις, εξακολουθώ και είμαι έτσι. Με μια διαφορά: τώρα είμαι πολύ πιο ανεκτική με τους ανθρώπους. Τότε όχι. Και εκεί που έκανα την οριστική στροφή, ήταν μετά την σοβαρή περιπέτεια υγείας την οποία είχα, όταν και συνειδητοποίησα ότι πολύς κόσμος με αγαπάει. Αυτό δεν το ήξερα. Γιατί μου δώσανε στη συνέχεια ένα βιβλίο με όσα είχαν γραφτεί για μένα στο ίντερνετ και τρελάθηκα. Γιατί δεν είχα αυτήν την επαφή με το κοινό. Δεν είχα τραγουδήσει τόσο πολύ ζωντανά. Ήμουν κυρίως τραγουδίστρια δίσκων. Γι’ αυτό τώρα, όσο κι αν ακούγεται αστείο, θέλω όσο αντέχω να παίζω ζωντανά.</p> <p><strong>Κι ερχόμαστε στη συναυλία του Ηρωδείου. Γιατί το Ηρώδειο;</strong></p> <p>Δεν το επέλεξα εγώ. Γενικά δεν έχω παίξει σε ό,τι λέμε «πολύ επίσημοι χώροι». Αυτός που την οργάνωσε μου είπε να παίξω στο Ηρώδειο και σκέφτηκα ότι μετά από 45 χρόνια μπορώ να παίξω κι εγώ εκεί. Κυρίως έπαιζα σε μικρούς χώρους. Δεν έχω παίξει ποτέ σε σκηνές. Μικρούς χώρους και θέατρα μόνο –και τις μπουάτ. Που θα πει κουτί. Σε κουτιά λοιπόν... Δεν τα φοβάμαι τα θέατρα όμως. Είναι πιο εύκολο να παίξεις σε θέατρα παρά σε μπουάτ. Στη μπουάτ δεν μπορείς να κοροϊδέψεις με τίποτα τον άλλον.</p> <p><strong>Σε μεγάλους χώρους δηλαδή «κοροϊδεύεται» το κοινό;</strong></p> <p>Μπορείς να παίξεις με το κοινό, γιατί υπάρχει η απόσταση. Είναι πιο θεατρικό. Και το θέατρο είναι μια απάτη, μερικώς.</p> <p><strong>Θα έχετε το άγχος της πρώτης φοράς;</strong></p> <p>Δεν είναι της πρώτης φοράς. Είναι μέχρι να γίνει κάτι. Θέλω μόνο να γίνει, να πάει καλά, και να πάω παραπέρα.</p> <p><strong>Εκείνο το βράδυ τι να περιμένουμε;</strong><br />&nbsp;<br />Μια εκδρομή. Σ αρέσουν οι εκδρομές;</p> <p><strong>Πάρα πολύ. Σε ποιον δεν αρέσουν; Εκδρομή στο παρελθόν;</strong></p> <p>Όχι! Μια εκδρομή δεν είναι μόνο στο παρελθόν. Μπορεί να ξεκινά από παλιά και να φτάνει μέχρι σήμερα...</p> <p><strong>Κιθάρα, φωνή και…;</strong></p> <p>Και μια ορχήστρα έξι ατόμων. Οι οποίοι είναι πάρα πολύ καλοί μουσικοί. Και κάποιες εκπλήξεις. Κάποιοι φίλοι που θα έρθουν να μου κάνουν παρέα.</p> <p><strong>Από σημερινό ρεπερτόριο τι ερεθίσματα έχετε;</strong></p> <p>Τι να σου πω... Έχω κάποιους αγαπημένους καλλιτέχνες, αλλά περισσότερο στη δικιά μου τη γενιά. Μ’ αρέσουν πολύ οι μπαλάντες. Από μπάντες δεν ξέρω πολλά πράγματα. Τελευταία που θυμάμαι είναι οι Queen –τους λάτρευα! Και κάποια heavy metal γκρουπ. Αυτό που δεν αγαπώ πάντως είναι το δήθεν, που αποτελεί το 90, να μην πω το 99% της μουσικής. Πάντα έτσι ήταν βέβαια, απλώς τώρα προβάλλεται πιο πολύ.</p> <p><strong>Κάποια φωνή που βρήκατε εξαιρετική;</strong></p> <p>Όχι... Αλλά εμένα δεν με συγκινούν οι εξαιρετικές φωνές. Με συγκινούν οι ανατρεπτικές φωνές. Που σηκώνουν την πέτρα και δεν τις νοιάζει αν από κάτω έχει σκορπιό, σκουλήκι ή λουλούδι.</p> <p><strong>Ο πιο διαχρονικός δίσκος που έχετε στη συλλογή σας;</strong></p> <p>Νομίζω ένας της Nina Simone, φοβερή τραγουδίστρια και συνθέτης. Ο οποίος περιέχει μια φοβερή εκτέλεση στο “I Put A Spell On You” του Screaming Jay Hawkins. Γενικά αγαπώ τους μαύρους καλλιτέχνες. Είναι σαν να γεννήθηκαν με ένα χάρισμα.</p> <p><strong>Από δικές σας δουλειές;</strong></p> <p>Δεν μπορώ να αναφερθώ εγώ σε αυτό. Αν πρέπει να ξεχωρίσω οπωσδήποτε όμως, είναι του Σπανού το “Μια Φορά Θυμάμαι”, η “Σερενάτα” και το “Μπαρ το Ναυάγιο”. Αυτά τα τρία είναι τα σουξέ μου γιατί άντεξαν στον χρόνο. Και συνήθως τα τραγούδια μου γίνονται γνωστά πολύ πιο αργά από όταν βγαίνουν. Γιατί καλύπτονται από τα σουξέ. Γι’ αυτό είναι βέβαια υπεύθυνα τα ραδιόφωνα.</p> <p><strong>Το “Μπαρ Tο Ναυάγιο” βασίστηκε σε αληθινή ιστορία;</strong></p> <p>Η αλήθεια είναι ότι τότε βρισκόμουν σε ένα μπαρ στην Κατεχάκη, μου τελείωσαν τα τσιγάρα και βγήκα εις άγραν περιπτέρου. Σε ένα στενό είδα ένα φως, και μπήκα. Δεν ήταν ψιλικατζίδικο. Ήταν το μπαρ-ουζερί “Το Ναυάγιο”, όπου κάθονταν κάτι ναυαγισμένοι τύποι. Και ξεκίνησε το τραγούδι από εκεί, πάνω σε μια χαρτοπετσέτα, ως συνήθως. Ένα χρόνο μου πήρε μέχρι να τελειώσει. Σύντομα σχετικά… Μου πήρε τόσο πολύ πάντως, γιατί άπτεται θρησκείας, και είναι πολύ σημαντικό θέμα η θρησκεία του καθενός. Δεν θέλω εγώ να μπαίνω ανάμεσα σε αυτό που έχει κάποιος με τη θρησκεία που πιστεύει.</p> <p><strong>Εσείς λοιπόν πιστεύετε ή όχι;</strong></p> <p>Εγώ πιστεύω, ναι. Αλλά όχι σε ένα συγκεκριμένο πράγμα. Είμαι άνθρωπος ένθεος, αλλά άθρησκος. Αγαπώ πάρα πολύ όμως το τελετουργικό της Ορθόδοξης Εκκλησίας και το παρακολουθώ γιατί το έχω ζήσει από παιδάκι. Κι ο πατέρας μου έψελνε πολύ.</p> <p><strong>Τρία ή τέσσερα πράγματα που αγαπάτε πάνω σας;</strong></p> <p>Τα χέρια μου, το δαχτυλιδάκι μου, τα μάτια μου –και εκεί τελειώνουμε.</p> <p><strong>Και άλλα τρία ή τέσσερα που δεν αγαπάτε;</strong></p> <p>Είμαι πάρα πολύ πεισματάρα, και μερικές φορές μου βγαίνει σε στράβωμα. Έχω κακές συνήθειες που είναι δύσκολο να τις κόψω και, επίσης, τα νεύρα μου είναι πιο αδύνατα από ότι θα ήθελα. Θα ήθελα να έχω παλαμάρια για νεύρα. Αυτό έχω ζηλέψει στους ανθρώπους. Τα γερά τους νεύρα.</p> <p><strong>Έχετε μετανιώσει ποτέ για κάτι στη ζωή σας;</strong></p> <p>Για πάρα πολλά. Όχι για ένα. Αλλά αν αρχίσω να ψάχνω τώρα, δεν θα τελειώσουμε ούτε αύριο…</p> <p><strong>Άρα αν είχατε το ρολόι του χρόνου στα χέρια σας, τι θα αλλάζατε;</strong></p> <p>Θα μάθαινα περισσότερα πράγματα και θα προσπαθούσα να είμαι λιγότερο αφελής από ότι είμαι. Ήμουν ιδεολόγος σε κάποια πράγματα –και είμαι ακόμη– αλλά δυστυχώς βλάπτει πάρα πολύ σοβαρά την υγεία.</p> <p><strong>Αγαπημένο σημείο στην Αθήνα;</strong></p> <p>Πολλά. Αγαπώ πολύ τα Εξάρχεια, τον λόφο του Στρέφη, την Καλλιδρομίου, την πλατεία, το κέντρο της Αθήνας με όλο το χάλι που έχει, Ακρόπολη, Φιλοπάππου, τη θάλασσα… Και περιμένω τώρα που τη βρίζουν όλοι να ξαναγίνει με κάποιο τρόπο ωραία.</p> <p><strong>Αγαπημένο σλόγκαν;</strong></p> <p>Σπεύδε βραδέως... Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Πάντα ήμουν βραδυκίνητη, αλλά πάντα μου άρεσε να φτάνω κάπου.</p> <p><strong>Έχετε μια ευχή για να κλείσουμε αυτήν τη συνέντευξη;</strong></p> <p>Να ζήσετε τη ζωή σας καλά, ευχάριστα και δημιουργικά, και να είστε υγιείς. Όλα αυτά είναι ένα...</p> <p><strong>Σε αυτή τη χώρα, ή σε κάποια άλλη;</strong></p> <p>Εγώ θα ευχόμουν να είναι σε αυτή τη χώρα, αλλά και σε άλλη να είναι, αυτή τη χώρα θα την κουβαλάτε μέσα σας όπου κι αν πάτε, είτε σας αρέσει, είτε δεν σας αρέσει.</p> <p><em><img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/GREEK/INTERVIEWS/Arleta45_frontpage.jpg" alt="Arleta45_frontpage" width="510" height="382" /></em></p> <p><em>Με αφορμή την επικείμενη συναυλία της στο Ηρώδειο (την ερχόμενη Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου), είχα μεγάλη περιέργεια να γνωρίσω από κοντά τη φωνή της “Σερενάτας” και του “Μπαρ Το Ναυάγιο”. Τη συνάντησα στη χώρα που έχει «μεταναστεύσει», όπως μου είπε –στην Κυψέλη– σε ένα σπίτι όπου κυριαρχούσε το ξύλο, οι κούκλες, και οι νότες… Ο χυμός μήλο που μου προσέφερε ήταν ό,τι έπρεπε για το ζεστό μεσημέρι του Σεπτεμβρίου και η κουβέντα ξεκίνησε όπως οι καυγάδες που έκανε μικρή στο σχολείο, όταν έπαιρνε φόρα και χτυπούσε κατευθείαν στο στομάχι τους «πιο δυνατούς μαθητές», οι οποίοι τρόμαζαν τους πιο αδύναμους… Η σταθερά ζεστή φωνή της και το παιδικό –ακόμη– βλέμμα της έκαναν την κουβέντα να ξεκινήσει πριν καν προλάβω να πατήσω το rec…</em></p> <p><br /><strong>Πώς ξεκινάει λοιπόν το παραμύθι σας;</strong></p> <p>Από μικρή τραγουδούσα ακούγοντας τον πατέρα μου. Από αυτόν έμαθα να τραγουδάω. Δεν είχε καμία σχέση με το επάγγελμα. Ήταν γιατρός, αλλά ήταν εξαιρετικός τραγουδιστής. Μία από τις καλύτερες ανδρικές φωνές που έχω ακούσει ποτέ μου. Έτσι μεγάλωσα. Με μια ωραία φωνή στα αυτιά μου.</p> <p><strong>Και ρεπερτόριο;</strong></p> <p>Δημοτικά και οπερέτες. Και στη συνέχεια τους συνθέτες τους γνωστούς, που κι εσείς ξέρετε.</p> <p><strong>Με τα δημοτικά έχετε ακόμα επαφή;</strong></p> <p>Ε, βέβαια! Και μ’ αρέσουν και πάρα πολύ. Τα τραγουδάω όπως μπορώ να τα τραγουδήσω –γιατί δεν είμαι δημοτική τραγουδίστρια– αλλά τα έχω, δηλαδή τα νιώθω στην ψυχή μου και στο μυαλό μου. Και τα σέβομαι πάρα πολύ. Είναι κρίμα που κανείς δεν πήρε τη δημοτική μουσική και να την κάνει ας το πούμε έντεχνη. Να τη μεταλλάξει δηλαδή σε κλασική. Γιατί αυτό έγινε παντού. Κι εδώ έγινε, μα σε πολύ μικρότερη κλίμακα, γιατί εδώ όσοι το έκαναν ήταν πολύ επηρεασμένοι από την κλασική μουσική. Την ξένη... Η ελληνική ήταν «τζιζ». Και αυτοί που ασχολήθηκαν με τα δημοτικά, πάντως, δεν νομίζω ότι τα πήραν πολύ στα σοβαρά. Έπαιρναν πιο πολύ στα σοβαρά την κλασική μουσική των άλλων χωρών, κατά τη γνώμη μου. Πολλοί μπορεί να με βαρέσουν για αυτό που λέω, αλλά δεν έχει σημασία. Χρειάζεται δηλαδή πάρα πολλή αγάπη, γνώσεις, και μεράκι, αλλά και μεγάλο στομάχι –γιατί στην Ελλάδα οτιδήποτε έχει σχέση με την τέχνη, το φτύνουνε όλοι, μηδενός εξαιρουμένου.</p> <p><strong>Είναι καταδικασμένα να ξεθωριάσουν πιστεύετε;</strong></p> <p>Πιστεύω ότι στην Ελλάδα δεν εκτιμούμε ό,τι έχει σχέση με την Ελλάδα. Θα σου φέρω ένα παράδειγμα που το λέω μετά λόγου γνώσεως και παρρησίας: πριν μερικά χρόνια μια κυρία είχε την αχαρακτήριστη σκέψη να γίνουν τα Αγγλικά επίσημη γλώσσα του ελληνικού κράτους... Όταν το άκουσα αυτό –και να ξέρεις εμείς οι μεγάλοι έχουμε και μια ιδιαίτερη αγάπη για τη γλώσσα– πήρα φόρα για να αρχίσω να χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο. Κι αυτήν την κυρία, αντί να της κάνουν κάτι, την κάνανε Υπουργό Παιδείας. Να τη χαίρεστε! Κατάλαβες τι εννοώ; Δεν εκτιμούμε αυτό που έχουμε. Γι’ αυτό είμαστε εδώ που είμαστε. Ούτε τώρα το εκτιμούμε, ούτε τώρα προσπαθούμε να κάνουμε κάτι για αυτό. Φοβούμαι ότι θα έρθουν πολύ πιο δύσκολες μέρες αν δεν καταλάβουμε πως, αν δεν αγαπήσουμε τον τόπο μας και τους εαυτούς μας, δεν θα πάμε πουθενά. Και τα περισσότερα προβλήματα είναι θέματα παιδείας. Όλες οι «προχωρημένες» χώρες έχουν κάνει πολύ μεγάλες και σκληρές αλλαγές, αλλά τις έκαναν όταν έπρεπε και στον χρόνο που έπρεπε. Εμείς αυτήν τη στιγμή καλούμαστε να τις κάνουμε όλες μαζί κι έτσι δεν κάνουμε τίποτα. Εγώ ας πούμε πρέπει να κάνω δύο εγχειρήσεις στα πόδια μου. Δεν μπορώ να τις κάνω ταυτόχρονα, πώς θα γίνει δηλαδή;</p> <p><strong>Να πάμε λίγο στην αρχή… Αργυρώ + Νικολέτα = Αρλέτα;</strong></p> <p>Ακριβώς. Ο νονός μου με φώναζε Αρλέτα, και με φωνάζουν έτσι από παιδάκι. Δεν είναι ψευδώνυμο.</p> <p><img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/GREEK/INTERVIEWS/Arleta_245.jpg" alt="Arleta_245" width="510" height="339" /></p> <p><strong>Καταγωγή;</strong></p> <p>Από Ορχομενό, Λιβαδειά, πατρίδα μου όμως είναι το κέντρο της Αθήνας. Μεγάλωσα στην Αγίου Κωνσταντίνου, μετακόμισα μετά στα Εξάρχεια, έζησα πολλά χρόνια εκεί, και τώρα έχω μεταναστεύσει στην Κυψέλη. Όλη μου τη ζωή δηλαδή στο τρίγωνο του θανάτου.</p> <p><strong>Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, ζωγραφική… Πώς έγινε το πέρασμα στη μουσική;</strong></p> <p>Δεν έγινε κανένα πέρασμα. Συνυπάρχουν αυτά τα δύο. Όσο μπορώ ζωγραφίζω, σχεδιάζω –και δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσει αυτό. Μάλλον τελευταίο θα σταματήσει.</p> <p><strong>Θεματολογία;</strong></p> <p>Δεν έχω. Αλλάζει ανάλογα με τις εποχές. Και είναι λίγο μπερδεμένα αυτά που σχεδιάζω. Ειδικά τώρα τελευταία…</p> <p><strong>Και τα αγαπάτε το ίδιο;</strong></p> <p>Βέβαια... Είναι σαν να ρωτάς ποιο από τα παιδιά σου αγαπάς πιο πολύ. Απλώς το τραγούδι μου πρόσφερε πιο πολλά πράγματα πρακτικά και μου έδωσε την ευκαιρία να έρθω σε επαφή με περισσότερο κόσμο.</p> <p><strong>Το ευρύ κοινό σας έχει συνδέσει με το Νέο Κύμα… (πριν τελειώσω τη φράση μου με διακόπτει)</strong></p> <p>Όχι το ευρύ κοινό... Οι δημοσιογράφοι το ’χουν κάνει αυτό, γιατί κάθονται σε μια ταμπελίτσα και δεν θέλουν να την αφήσουν.</p> <p><img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/GREEK/INTERVIEWS/Arleta_345.jpg" alt="Arleta_345" width="510" height="368" /></p> <p><strong>Είναι λοιπόν μια ταμπέλα που θα θέλατε να αποτινάξετε από πάνω σας;</strong></p> <p>Ευθύς εξαρχής, από τον πρώτο μου δίσκο, ζήτησα να βγάλουν την ταμπέλα «νέο κύμα» και τη βγάλανε. Δεν αρνούμαι ότι ξεκίνησα από εκεί, θα ’ταν αστείο να πω κάτι τέτοιο, αλλά δεν τελείωσα εκεί. Το Νέο Κύμα έχει όμως τελειώσει εδώ και σαράντα χρόνια κι εγώ υπάρχω ακόμα…</p> <p><strong>Πώς θα περιγράφατε εκείνη την εποχή –του Νέου Κύματος– σε ένα νέο παιδί που έχει στο μυαλό του μόνο εικόνες από χρεοκοπίες, spread και ομόλογα;</strong></p> <p>Ήταν μια εποχή πολύ τραυματική για μένα. Και μαγική ταυτόχρονα.</p> <p><strong>Τραυματική γιατί;</strong></p> <p>Γιατί δεν είχα τραγουδήσει ποτέ μου. Με ενδιέφερε μόνο να τελειώσω τη σχολή μου. Και ένιωθα ότι κρατούσα τον κόσμο στα χέρια μου. Και μου έγινε μια πρόταση τελείως τυχαία…</p> <p><strong>Δηλαδή;</strong></p> <p>Βρέθηκα σε μια εκδρομή, σε μια παρέα εγώ, στη διπλανή ο Γιώργος ο Παπαστεφάνου, και από ’κει ξεκίνησε η περιπέτεια. Ξεκίνησα να τραγουδάω το 1966-1967, μετά από λίγο έγινε η χούντα και τα πράγματα στράβωσαν πολύ άσχημα. Δεν μπόρεσα να τραγουδήσω για τρία χρόνια μετά. Μόλις έβγαλα τον πρώτο δίσκο, αυτός φούντωσε λόγω μιας τετρασέλιδης συνέντευξης την οποία μου ’χε κάνει ο Γιώργος ο Πηλιχός για τον Ταχυδρόμο –ήταν διάσημος δημοσιογράφος της εποχής. Σκέψου, μια βδομάδα με κυνηγούσε να μου πάρει συνέντευξη κι εγώ τον ρωτούσα τι δουλειά έχω να δώσω συνέντευξη αφού δεν με ξέρει ούτε η μάνα μου… Εν τω μεταξύ δεν είχα ξανατραγουδήσει μπροστά σε κόσμο και ήμουν και ιδιαίτερα κλειστός άνθρωπος. Μόλις βγήκα να τραγουδήσω έσπασα λοιπόν τα μούτρα μου. Αρρώστησα. Από το άγχος και άλλα πολλά.</p> <p><strong>Αν δεν κάνω λάθος είχε λογοκριθεί κι ο πρώτος σας δίσκος;</strong></p> <p>Ναι, και ποτέ δεν κατάλαβα γιατί. Και λογοκρίθηκα κι εγώ, αγρίως. Όλα μου πηγαίνανε κατά διαόλου. Έτσι, συνολικά είχα τραγουδήσει μια χρονιά-μιάμιση. Αυτή ήταν και η θητεία μου στις μπουάτ, η οποία πήρε μεγάλες διαστάσεις, δυσανάλογες της πραγματικότητας. Και κάπου εκεί εμφανίστηκε ο Ζωρζ Μουστακί και βρέθηκα να τραγουδάω στο Παρίσι, ενώ είχα σταματήσει να τραγουδάω για μεγάλο διάστημα. Ένα από τα πιο περίεργα πράγματα που έχουν συμβεί στη ζωή μου.</p> <p><strong>Εκεί, στα μπαράκια του Παρισιού, δεν είχατε μεγαλύτερο άγχος από τις μπουάτ της Ελλάδας;</strong></p> <p>Έβγαινα στη σκηνή με κλοτσιές! Στην κυριολεξία δηλαδή με κλοτσήσανε... Αλλιώς δεν έβγαινα στη σκηνή. Είχα κοκαλώσει.</p> <p><strong>Και πώς κρίθηκε η εμφάνισή σας;</strong></p> <p>Πάρα πολύ καλά πήγε. Πήρα εξαιρετικές κριτικές –δυστυχώς για εμένα.</p> <p><strong>Πώς βιώνατε αλήθεια το τρακ πάνω στη σκηνή;</strong></p> <p>Να σου πω κάτι. Δεν είχα ποτέ τρακ στη φωνή, πάντα έβγαινε περίφημα. Αλλά τρέμανε τα χέρια μου και ιδρώνανε. Τώρα απλώς πονάνε. Αλλά δεν είναι πλέον από τρακ. Είναι επειδή είμαι γριά (και σκάει ένα χαμόγελο). Όχι λοιπόν, πάνω στη σκηνή δεν έχω τρακ. Μέχρι να βγω όμως, μπορεί να αρρωστήσω.</p> <p><img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/GREEK/INTERVIEWS/Arleta_445.jpg" alt="Arleta_445" width="510" height="278" /></p> <p><strong>Μαγεία εκείνη την εποχή υπήρχε;</strong></p> <p>Υπήρχε και ήταν μοναδική. Όσοι την έζησαν ξέρουν τι λέω. Αν δεν την έχεις ζήσει, δεν μπορείς να καταλάβεις. Οι μπουάτ ήταν ο πιο πολιτισμένος χώρος ψυχαγωγίας που έχει περάσει ποτέ από την Ελλάδα. Κρατήσανε πολύ λίγο όμως, γιατί μετά μπήκανε μέσα άνθρωποι πολύ συνηθισμένοι από κέντρα, και τις κάνανε κέντρα, και τελείωσαν. Κι ήρθε και η χούντα μετά και τις αποτελείωσε, γιατί τα τραγούδια που ακούγονταν εκεί ήταν πολύ προχωρημένα για τα γούστα της. Ήταν πάντως μια περίοδος που η Ελλάδα, μετά από όλα όσα είχε περάσει –εμφύλιος κτλ.– είχε αρχίσει να ορθοποδεί. Και με αυτό εννοώ ότι ο κόσμος είχε αρχίσει να ψυχαγωγείται πάλι, το θέατρο έβγαζε τον Κουν, υπήρχε ο Θεοδωράκης, ο Χατζιδάκις, ο Γκάτσος, ο Κακογιάννης έκανε ταινίες που πήγαιναν σε όλο τον κόσμο, ο Κούνδουρος έκανε θαυμάσιες δουλειές. Και πολλοί άλλοι, Μαμαγκάκης, Ξαρχάκος… Μια εποχή η οποία έβγαλε πρόσωπα.</p> <p><strong>Η μπουάτ Απανεμιά υπήρχε από τότε;</strong></p> <p>Υπήρχε… Την είχε ένας παθιασμένος με τις μπουάτ άνθρωπος και γι’ αυτό και δεν την άφησε ποτέ. Δεν ήθελε να κάνει τίποτε άλλο. Και ίσως να μη μπορούσε να κάνει και κάτι άλλο... Την κράτησε μέχρι τέλους και δεν ήταν εύκολο να κρατήσεις μια μπουάτ. Όπως και τώρα οι μικροί χώροι. Γι’ αυτό ανοιγοκλείνουν συνέχεια.</p> <p><strong>Επιστρέφω στην αρχική μας κουβέντα. Με την πολιτική, μου είπατε δεν ασχολείστε...</strong></p> <p>Δεν είναι πως δεν ασχολούμαι. Είμαι πολύ ενημερωμένη, αλλά φοβάμαι ότι με την πολιτική δεν μπορεί να γίνει κάτι. Κι αυτό γιατί οι πολιτικοί δεν μπαίνουν στην πολιτική για να δώσουν, αλλά για να πάρουν. Είναι το ίδιο με το τραγούδι. Εγώ όπου μπήκα, μπήκα για να δώσω. Δεν το ήξερα, αλλά μετά από τόσα χρόνια πλέον το ξέρω. Πήρα, σαφέστατα πήρα. Όμως έδωσα κιόλας. Οι περισσότεροι μπαίνουν κάπου και νομίζουν ότι μόνο θα πάρουν. Δεν είναι έτσι. Όλα είναι θέμα παιδείας –να το θυμάσαι αυτό. Η παιδεία είναι η σε βάθος γνώση. Κι ο δάσκαλος πρέπει να είναι εκεί για να σου κερδίσει χρόνο, ώστε να ψάξεις μόνος σου να βρεις όσα πρέπει. Για αυτό θεωρώ ότι ένας καλός δάσκαλος αξίζει το βάρος του σε χρυσάφι. Δεν υπάρχουν πολλοί δυστυχώς… Εγώ είχα καλούς δασκάλους και τους χρωστάω πολλά. Σε δασκάλους, σε φίλους και σε γιατρούς (ξεσπάει σε γέλια).</p> <p><strong>Με την τεχνολογία πώς τα πάτε;</strong></p> <p>Ποτέ δεν ήμουν εχθρική με την τεχνολογία. Ήμουν και μάστορας πολύ καλός και μου άρεσαν πολύ οι μηχανές. Πήγαινα μάλιστα και σε συνεργεία και παρακολουθούσα. Όπως και ξυλουργική ήξερα. Γενικά αγαπώ πολύ τους μαστόρους και τους τεχνίτες. Να, κοίταξε εκεί! (και μου δείχνει ένα εντυπωσιακό χειροποίητο σκάκι με φιγούρες). Έναν χρόνο μου πήρε να το φτιάξω...</p> <p><strong>Παίζετε κιόλας;</strong></p> <p>Δυστυχώς όχι. Ξέρω μόνο τις βασικές κινήσεις. Αλλά μου αρέσει πολύ σαν αντικείμενο. Το είδα σε ένα φιλικό σπίτι και από ζήλεια το έφτιαξα κι εγώ. Να ξέρεις, όλα από ζήλεια τα κάνω... Και τραγούδια έτσι ξεκίνησα να γράφω. Από ζήλεια.</p> <p><strong>Και με το διαδίκτυο;</strong></p> <p>Πρόσφατα άρχισα να ασχολούμαι με το διαδίκτυο κι έχω αρχίσει και εξοικειώνομαι. Αλλά χρειάζονται αντιστάσεις και εκεί. Αλλιώς είναι σαν αυτές τις τεράστιες σκούπες που διαφημίζουν, οι οποίες ρουφάνε τα πάντα στο πέρασμά τους –και σε ρουφάνε κι εσένα. Και οι καλύτερες αντιστάσεις που μπορείς να έχεις είναι η παιδεία. Όλοι σε αυτή τη ζωή ερχόμαστε tabula rasa. Το μόνο που ξέρουμε ερχόμενοι είναι να ψάξουμε το βυζί της μάνας μας –και κάποιες φορές ούτε κι αυτό. Από ’κει και πέρα πρέπει να μάθουμε τα πάντα. Να βλέπουμε, να ακούμε, κτλ. Μετά πρέπει να μάθεις τα επόμενα. Πώς κοινωνικοποιείσαι, τι συμβαίνει γύρω σου... Αυτά λοιπόν δεν μπορεί να στα μάθει το ίντερνετ. Υπάρχουν σίγουρα άνθρωποι που μπορούν να ψάχνουν και να βρίσκουν μόνοι τους πράγματα, αλλά δεν μπορείς να βασιστείς σε αυτούς. Η κοινωνία δεν καθορίζεται από τους πολύ επάνω και τους πολύ κάτω, καθορίζεται από τον μέσο όρο. Και στην Ελλάδα ο μέσος όρος πάσχει. Και σαν γνώση και σαν ζωή. Δεν με ενδιαφέρουν ούτε οι ιδιοφυείς, ούτε οι ηλίθιοι. Μπορεί να είναι καλοί άνθρωποι, αλλά δεν διαμορφώνουν εκείνοι τη ζωή.</p> <p><strong>Μιας και το διαδίκτυο είναι εργαλείο της νέας γενιάς, βλέπετε κάποια ελπίδα για τα νέα παιδιά;</strong></p> <p>Εγώ θεωρώ ότι τα νέα παιδιά είναι καλύτερα από μας. Απλώς δεν θέλουν να τους το λέμε. Από μας είναι καλύτεροι σίγουρα, γιατί έτσι όπως τα καταφέραμε εμείς, δεν νομίζω ότι γίνεται χειρότερα. Το χειρότερο ήδη βρίσκεται εδώ. Και είναι κατόρθωμα της προηγούμενης γενιάς. Και της προ-προηγούμενης. Απλώς θα πρέπει να καταλάβουν ότι αυτός ο τόπος με τον οποίον ζουν είναι πάρα πολύ ακριβός, πολύ ακριβοπληρωμένος. Όχι το χρέος μας. Έχει πληρωθεί με αίμα, και δάκρυα και με χρήμα. Και είναι τόπος που αξίζει να υπάρχει η Ελλάδα. Είναι σαν την Ιθάκη. Ο Καβάφης δηλαδή, γράφοντας αυτό το ποίημα, είπε την ιστορία της Ελλάδας σε λίγους στίχους. Η Ελλάδα μόνο το ταξίδι μπορεί να σου δώσει, δεν μπορεί να σου δώσει πράγματα πολλά. Μικρή χώρα είναι. Είναι αυτό που λέει ο Σεφέρης, ένας τόπος κλειστός, όλο βουνά. Ένας χώρος δύσκολος, ορεινός, σπασμένος σε πολλά κομμάτια, που έχουν περάσει από πάνω του οι πάντες. Και έχει βγάλει φοβερές προσωπικότητες –και εξακολουθεί να βγάζει, αλλά κανένας δεν τις ξέρει. Οι καλύτεροι φεύγουν. Κι αυτό είναι το χειρότερο: δεν μπορούμε να κρατήσουμε τους καλούς.&nbsp;</p> <p><img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/GREEK/INTERVIEWS/Arleta_545.jpg" alt="Arleta_545" width="510" height="235" /></p> <p><strong>Υπάρχουν περιθώρια για αισιοδοξία;</strong></p> <p>Για μένα υπάρχουν μεγάλα περιθώρια, γιατί πιστεύω βαθύτατα στη νέα γενιά. Το θέμα είναι τι μπορεί να γίνει ώστε αυτή η γενιά να πιστέψει στον εαυτό της και να κάνει πράγματα. Και μπορεί να τα κάνει μόνο και μόνο επειδή είναι νέα. Αρκεί να μην παραιτηθεί. Να σου πω κάτι; Εγώ είχα τραγούδια τα οποία μου πήραν δέκα και έντεκα χρόνια μέχρι να τα τελειώσω. Αλλά επέμεινα. Δεν παραιτήθηκα. Και βγήκαν όπως τα ήθελα.</p> <p><strong>Κι αν τα παιδιά μοιάσουν στις προηγούμενες γενιές;</strong></p> <p>Είναι ένα θέμα αυτό, γιατί οι προηγούμενες γενιές έδειξαν να μην αγαπούν καθόλου την πατρίδα τους. Ελπίζω να μην το κάνουν. Αυτή η νοσηρή κατάσταση έχει ρίζες από τον Β΄ Παγκόσμιο. Και πιο πριν, αλλά ας μην το πάμε τόσο πίσω. Οι Έλληνες έχουν μια αίσθηση αδικίας στο πετσί τους, χωρίς να υπάρχει δικαιολογία. Αυτό όμως κάποτε θα πρέπει να κοπεί. Πέφτουμε σε μια λούμπα και δεν βγάζει πουθενά. Και ατάκες όπως «είμαστε ένας λαός διεφθαρμένος» δεν θέλω να τις ακούω. Μπορεί να είναι έτσι, αλλά δεν θέλω να τις ακούω γιατί δεν βγάζει κάπου. Δεν προσφέρει κάτι. Και μια χώρα που είναι παράλυτη, και έχει ξαναϋπάρξει, θα πρέπει να προσπαθήσει να περπατήσει. Αυτό βρίσκεται πια στα χέρια των νέων. Αρκεί να μην έχουν πάρει τα συνήθεια των μπαμπάδων και των παππούδων τους.</p> <p><strong>Πολύ φοβάμαι πως έχουν…</strong></p> <p>Εγώ δεν ξέρω. Δεν είμαι νέα. Πες μου εσύ που είσαι νέος...</p> <p><strong>Μόνο το παράδειγμα των παρατάξεων στα πανεπιστήμια να πάρουμε, καταλαβαίνετε…</strong></p> <p>Κι εγώ σε ρωτώ: τι δουλειά έχουν οι παρατάξεις στα πανεπιστήμια; Έχουν αναρωτηθεί τι τους προσφέρουν; Πάνε απλά για να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη; Οι φοιτητές πρέπει μόνοι τους να τα κόψουν αυτά τα προνόμια. Παλιά, έπιανα πολύ κουβέντα με ταξιτζήδες. Δεν οδηγώ. Και είχα πέσει σε έναν γκρινιάρη, που έβριζε και φώναζε. Και του λέω: Να σου πω αγόρι μου, αν το παιδί σου χωρίς να έχει προσόντα, σου προτείνουν να διοριστεί κάπου, θα το κάνεις; Βέβαια, μου απάντησε. Τότε, του λέω, δεν έχεις δικαίωμα να μιλάς. Και τελείωσε εκεί η κουβέντα.</p> <p><strong>Και οι πολιτικοί θα πρέπει αντίστοιχα να κόψουν τα δικά τους προνόμια;</strong></p> <p>Εγώ είχα κάνει μια πρόταση. Κάθε πολιτικός, πριν μπει στην πολιτική, θα πρέπει να υπογράφει τρεις όρους και να τους τηρεί υπό την απειλή ποινής: ότι θα στέλνει τα παιδιά του σε δημόσιο σχολείο όπως όλα τα παιδιά, ότι θα κυκλοφορεί ο ίδιος και η οικογένειά του με τα μέσα μαζικής μεταφοράς τα οποία προορίζονται για τον πολύ κόσμο και ότι θα πηγαίνει στα νοσοκομεία που θα προορίζονται για τον πολύ κόσμο. Αλλιώς να χάνει τη θέση του και τα προνόμια του. Γιατί είναι πολύ εύκολο να μιλάς, αλλά δύσκολο να το κάνεις.&nbsp;</p> <p><strong>Μου ’χε κάνει παλιότερα μεγάλη εντύπωση σε μια συνέντευξή σας το εξής: «Είναι ψέματα όσα ακούγονται για το ότι έχω σπάσει κιθάρα σε κεφάλι. Δεν θα το έκανα ποτέ αυτό σε μια κιθάρα». Με αφορμή αυτό, θα ήθελα να μου περιγράψετε τη σχέση σας με το κοινό σας.</strong></p> <p>Είναι τελείως διαφορετική τώρα από ότι όταν ξεκίνησα. Όταν ξεκίνησα δεν υπήρχε σχέση. Ήμουν τελείως άπειρη, δεν ήξερα τι μου γινόταν. Η άμεση επιτυχία με είχε καταστρέψει, γιατί δεν ήξερα πώς να τη διαχειριστώ. Μου πρόσφερε πάντως πράγματα: ο κόσμος με αγάπησε από την αρχή, και το περίεργο είναι ότι συνέχισε να με αγαπάει.</p> <p><strong>Περίεργο γιατί;</strong></p> <p>Περίεργο γιατί εγώ δεν φερόμουν ποτέ καλά. Ήμουν άγριο παιδί, εριστική, δεν σήκωνα μύγα στο σπαθί μου. Από ορισμένες απόψεις, εξακολουθώ και είμαι έτσι. Με μια διαφορά: τώρα είμαι πολύ πιο ανεκτική με τους ανθρώπους. Τότε όχι. Και εκεί που έκανα την οριστική στροφή, ήταν μετά την σοβαρή περιπέτεια υγείας την οποία είχα, όταν και συνειδητοποίησα ότι πολύς κόσμος με αγαπάει. Αυτό δεν το ήξερα. Γιατί μου δώσανε στη συνέχεια ένα βιβλίο με όσα είχαν γραφτεί για μένα στο ίντερνετ και τρελάθηκα. Γιατί δεν είχα αυτήν την επαφή με το κοινό. Δεν είχα τραγουδήσει τόσο πολύ ζωντανά. Ήμουν κυρίως τραγουδίστρια δίσκων. Γι’ αυτό τώρα, όσο κι αν ακούγεται αστείο, θέλω όσο αντέχω να παίζω ζωντανά.</p> <p><strong>Κι ερχόμαστε στη συναυλία του Ηρωδείου. Γιατί το Ηρώδειο;</strong></p> <p>Δεν το επέλεξα εγώ. Γενικά δεν έχω παίξει σε ό,τι λέμε «πολύ επίσημοι χώροι». Αυτός που την οργάνωσε μου είπε να παίξω στο Ηρώδειο και σκέφτηκα ότι μετά από 45 χρόνια μπορώ να παίξω κι εγώ εκεί. Κυρίως έπαιζα σε μικρούς χώρους. Δεν έχω παίξει ποτέ σε σκηνές. Μικρούς χώρους και θέατρα μόνο –και τις μπουάτ. Που θα πει κουτί. Σε κουτιά λοιπόν... Δεν τα φοβάμαι τα θέατρα όμως. Είναι πιο εύκολο να παίξεις σε θέατρα παρά σε μπουάτ. Στη μπουάτ δεν μπορείς να κοροϊδέψεις με τίποτα τον άλλον.</p> <p><strong>Σε μεγάλους χώρους δηλαδή «κοροϊδεύεται» το κοινό;</strong></p> <p>Μπορείς να παίξεις με το κοινό, γιατί υπάρχει η απόσταση. Είναι πιο θεατρικό. Και το θέατρο είναι μια απάτη, μερικώς.</p> <p><strong>Θα έχετε το άγχος της πρώτης φοράς;</strong></p> <p>Δεν είναι της πρώτης φοράς. Είναι μέχρι να γίνει κάτι. Θέλω μόνο να γίνει, να πάει καλά, και να πάω παραπέρα.</p> <p><strong>Εκείνο το βράδυ τι να περιμένουμε;</strong><br />&nbsp;<br />Μια εκδρομή. Σ αρέσουν οι εκδρομές;</p> <p><strong>Πάρα πολύ. Σε ποιον δεν αρέσουν; Εκδρομή στο παρελθόν;</strong></p> <p>Όχι! Μια εκδρομή δεν είναι μόνο στο παρελθόν. Μπορεί να ξεκινά από παλιά και να φτάνει μέχρι σήμερα...</p> <p><strong>Κιθάρα, φωνή και…;</strong></p> <p>Και μια ορχήστρα έξι ατόμων. Οι οποίοι είναι πάρα πολύ καλοί μουσικοί. Και κάποιες εκπλήξεις. Κάποιοι φίλοι που θα έρθουν να μου κάνουν παρέα.</p> <p><strong>Από σημερινό ρεπερτόριο τι ερεθίσματα έχετε;</strong></p> <p>Τι να σου πω... Έχω κάποιους αγαπημένους καλλιτέχνες, αλλά περισσότερο στη δικιά μου τη γενιά. Μ’ αρέσουν πολύ οι μπαλάντες. Από μπάντες δεν ξέρω πολλά πράγματα. Τελευταία που θυμάμαι είναι οι Queen –τους λάτρευα! Και κάποια heavy metal γκρουπ. Αυτό που δεν αγαπώ πάντως είναι το δήθεν, που αποτελεί το 90, να μην πω το 99% της μουσικής. Πάντα έτσι ήταν βέβαια, απλώς τώρα προβάλλεται πιο πολύ.</p> <p><strong>Κάποια φωνή που βρήκατε εξαιρετική;</strong></p> <p>Όχι... Αλλά εμένα δεν με συγκινούν οι εξαιρετικές φωνές. Με συγκινούν οι ανατρεπτικές φωνές. Που σηκώνουν την πέτρα και δεν τις νοιάζει αν από κάτω έχει σκορπιό, σκουλήκι ή λουλούδι.</p> <p><strong>Ο πιο διαχρονικός δίσκος που έχετε στη συλλογή σας;</strong></p> <p>Νομίζω ένας της Nina Simone, φοβερή τραγουδίστρια και συνθέτης. Ο οποίος περιέχει μια φοβερή εκτέλεση στο “I Put A Spell On You” του Screaming Jay Hawkins. Γενικά αγαπώ τους μαύρους καλλιτέχνες. Είναι σαν να γεννήθηκαν με ένα χάρισμα.</p> <p><strong>Από δικές σας δουλειές;</strong></p> <p>Δεν μπορώ να αναφερθώ εγώ σε αυτό. Αν πρέπει να ξεχωρίσω οπωσδήποτε όμως, είναι του Σπανού το “Μια Φορά Θυμάμαι”, η “Σερενάτα” και το “Μπαρ το Ναυάγιο”. Αυτά τα τρία είναι τα σουξέ μου γιατί άντεξαν στον χρόνο. Και συνήθως τα τραγούδια μου γίνονται γνωστά πολύ πιο αργά από όταν βγαίνουν. Γιατί καλύπτονται από τα σουξέ. Γι’ αυτό είναι βέβαια υπεύθυνα τα ραδιόφωνα.</p> <p><strong>Το “Μπαρ Tο Ναυάγιο” βασίστηκε σε αληθινή ιστορία;</strong></p> <p>Η αλήθεια είναι ότι τότε βρισκόμουν σε ένα μπαρ στην Κατεχάκη, μου τελείωσαν τα τσιγάρα και βγήκα εις άγραν περιπτέρου. Σε ένα στενό είδα ένα φως, και μπήκα. Δεν ήταν ψιλικατζίδικο. Ήταν το μπαρ-ουζερί “Το Ναυάγιο”, όπου κάθονταν κάτι ναυαγισμένοι τύποι. Και ξεκίνησε το τραγούδι από εκεί, πάνω σε μια χαρτοπετσέτα, ως συνήθως. Ένα χρόνο μου πήρε μέχρι να τελειώσει. Σύντομα σχετικά… Μου πήρε τόσο πολύ πάντως, γιατί άπτεται θρησκείας, και είναι πολύ σημαντικό θέμα η θρησκεία του καθενός. Δεν θέλω εγώ να μπαίνω ανάμεσα σε αυτό που έχει κάποιος με τη θρησκεία που πιστεύει.</p> <p><strong>Εσείς λοιπόν πιστεύετε ή όχι;</strong></p> <p>Εγώ πιστεύω, ναι. Αλλά όχι σε ένα συγκεκριμένο πράγμα. Είμαι άνθρωπος ένθεος, αλλά άθρησκος. Αγαπώ πάρα πολύ όμως το τελετουργικό της Ορθόδοξης Εκκλησίας και το παρακολουθώ γιατί το έχω ζήσει από παιδάκι. Κι ο πατέρας μου έψελνε πολύ.</p> <p><strong>Τρία ή τέσσερα πράγματα που αγαπάτε πάνω σας;</strong></p> <p>Τα χέρια μου, το δαχτυλιδάκι μου, τα μάτια μου –και εκεί τελειώνουμε.</p> <p><strong>Και άλλα τρία ή τέσσερα που δεν αγαπάτε;</strong></p> <p>Είμαι πάρα πολύ πεισματάρα, και μερικές φορές μου βγαίνει σε στράβωμα. Έχω κακές συνήθειες που είναι δύσκολο να τις κόψω και, επίσης, τα νεύρα μου είναι πιο αδύνατα από ότι θα ήθελα. Θα ήθελα να έχω παλαμάρια για νεύρα. Αυτό έχω ζηλέψει στους ανθρώπους. Τα γερά τους νεύρα.</p> <p><strong>Έχετε μετανιώσει ποτέ για κάτι στη ζωή σας;</strong></p> <p>Για πάρα πολλά. Όχι για ένα. Αλλά αν αρχίσω να ψάχνω τώρα, δεν θα τελειώσουμε ούτε αύριο…</p> <p><strong>Άρα αν είχατε το ρολόι του χρόνου στα χέρια σας, τι θα αλλάζατε;</strong></p> <p>Θα μάθαινα περισσότερα πράγματα και θα προσπαθούσα να είμαι λιγότερο αφελής από ότι είμαι. Ήμουν ιδεολόγος σε κάποια πράγματα –και είμαι ακόμη– αλλά δυστυχώς βλάπτει πάρα πολύ σοβαρά την υγεία.</p> <p><strong>Αγαπημένο σημείο στην Αθήνα;</strong></p> <p>Πολλά. Αγαπώ πολύ τα Εξάρχεια, τον λόφο του Στρέφη, την Καλλιδρομίου, την πλατεία, το κέντρο της Αθήνας με όλο το χάλι που έχει, Ακρόπολη, Φιλοπάππου, τη θάλασσα… Και περιμένω τώρα που τη βρίζουν όλοι να ξαναγίνει με κάποιο τρόπο ωραία.</p> <p><strong>Αγαπημένο σλόγκαν;</strong></p> <p>Σπεύδε βραδέως... Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Πάντα ήμουν βραδυκίνητη, αλλά πάντα μου άρεσε να φτάνω κάπου.</p> <p><strong>Έχετε μια ευχή για να κλείσουμε αυτήν τη συνέντευξη;</strong></p> <p>Να ζήσετε τη ζωή σας καλά, ευχάριστα και δημιουργικά, και να είστε υγιείς. Όλα αυτά είναι ένα...</p> <p><strong>Σε αυτή τη χώρα, ή σε κάποια άλλη;</strong></p> <p>Εγώ θα ευχόμουν να είναι σε αυτή τη χώρα, αλλά και σε άλλη να είναι, αυτή τη χώρα θα την κουβαλάτε μέσα σας όπου κι αν πάτε, είτε σας αρέσει, είτε δεν σας αρέσει.</p> Γιάννης Μηλιώκας: Η μουσική είναι απογειωτική και λίγο θεϊκή. Σου θυμίζει το εν δυνάμει του ανθρώπου, το τι μπορεί να κάνει ο καθένας μας όχι στην καθημερινότητά του, αλλά στην υπέρβασή του... 2011-10-04T07:49:05Z 2011-10-04T07:49:05Z http://www.avopolis.gr/greek-interviews/2011-10-04-08-05-28 Βύρων Κριτζάς vyronkr@hotmail.com <p style="text-align: justify;"><img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/INTERNATIONAL/LIVE112/Miliokas_frontpage.jpg" alt="Miliokas_frontpage" width="510" height="318" /></p> <p style="text-align: justify;"><em>Το στούντιο και δεύτερο σπίτι του Γιάννη Μιλιώκα βρίσκεται σε ένα υποφωτισμένο υπόγειο στο Χαλάνδρι. Κλεισμένος εκεί, προχειροντυμένος και ατημέλητος, μοιάζει με αγρίμι που δεν του επιτρέπουν να βγει, στο οποίο το μόνο που απομένει είναι να εκδικείται με τραγούδια. Αφορμή για τη συνέντευξη υπήρξαν οι επικείμενες εμφανίσεις του μαζί με τον Διονύση Τσακνή και τον Νίκο Ζιώγαλα στον Σταυρό του Νότου, που ξεκινούν αυτήν την Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου, και θα συνεχιστούν κάθε Παρασκευή και Σάββατο για έξι συνολικά διήμερα...</em></p> <p style="text-align: justify;"><strong>Ετσι όπως ταλαιπωρηθήκαμε μέχρι να συναντηθούμε, θυμήθηκα τον διάσημο στίχο σας «Το Σάββατο μπορείς;». Γιατί είναι τόσο δύσκολο να συναντηθούν δύο άνθρωποι στην Αθήνα σήμερα;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Ξεμάθαμε, γιατί επικοινωνούμε συνήθως τηλεφωνικά. Αν δεν το ασκείς το σπορ που λέγεται ραντεβού, σταδιακά προκύπτει μια ακαμψία. Και βέβαια το κερασάκι στην τούρτα είναι οι καθημερινές απεργίες. Περαστικά μας!</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Τι ετοιμάζετε στον Σταυρό του Νότου με τον Διονύση Τσακνή και τον Νίκο Ζιώγαλα;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Ο Διονύσης είναι ένας καλλιτέχνης που πρόσεξε τι θα κάνει και κυρίως τι δεν θα κάνει –ασχολήθηκε με όλα όσα είναι επί της ουσίας στη ζωή. Ο Νίκος πάλι είναι λίγο πιο, πώς να το πω…, ερωτικός! Στα τραγούδια του ασχολείται συνήθως με τα βραδινά θέματα, ενώ εγώ και ο Διονύσης με τα ημερήσια. Κι έτσι όπως τα έφερε ο διάολος, οι καιροί δηλαδή, η παρουσία μας είναι απαραίτητη. Εγώ δεν θα πάψω ποτέ να δηλώνω την αντίθεσή μου στο σύστημα, για να μη νομίζουν ότι αλλοτριώθηκα και συγχωνεύτηκα μέσα σε αυτό. Ερχεται άσχημος καιρός. Το άσχημος για ’σένα μπορεί να είναι κάτι πρωτοφανές, για μας όμως είναι μια απ’ τα ίδια. Σε ένα από τα πρώτα μου τραγούδια είχα γράψει «εμείς που μεγαλώσαμε με σάλτσα στο ψωμί»…</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Να πάμε στο παρελθόν λοιπόν, αλλά να επιστρέψουμε στη μουσική. Εσείς τι ακούγατε τη δεκαετία του 1960, στην εφηβεία σας; Σας ρωτάω γιατί οι επιρροές σας είναι κάπως ασαφείς…</strong></p> <p style="text-align: justify;">Οι επιθυμίες μου με οδήγησαν στον δρόμο με μια βαλίτσα και μια κιθάρα και δεν είχα τρίτο χέρι να κουβαλάω και στερεοφωνικό. Χωρίς ποτέ να ’χω δικιά μου δισκοθήκη, άκουσα όλες τις μουσικές. Ημουν τυχερός γιατί πρόλαβα και την τζαζ της Αμερικής στο φόρτε της και το ροκ εν ρολ, και μετά Deep Purple, Pink Floyd, Jethro Tull… Η λαϊκή μουσική θα έλεγα πως με απώθησε, γιατί δεν με αφορούσε. Eίχε κάτι πονεμένες ιστορίες τις οποίες δεν είχαμε μάθει στο σπίτι ούτε να τις βιώνουμε ούτε να τις περιγράφουμε με τον τρόπο που τις ακούγαμε στα τραγούδια. Η ζημιά δεν συζητιόνταν στο πατρικό μου –προσπαθούσαμε να την ξεχάσουμε. Και παρ’ όλο που ο πατέρας μου ήταν μηχανουργός και η μητέρα μου βοηθός του, άκουγαν κλασική μουσική. Προφανώς γιατί θαύμαζαν τη μεγαλοπρέπεια που κρύβουν αυτές οι ηχογραφήσεις, η οποία μας θυμίζει αυτό που ξεχάσαμε: το εν δυνάμει του ανθρώπου.</p> <p style="text-align: justify;"><img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/INTERNATIONAL/LIVE112/Miliokas_3.jpg" alt="Miliokas_3" width="510" height="260" /></p> <p style="text-align: justify;"><strong>Το λαϊκό τραγούδι δεν το αγαπήσατε, ωστόσο ξεκινήσατε παίζοντας κιθάρα σε λαϊκά μαγαζιά…</strong></p> <p style="text-align: justify;">Ετσι τα ’φερε η κατάρα. Δοκίμασα να κάνω δυο-τρία ροκ γκρουπ, αλλά το αποτέλεσμα ήταν μηδενικό.</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Και γιατί δεν διαλέξατε άλλη δουλειά;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Ηθελα να παίζω κιθάρα. Εμαθα μέσα σε ένα τρίμηνο όλα τα γνωστά ελληνικά τραγούδια –γιατί είναι πολύ εύκολα– μετά βρήκα μπασίστες και ντραμίστες με ροκ καταβολές που ήταν αναγκασμένοι κι αυτοί να παίζουν λαϊκά για να ζήσουν. Παίζαμε λοιπόν ό,τι θέλαμε από πίσω, είχαμε βάλει μπροστά ένα μπουζούκι και όποιος καταλάβαινε, καταλάβαινε… (γέλια). Μιλάμε τώρα για τη δεκαετία του 1970. Με εξαίρεση κάποια διαλείμματα, έπαιζα σε καθημερινή βάση για 12 χρόνια.</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Πόσες ώρες την ημέρα;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Από τις 11 το βράδυ μέχρι τις 5 το πρωί. Αλλά έχω κάνει και δουλειές στις οποίες πήγαινα απόγευμα σε έναν χώρο, μετά το βράδυ σε έναν άλλο και τα μεσάνυχτα σε έναν τρίτο. Επαιζα δηλαδή σύνολο γύρω στις δώδεκα ώρες.</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Πώς αντέξατε;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Δεν απογοητεύτηκα γιατί έλεγα «παίζω μουσική». Έχει μέσα τη λέξη «παίζω». Αυτό εμένα με κάλυψε, με ηρέμησε, με παραμύθιασε. Επίσης είχα πάντοτε ένα κόλπο: ενώ ασχολιόμουν με κάτι, ετοίμαζα κάτι άλλο. Κάποια στιγμή άνοιξα μια γκαλερί και ζωγράφιζα. Μέσα εκεί λοιπόν έγραψα τα πρώτα τραγούδια μου και το 1985 έβγαλα το πρώτο μου άλμπουμ, το Εδώ Θεσσαλονίκη. Λίγο μετά άρχισα να ασχολούμαι και με την ηχοληψία. Υστερα σκέφτηκα πως είχα πει ό,τι ήθελα να πω, είχα εκφράσει τα παράπονά μου και βγήκα από τον χορό μήπως βρω καμιά λύση. Λύσεις υπάρχουν παντού. Υπάρχουν δηλαδή δέκα πολιτισμοί τουλάχιστον, εδώ και χιλιάδες χρόνια, που από ένα σημείο και μετά κάτι ανακάλυψαν. Σαν Έλληνας ασχολήθηκα έτσι με την Αρχαία Ελλάδα και έγραψα κι ένα βιβλίο, το Μαίανδρος. Δέκα χρόνια μου πήρε αυτή η ιστορία... Ο Μαίανδρος είναι τα χέρια μας, που είναι δεμένα μεταξύ τους. Αν δεν δυναμώσουν τα χέρια μας –για να μπορούν να πετάξουν ένα ακόντιο, έναν δίσκο ή ένα τόξο– δεν έχουν την ικανότητα να κουβαλήσουν τον εαυτό μας. Επίσης βρήκα από τον Ιπποκράτη ότι το κράτημα της αναπνοής στο κεφάλι (και όχι στο στήθος) παράγει δύναμη. Με τον μηχανισμό αυτόν τον αρχαίων ανακυκλώνουμε την ενέργειά μας. Και δεν χρειαζόμαστε τρία γεύματα την ημέρα, αλλά μισό.</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Δεν μπορεί όμως τώρα κάποιος να πει, τι θέλει ο Μηλιώκας και μιλάει για την αρχαιότητα και για το σώμα μας σε ένα μουσικό site;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Ένα ωραίο αυτοκίνητο παρκαρισμένο χωρίς βενζίνη είναι άχρηστο. Πρέπει να μάθουμε να βάζουμε τη σωστή βενζίνη για να ζήσουμε σαν άνθρωποι. Οταν βλέπω τον Πάγκαλο και τον Βενιζέλο να έχουν σώματα τα οποία η βαρύτητα έχει καταρακώσει, δεν περιμένω να μου βρουν λύσεις για τίποτα. Αμα δεις έναν από αυτούς να έρχεται προς το μέρος σου από μακριά, νομίζεις ότι έρχεται ολόκληρη παρέα…</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Πάμε πίσω στη μουσική. Πού οφείλεται αυτή η τεράστια έκρηξη δημιουργικότητα που είδαμε στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1980, της οποίας αποτελείτε μέρος;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Υποψιαστήκαμε τη διαφορετικότητα των στίχων του εξωτερικού, που ασχολούνταν με άλλα θέματα, ενώ εδώ έλεγαν «καρδιά μου καημένη» και χέσε μέσα. Επίσης πήρε το μάτι μας την ουρά που φτιάξαν κάποιοι άνθρωποι για να βολευτούν: άλλοι πήραν το τρένο της Αλλαγής, άλλοι πήραν τη δάδα της Νέας Δημοκρατίας και προχώρησαν… Ε, εμείς δεν θέλαμε να είμαστε συμμέτοχοι σ’ αυτό το παιχνίδι. Κοίταξε, ίσως να κάναμε κάτι. Αλλά όπως είχε πει και ο Χατζιδάκις και όπως σου έλεγα για τον Διονύση πριν, δεν είναι μόνο το τι θα κάνεις αλλά και τι δεν θα κάνεις. Αν θα υποκύψεις δηλαδή ή όχι.</p> <p style="text-align: justify;"><img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/INTERNATIONAL/LIVE112/Miliokas_2.jpg" alt="Miliokas_2" width="510" height="338" /></p> <p style="text-align: justify;"><strong>Τραγουδήσατε πρόσφατα στους Αγανακτισμένους το “Να Δεις Που Κάποτε Θα Μας Πούνε Και Μαλάκες”, ένα κομμάτι με απαισιόδοξο μήνυμα αλλά χαρούμενη μελωδία. Τι σκεφτόσασταν όταν το γράψατε;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Το χαρούμενο προκύπτει επειδή λες μέσα σου δεν θα λυγίσω, δεν θα κατεβώ στο επίπεδό τους, ας βρουν κάποιον άλλο να τρελάνουν. Οταν γράφτηκε το ρεφρέν πίσω στο 1988, έλεγε «κι εμείς καθόμαστε και κοιτάμε σαν μαλάκες». Θορυβήθηκαν από την εταιρεία –το είδαν σαν προτροπή να γίνει ένα ντου και να πάρουμε το Σύνταγμα. Την άλλη μέρα τους το πήγα αλλαγμένο και έλεγε «να δεις που κάποτε…». Οπως λοιπόν στο μπιλιάρδο κάνεις καραμπόλα από σπόντα, ήρθε ο στίχος αυτός είκοσι χρόνια μετά και έδεσε. Μας λέγαν από τότε μαλάκες βέβαια, απλώς τώρα το μάθαμε.</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Και το “Για Το Καλό Μου” πώς σας ήρθε;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Το είχα ξεκινήσει σε ένα πακέτο από τσιγάρα –ήταν πλακέ τότε τα πακέτα και από πίσω έγραφες. Έδωσα τους πρώτους στίχους στον παραγωγό μου και ανατρίχιασε. Μου είπε να το συνεχίσω, να γίνει τραγούδι. Εγώ δεν ήθελα γιατί με στεναχωρούσε. Με έβαλε λοιπόν με το ζόρι να θυμηθώ και να καταγράψω μερικά δικά μου βιώματα και κάποια άλλα γενικά.</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Γιατί αγγίζει τόσο κόσμο;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Ολα αυτά που λέει τα σκεφτόμαστε ο καθένας στο σπίτι του, αλλά η μουσική λειτουργεί σαν συνδετικός κρίκος. Συνειδητοποιείς μέσα από ένα τραγούδι αυτό που αισθάνεσαι και λες ΟΚ, δεν είμαι ο μόνος, υπάρχει και ένας άλλος που το παρατήρησε και το εξέφρασε και μου δίνει και λύση. Ή τουλάχιστον ο στόχος μου είναι να παίζει τέτοιο ρόλο το τραγούδι.</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Χαζά τραγούδια έχετε γράψει;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Χαζά δεν θα τα ’λεγα... Έχω παρατηρήσει πως πολλοί στίχοι σε τραγούδια άλλων είναι σαββατοκυριακάτικοι. Μόλις πιάσουν το στυλό να γράψουν, τους πιάνει μια επισημότητα. Εγώ αντίθετα γράφω όλες τις μέρες της εβδομάδας. Δεν μπορώ δηλαδή να έιμαι μόνο θυμωμένος, μόνο σοβαρός, ή μόνο χαρούμενος. Η ζωή μας κινείται σε τέσσερεις διαθέσεις: από τη μία είναι ο θυμός και η χαρά που σε εκτονώνουν και από την άλλη η λύπη και η ηρεμία, οι οποίες σε κουλάρουν. Έχω γράψει τραγούδια και για τις τέσσερεις διαθέσεις.</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Το “Ερωτεύτηκα” και το “Αμπεμπαμπλόμ” είναι δύο από τα πιο χαρούμενα τραγούδια σας…</strong></p> <p style="text-align: justify;">Το πρώτο ήταν μια μπαρμπουτσάλα, μέσα από την οποία διαπίστωσα ότι μπορώ να τραγουδάω ό,τι γουστάρω από τη στιγμή που διαθέτω αυτοσαρκασμό. Το άλλο το έγραψα σε μια εποχή όταν το ενδιαφέρον μου ήταν εστιασμένο στις γυναίκες. Δεν το παίζω στα live σήμερα –εδώ και δεκαπέντε χρόνια είμαι μονογαμικός και πάω για τίτλο. Ο άντρας, που γεννήθηκε πολυγαμικό ον, πρέπει κάποια στιγμή να κάνει δώρο σε μια γυναίκα τη μονογαμία, να το δηλώνει και να το εννοεί. Αλλά να καταλάβουν και οι γυναίκες τι δώρο είναι αυτό, γιατί πρόκειται για μια απόφαση που πρέπει να πάρει ο άντρας κόντρα στη φύση του.</p> <p style="text-align: justify;"><img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/INTERNATIONAL/LIVE112/Miliokas_4.jpg" alt="Miliokas_4" width="510" height="393" /></p> <p style="text-align: justify;"><strong>Σήμερα τι μουσική ακούτε σπίτι;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Ραδιόφωνο, δίσκους παλιούς, κλασική μουσική, κλασικό ροκ… Η μουσική είναι απογειωτική και λίγο θεϊκή. Σου θυμίζει το εν δυνάμει του ανθρώπου, το τι μπορεί να κάνει ο καθένας μας όχι στην καθημερινότητά του, αλλά στην υπέρβασή του. Τα αυτιά μας καλοπερνούν. Τα μάτια μας επίσης. Αφή, δόξα τω θεώ. Γεύση, δεν σου λέω τίποτα. Η μόνη αίσθηση που αδικείται στις μέρες μας είναι η όσφρηση. Οι πόλεις είναι φτιαγμένες έτσι ώστε να κάνουμε τη δουλειά μας, δεν βγαίνει κανείς έξω για τις μυρωδιές…</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Πώς σας κάνει να αισθάνεστε το γεγονός ότι τα CD του Σαββόπουλου, που υποθέτω πως αγαπήσατε στα νιάτα σας, δίνονται από μια εφημερίδα;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Κοίταξε, η τέχνη του τραγουδιού ξεκινάει από την ιδέα –πρώτα είναι η ιδέα. Υστερα βρίσκεις τον τρόπο με τον οποίο θα εκφράσεις αυτήν την ιδέα, την παντρεύεις με μια μουσική από έρωτα και όχι από συνοικέσιο. Και στο τέλος έρχεται το mastering, η τελευταία φάση της ηχοληψίας. Ολα αυτά είναι τέχνη. Τα υπόλοιπα υπάγονται στους νόμους του εμπορίου. Ε, λοιπόν, στο εμπόριο δεν έχω ακούσει ποτέ να συμβαίνουν καλλιτεχνικά πράγματα. Το να γράψεις ένα τραγούδι είναι έργο –το να το παρουσιάσεις είναι πάρεργο. Ακόμα και οι συνεργασίες ή οι εμφανίσεις γίνονται με τους κανόνες του εμπορίου.</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Μιας και είπατε για εμφανίσεις: στα live σας βλέπω πάντα με ηλεκτρική κιθάρα, πράγμα σπάνιο για καλλιτέχνες της ηλικίας σας. Πώς κι έτσι;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Ναι, έχω μια κόκκινη ηλεκτρική, η οποία έχει έρθει από Αμερική χωρίς θήκη και μάλιστα σε ένα σημείο είναι ραγισμένη! Ανέκαθεν έπαιζα με ηλεκτρική, ακόμα και στα λαϊκά μαγαζιά. Κάποτε πήρα και μια δωδεκάχορδη ακουστική, ήθελε όμως κούρδισμα μετά από κάθε τραγούδι. Πέρασαν καμιά δεκαπενταριά κιθάρες από τα χέρια μου, αλλά μόνο μία ήταν η καλύτερη του κόσμου: μια Gibson Les Paul Custom, την οποία αργότερα πούλησα για να αγοράσω μηχανήματα ηχοληψίας. Μελέτησα έναν μήνα, διάστημα πολύ μεγάλο για ’μένα. Μάλιστα, για να μη βγαίνω έξω τότε, κουρεύτηκα γουλί. Σύντομα όμως συνειδητοποίησα πως δεν υπήρχε περίπτωση να φύγω στο εξωτερικό και πως στην Ελλάδα δεν υπήρχε λόγος να μάθεις να παίζεις άψογα. Λυπάμαι τον καλύτερο κιθαρίστα της Ελλάδας για το πού παίζει αυτήν τη στιγμή. Πραγματικά, πονάει η ψυχή μου όταν σκέφτομαι πόσο απλά και μαζεμένα είναι υποχρεωμένος να παίζει.&nbsp;</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Δεν μου είπατε όμως, εσείς πώς φύγατε από τα μαγαζιά και γίνατε τραγουδοποιός;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Απορώ πώς κράτησε τόσα χρόνια… Με βόλευε γιατί γύριζα την Ελλάδα αλλά κάποια στιγμή χόρτασα και είπα, αφού ασχολούμαι τόσα χρόνια, ας γράψω κι εγώ κάτι. Η ευκαιρία δόθηκε όταν έκανα τη γκαλερί. Άλλα πράγματα ζούσαμε τότε και άλλα ακούγαμε στα τραγούδια. Απορούσα ποιους ανθρώπους εξέφραζαν και έβλεπα κάποια πράγματα να συμβαίνουν στα οποία δεν αναφερόταν κανείς. Κάποια στιγμή άκουσα λοιπόν τον Λουκιανό να λέει «όλοι μου οι φίλοι παντρευτήκανε/γίνανε ρεζίλι γι’ αυτό κρυφτήκανε». Λέω εδώ κάτι συμβαίνει... Υστερα άκουσα τον Γερμανό, είχαν αρχίσει ήδη βέβαια ο Σαββόπουλος, ο Πουλικάκος, ο Σιδηρόπουλος, ο Άσημος… Το ότι σκάσαμε πολλοί καλλιτέχνες μαζί στα μέσα της δεκαετίας του 1980 έκανε πολλούς να νομίζουν ότι ήμασταν συννενοημένοι. Δεν ήξερε όμως κανένας κανέναν, απλά αισθάνθηκαμε ένα κενό στη μουσική. Τότε λέγανε ότι όλο αυτό θα ξεχαστεί μέσα σε μια πενταετία, αλλά να που κρατάει 30 χρόνια...</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Πάντως σπουδάια τραγούδια με ελληνικό στίχο σαν αυτά που γράφονταν τότε σήμερα βγαίνουν ελάχιστα…</strong></p> <p style="text-align: justify;">Μα όλα όσα ζήσαμε τα τελευταία χρόνια ήταν μια φούσκα. Ένα πράγμα χαλαρό, χλιδάτο αλλά και υποτονικό. Είμαι σίγουρος ότι σιγά-σιγά οργανώνονται κάποια θηρία σε γειτονιές, τα οποία θα βγουν και θα πουν τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Εγώ έχω μια κόρη 23 ετών. Καλύτερη νεολαία δεν έχουν δει τα μάτια μου. Μπορεί να σαστίζουν με αυτά που γίνονται, αλλά με τη βοήθεια κάποιων παλαβών σαν τον υποφαινόμενο, θα φτάσουν στο σημείο να εκφράσουν την άποψή τους όσο τους αξίζει.</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Νέο άλμπουμ θα βγάλετε;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Έχω αυτόν εδώ τον χώρο που είναι ερασιτεχνικό-επαγγελματικός και δεν μπαίνει κανένας μέσα. Πειραματίζομαι με τον ήχο. Με ενδιαφέρουν οι μεγάλοι χώροι, θέλω δηλαδή να βλέπω τον μουσικό που παίζει δίπλα μου, γιατί εδώ στην Ελλάδα είναι ο ένας πάνω στον άλλον. Τώρα για καινούργια τραγούδια, προσέχω πάρα πολύ, λέω όχι αυτό και όχι εκείνο, για να μη γράψω καμιά μπαρμπουτσάλα. Δεν είμαι σε θέση να κάτσω δυο μήνες και να γράψω δέκα τραγούδια, γιατί θα ακυρωθούν από τα γεγονότα. Είναι λίγο επιθεωρησιακού ύφους αυτά που μου βγαίνουν, ενώ εγώ θέλω κάτι και για χτες και για τώρα και για αύριο.</p> <p style="text-align: justify;"><br />&nbsp;</p> <p style="text-align: justify;"><img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/INTERNATIONAL/LIVE112/Miliokas_frontpage.jpg" alt="Miliokas_frontpage" width="510" height="318" /></p> <p style="text-align: justify;"><em>Το στούντιο και δεύτερο σπίτι του Γιάννη Μιλιώκα βρίσκεται σε ένα υποφωτισμένο υπόγειο στο Χαλάνδρι. Κλεισμένος εκεί, προχειροντυμένος και ατημέλητος, μοιάζει με αγρίμι που δεν του επιτρέπουν να βγει, στο οποίο το μόνο που απομένει είναι να εκδικείται με τραγούδια. Αφορμή για τη συνέντευξη υπήρξαν οι επικείμενες εμφανίσεις του μαζί με τον Διονύση Τσακνή και τον Νίκο Ζιώγαλα στον Σταυρό του Νότου, που ξεκινούν αυτήν την Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου, και θα συνεχιστούν κάθε Παρασκευή και Σάββατο για έξι συνολικά διήμερα...</em></p> <p style="text-align: justify;"><strong>Ετσι όπως ταλαιπωρηθήκαμε μέχρι να συναντηθούμε, θυμήθηκα τον διάσημο στίχο σας «Το Σάββατο μπορείς;». Γιατί είναι τόσο δύσκολο να συναντηθούν δύο άνθρωποι στην Αθήνα σήμερα;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Ξεμάθαμε, γιατί επικοινωνούμε συνήθως τηλεφωνικά. Αν δεν το ασκείς το σπορ που λέγεται ραντεβού, σταδιακά προκύπτει μια ακαμψία. Και βέβαια το κερασάκι στην τούρτα είναι οι καθημερινές απεργίες. Περαστικά μας!</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Τι ετοιμάζετε στον Σταυρό του Νότου με τον Διονύση Τσακνή και τον Νίκο Ζιώγαλα;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Ο Διονύσης είναι ένας καλλιτέχνης που πρόσεξε τι θα κάνει και κυρίως τι δεν θα κάνει –ασχολήθηκε με όλα όσα είναι επί της ουσίας στη ζωή. Ο Νίκος πάλι είναι λίγο πιο, πώς να το πω…, ερωτικός! Στα τραγούδια του ασχολείται συνήθως με τα βραδινά θέματα, ενώ εγώ και ο Διονύσης με τα ημερήσια. Κι έτσι όπως τα έφερε ο διάολος, οι καιροί δηλαδή, η παρουσία μας είναι απαραίτητη. Εγώ δεν θα πάψω ποτέ να δηλώνω την αντίθεσή μου στο σύστημα, για να μη νομίζουν ότι αλλοτριώθηκα και συγχωνεύτηκα μέσα σε αυτό. Ερχεται άσχημος καιρός. Το άσχημος για ’σένα μπορεί να είναι κάτι πρωτοφανές, για μας όμως είναι μια απ’ τα ίδια. Σε ένα από τα πρώτα μου τραγούδια είχα γράψει «εμείς που μεγαλώσαμε με σάλτσα στο ψωμί»…</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Να πάμε στο παρελθόν λοιπόν, αλλά να επιστρέψουμε στη μουσική. Εσείς τι ακούγατε τη δεκαετία του 1960, στην εφηβεία σας; Σας ρωτάω γιατί οι επιρροές σας είναι κάπως ασαφείς…</strong></p> <p style="text-align: justify;">Οι επιθυμίες μου με οδήγησαν στον δρόμο με μια βαλίτσα και μια κιθάρα και δεν είχα τρίτο χέρι να κουβαλάω και στερεοφωνικό. Χωρίς ποτέ να ’χω δικιά μου δισκοθήκη, άκουσα όλες τις μουσικές. Ημουν τυχερός γιατί πρόλαβα και την τζαζ της Αμερικής στο φόρτε της και το ροκ εν ρολ, και μετά Deep Purple, Pink Floyd, Jethro Tull… Η λαϊκή μουσική θα έλεγα πως με απώθησε, γιατί δεν με αφορούσε. Eίχε κάτι πονεμένες ιστορίες τις οποίες δεν είχαμε μάθει στο σπίτι ούτε να τις βιώνουμε ούτε να τις περιγράφουμε με τον τρόπο που τις ακούγαμε στα τραγούδια. Η ζημιά δεν συζητιόνταν στο πατρικό μου –προσπαθούσαμε να την ξεχάσουμε. Και παρ’ όλο που ο πατέρας μου ήταν μηχανουργός και η μητέρα μου βοηθός του, άκουγαν κλασική μουσική. Προφανώς γιατί θαύμαζαν τη μεγαλοπρέπεια που κρύβουν αυτές οι ηχογραφήσεις, η οποία μας θυμίζει αυτό που ξεχάσαμε: το εν δυνάμει του ανθρώπου.</p> <p style="text-align: justify;"><img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/INTERNATIONAL/LIVE112/Miliokas_3.jpg" alt="Miliokas_3" width="510" height="260" /></p> <p style="text-align: justify;"><strong>Το λαϊκό τραγούδι δεν το αγαπήσατε, ωστόσο ξεκινήσατε παίζοντας κιθάρα σε λαϊκά μαγαζιά…</strong></p> <p style="text-align: justify;">Ετσι τα ’φερε η κατάρα. Δοκίμασα να κάνω δυο-τρία ροκ γκρουπ, αλλά το αποτέλεσμα ήταν μηδενικό.</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Και γιατί δεν διαλέξατε άλλη δουλειά;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Ηθελα να παίζω κιθάρα. Εμαθα μέσα σε ένα τρίμηνο όλα τα γνωστά ελληνικά τραγούδια –γιατί είναι πολύ εύκολα– μετά βρήκα μπασίστες και ντραμίστες με ροκ καταβολές που ήταν αναγκασμένοι κι αυτοί να παίζουν λαϊκά για να ζήσουν. Παίζαμε λοιπόν ό,τι θέλαμε από πίσω, είχαμε βάλει μπροστά ένα μπουζούκι και όποιος καταλάβαινε, καταλάβαινε… (γέλια). Μιλάμε τώρα για τη δεκαετία του 1970. Με εξαίρεση κάποια διαλείμματα, έπαιζα σε καθημερινή βάση για 12 χρόνια.</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Πόσες ώρες την ημέρα;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Από τις 11 το βράδυ μέχρι τις 5 το πρωί. Αλλά έχω κάνει και δουλειές στις οποίες πήγαινα απόγευμα σε έναν χώρο, μετά το βράδυ σε έναν άλλο και τα μεσάνυχτα σε έναν τρίτο. Επαιζα δηλαδή σύνολο γύρω στις δώδεκα ώρες.</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Πώς αντέξατε;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Δεν απογοητεύτηκα γιατί έλεγα «παίζω μουσική». Έχει μέσα τη λέξη «παίζω». Αυτό εμένα με κάλυψε, με ηρέμησε, με παραμύθιασε. Επίσης είχα πάντοτε ένα κόλπο: ενώ ασχολιόμουν με κάτι, ετοίμαζα κάτι άλλο. Κάποια στιγμή άνοιξα μια γκαλερί και ζωγράφιζα. Μέσα εκεί λοιπόν έγραψα τα πρώτα τραγούδια μου και το 1985 έβγαλα το πρώτο μου άλμπουμ, το Εδώ Θεσσαλονίκη. Λίγο μετά άρχισα να ασχολούμαι και με την ηχοληψία. Υστερα σκέφτηκα πως είχα πει ό,τι ήθελα να πω, είχα εκφράσει τα παράπονά μου και βγήκα από τον χορό μήπως βρω καμιά λύση. Λύσεις υπάρχουν παντού. Υπάρχουν δηλαδή δέκα πολιτισμοί τουλάχιστον, εδώ και χιλιάδες χρόνια, που από ένα σημείο και μετά κάτι ανακάλυψαν. Σαν Έλληνας ασχολήθηκα έτσι με την Αρχαία Ελλάδα και έγραψα κι ένα βιβλίο, το Μαίανδρος. Δέκα χρόνια μου πήρε αυτή η ιστορία... Ο Μαίανδρος είναι τα χέρια μας, που είναι δεμένα μεταξύ τους. Αν δεν δυναμώσουν τα χέρια μας –για να μπορούν να πετάξουν ένα ακόντιο, έναν δίσκο ή ένα τόξο– δεν έχουν την ικανότητα να κουβαλήσουν τον εαυτό μας. Επίσης βρήκα από τον Ιπποκράτη ότι το κράτημα της αναπνοής στο κεφάλι (και όχι στο στήθος) παράγει δύναμη. Με τον μηχανισμό αυτόν τον αρχαίων ανακυκλώνουμε την ενέργειά μας. Και δεν χρειαζόμαστε τρία γεύματα την ημέρα, αλλά μισό.</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Δεν μπορεί όμως τώρα κάποιος να πει, τι θέλει ο Μηλιώκας και μιλάει για την αρχαιότητα και για το σώμα μας σε ένα μουσικό site;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Ένα ωραίο αυτοκίνητο παρκαρισμένο χωρίς βενζίνη είναι άχρηστο. Πρέπει να μάθουμε να βάζουμε τη σωστή βενζίνη για να ζήσουμε σαν άνθρωποι. Οταν βλέπω τον Πάγκαλο και τον Βενιζέλο να έχουν σώματα τα οποία η βαρύτητα έχει καταρακώσει, δεν περιμένω να μου βρουν λύσεις για τίποτα. Αμα δεις έναν από αυτούς να έρχεται προς το μέρος σου από μακριά, νομίζεις ότι έρχεται ολόκληρη παρέα…</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Πάμε πίσω στη μουσική. Πού οφείλεται αυτή η τεράστια έκρηξη δημιουργικότητα που είδαμε στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1980, της οποίας αποτελείτε μέρος;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Υποψιαστήκαμε τη διαφορετικότητα των στίχων του εξωτερικού, που ασχολούνταν με άλλα θέματα, ενώ εδώ έλεγαν «καρδιά μου καημένη» και χέσε μέσα. Επίσης πήρε το μάτι μας την ουρά που φτιάξαν κάποιοι άνθρωποι για να βολευτούν: άλλοι πήραν το τρένο της Αλλαγής, άλλοι πήραν τη δάδα της Νέας Δημοκρατίας και προχώρησαν… Ε, εμείς δεν θέλαμε να είμαστε συμμέτοχοι σ’ αυτό το παιχνίδι. Κοίταξε, ίσως να κάναμε κάτι. Αλλά όπως είχε πει και ο Χατζιδάκις και όπως σου έλεγα για τον Διονύση πριν, δεν είναι μόνο το τι θα κάνεις αλλά και τι δεν θα κάνεις. Αν θα υποκύψεις δηλαδή ή όχι.</p> <p style="text-align: justify;"><img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/INTERNATIONAL/LIVE112/Miliokas_2.jpg" alt="Miliokas_2" width="510" height="338" /></p> <p style="text-align: justify;"><strong>Τραγουδήσατε πρόσφατα στους Αγανακτισμένους το “Να Δεις Που Κάποτε Θα Μας Πούνε Και Μαλάκες”, ένα κομμάτι με απαισιόδοξο μήνυμα αλλά χαρούμενη μελωδία. Τι σκεφτόσασταν όταν το γράψατε;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Το χαρούμενο προκύπτει επειδή λες μέσα σου δεν θα λυγίσω, δεν θα κατεβώ στο επίπεδό τους, ας βρουν κάποιον άλλο να τρελάνουν. Οταν γράφτηκε το ρεφρέν πίσω στο 1988, έλεγε «κι εμείς καθόμαστε και κοιτάμε σαν μαλάκες». Θορυβήθηκαν από την εταιρεία –το είδαν σαν προτροπή να γίνει ένα ντου και να πάρουμε το Σύνταγμα. Την άλλη μέρα τους το πήγα αλλαγμένο και έλεγε «να δεις που κάποτε…». Οπως λοιπόν στο μπιλιάρδο κάνεις καραμπόλα από σπόντα, ήρθε ο στίχος αυτός είκοσι χρόνια μετά και έδεσε. Μας λέγαν από τότε μαλάκες βέβαια, απλώς τώρα το μάθαμε.</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Και το “Για Το Καλό Μου” πώς σας ήρθε;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Το είχα ξεκινήσει σε ένα πακέτο από τσιγάρα –ήταν πλακέ τότε τα πακέτα και από πίσω έγραφες. Έδωσα τους πρώτους στίχους στον παραγωγό μου και ανατρίχιασε. Μου είπε να το συνεχίσω, να γίνει τραγούδι. Εγώ δεν ήθελα γιατί με στεναχωρούσε. Με έβαλε λοιπόν με το ζόρι να θυμηθώ και να καταγράψω μερικά δικά μου βιώματα και κάποια άλλα γενικά.</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Γιατί αγγίζει τόσο κόσμο;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Ολα αυτά που λέει τα σκεφτόμαστε ο καθένας στο σπίτι του, αλλά η μουσική λειτουργεί σαν συνδετικός κρίκος. Συνειδητοποιείς μέσα από ένα τραγούδι αυτό που αισθάνεσαι και λες ΟΚ, δεν είμαι ο μόνος, υπάρχει και ένας άλλος που το παρατήρησε και το εξέφρασε και μου δίνει και λύση. Ή τουλάχιστον ο στόχος μου είναι να παίζει τέτοιο ρόλο το τραγούδι.</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Χαζά τραγούδια έχετε γράψει;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Χαζά δεν θα τα ’λεγα... Έχω παρατηρήσει πως πολλοί στίχοι σε τραγούδια άλλων είναι σαββατοκυριακάτικοι. Μόλις πιάσουν το στυλό να γράψουν, τους πιάνει μια επισημότητα. Εγώ αντίθετα γράφω όλες τις μέρες της εβδομάδας. Δεν μπορώ δηλαδή να έιμαι μόνο θυμωμένος, μόνο σοβαρός, ή μόνο χαρούμενος. Η ζωή μας κινείται σε τέσσερεις διαθέσεις: από τη μία είναι ο θυμός και η χαρά που σε εκτονώνουν και από την άλλη η λύπη και η ηρεμία, οι οποίες σε κουλάρουν. Έχω γράψει τραγούδια και για τις τέσσερεις διαθέσεις.</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Το “Ερωτεύτηκα” και το “Αμπεμπαμπλόμ” είναι δύο από τα πιο χαρούμενα τραγούδια σας…</strong></p> <p style="text-align: justify;">Το πρώτο ήταν μια μπαρμπουτσάλα, μέσα από την οποία διαπίστωσα ότι μπορώ να τραγουδάω ό,τι γουστάρω από τη στιγμή που διαθέτω αυτοσαρκασμό. Το άλλο το έγραψα σε μια εποχή όταν το ενδιαφέρον μου ήταν εστιασμένο στις γυναίκες. Δεν το παίζω στα live σήμερα –εδώ και δεκαπέντε χρόνια είμαι μονογαμικός και πάω για τίτλο. Ο άντρας, που γεννήθηκε πολυγαμικό ον, πρέπει κάποια στιγμή να κάνει δώρο σε μια γυναίκα τη μονογαμία, να το δηλώνει και να το εννοεί. Αλλά να καταλάβουν και οι γυναίκες τι δώρο είναι αυτό, γιατί πρόκειται για μια απόφαση που πρέπει να πάρει ο άντρας κόντρα στη φύση του.</p> <p style="text-align: justify;"><img src="http://www.avopolis.gr/images/stories/INTERNATIONAL/LIVE112/Miliokas_4.jpg" alt="Miliokas_4" width="510" height="393" /></p> <p style="text-align: justify;"><strong>Σήμερα τι μουσική ακούτε σπίτι;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Ραδιόφωνο, δίσκους παλιούς, κλασική μουσική, κλασικό ροκ… Η μουσική είναι απογειωτική και λίγο θεϊκή. Σου θυμίζει το εν δυνάμει του ανθρώπου, το τι μπορεί να κάνει ο καθένας μας όχι στην καθημερινότητά του, αλλά στην υπέρβασή του. Τα αυτιά μας καλοπερνούν. Τα μάτια μας επίσης. Αφή, δόξα τω θεώ. Γεύση, δεν σου λέω τίποτα. Η μόνη αίσθηση που αδικείται στις μέρες μας είναι η όσφρηση. Οι πόλεις είναι φτιαγμένες έτσι ώστε να κάνουμε τη δουλειά μας, δεν βγαίνει κανείς έξω για τις μυρωδιές…</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Πώς σας κάνει να αισθάνεστε το γεγονός ότι τα CD του Σαββόπουλου, που υποθέτω πως αγαπήσατε στα νιάτα σας, δίνονται από μια εφημερίδα;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Κοίταξε, η τέχνη του τραγουδιού ξεκινάει από την ιδέα –πρώτα είναι η ιδέα. Υστερα βρίσκεις τον τρόπο με τον οποίο θα εκφράσεις αυτήν την ιδέα, την παντρεύεις με μια μουσική από έρωτα και όχι από συνοικέσιο. Και στο τέλος έρχεται το mastering, η τελευταία φάση της ηχοληψίας. Ολα αυτά είναι τέχνη. Τα υπόλοιπα υπάγονται στους νόμους του εμπορίου. Ε, λοιπόν, στο εμπόριο δεν έχω ακούσει ποτέ να συμβαίνουν καλλιτεχνικά πράγματα. Το να γράψεις ένα τραγούδι είναι έργο –το να το παρουσιάσεις είναι πάρεργο. Ακόμα και οι συνεργασίες ή οι εμφανίσεις γίνονται με τους κανόνες του εμπορίου.</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Μιας και είπατε για εμφανίσεις: στα live σας βλέπω πάντα με ηλεκτρική κιθάρα, πράγμα σπάνιο για καλλιτέχνες της ηλικίας σας. Πώς κι έτσι;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Ναι, έχω μια κόκκινη ηλεκτρική, η οποία έχει έρθει από Αμερική χωρίς θήκη και μάλιστα σε ένα σημείο είναι ραγισμένη! Ανέκαθεν έπαιζα με ηλεκτρική, ακόμα και στα λαϊκά μαγαζιά. Κάποτε πήρα και μια δωδεκάχορδη ακουστική, ήθελε όμως κούρδισμα μετά από κάθε τραγούδι. Πέρασαν καμιά δεκαπενταριά κιθάρες από τα χέρια μου, αλλά μόνο μία ήταν η καλύτερη του κόσμου: μια Gibson Les Paul Custom, την οποία αργότερα πούλησα για να αγοράσω μηχανήματα ηχοληψίας. Μελέτησα έναν μήνα, διάστημα πολύ μεγάλο για ’μένα. Μάλιστα, για να μη βγαίνω έξω τότε, κουρεύτηκα γουλί. Σύντομα όμως συνειδητοποίησα πως δεν υπήρχε περίπτωση να φύγω στο εξωτερικό και πως στην Ελλάδα δεν υπήρχε λόγος να μάθεις να παίζεις άψογα. Λυπάμαι τον καλύτερο κιθαρίστα της Ελλάδας για το πού παίζει αυτήν τη στιγμή. Πραγματικά, πονάει η ψυχή μου όταν σκέφτομαι πόσο απλά και μαζεμένα είναι υποχρεωμένος να παίζει.&nbsp;</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Δεν μου είπατε όμως, εσείς πώς φύγατε από τα μαγαζιά και γίνατε τραγουδοποιός;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Απορώ πώς κράτησε τόσα χρόνια… Με βόλευε γιατί γύριζα την Ελλάδα αλλά κάποια στιγμή χόρτασα και είπα, αφού ασχολούμαι τόσα χρόνια, ας γράψω κι εγώ κάτι. Η ευκαιρία δόθηκε όταν έκανα τη γκαλερί. Άλλα πράγματα ζούσαμε τότε και άλλα ακούγαμε στα τραγούδια. Απορούσα ποιους ανθρώπους εξέφραζαν και έβλεπα κάποια πράγματα να συμβαίνουν στα οποία δεν αναφερόταν κανείς. Κάποια στιγμή άκουσα λοιπόν τον Λουκιανό να λέει «όλοι μου οι φίλοι παντρευτήκανε/γίνανε ρεζίλι γι’ αυτό κρυφτήκανε». Λέω εδώ κάτι συμβαίνει... Υστερα άκουσα τον Γερμανό, είχαν αρχίσει ήδη βέβαια ο Σαββόπουλος, ο Πουλικάκος, ο Σιδηρόπουλος, ο Άσημος… Το ότι σκάσαμε πολλοί καλλιτέχνες μαζί στα μέσα της δεκαετίας του 1980 έκανε πολλούς να νομίζουν ότι ήμασταν συννενοημένοι. Δεν ήξερε όμως κανένας κανέναν, απλά αισθάνθηκαμε ένα κενό στη μουσική. Τότε λέγανε ότι όλο αυτό θα ξεχαστεί μέσα σε μια πενταετία, αλλά να που κρατάει 30 χρόνια...</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Πάντως σπουδάια τραγούδια με ελληνικό στίχο σαν αυτά που γράφονταν τότε σήμερα βγαίνουν ελάχιστα…</strong></p> <p style="text-align: justify;">Μα όλα όσα ζήσαμε τα τελευταία χρόνια ήταν μια φούσκα. Ένα πράγμα χαλαρό, χλιδάτο αλλά και υποτονικό. Είμαι σίγουρος ότι σιγά-σιγά οργανώνονται κάποια θηρία σε γειτονιές, τα οποία θα βγουν και θα πουν τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Εγώ έχω μια κόρη 23 ετών. Καλύτερη νεολαία δεν έχουν δει τα μάτια μου. Μπορεί να σαστίζουν με αυτά που γίνονται, αλλά με τη βοήθεια κάποιων παλαβών σαν τον υποφαινόμενο, θα φτάσουν στο σημείο να εκφράσουν την άποψή τους όσο τους αξίζει.</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Νέο άλμπουμ θα βγάλετε;</strong></p> <p style="text-align: justify;">Έχω αυτόν εδώ τον χώρο που είναι ερασιτεχνικό-επαγγελματικός και δεν μπαίνει κανένας μέσα. Πειραματίζομαι με τον ήχο. Με ενδιαφέρουν οι μεγάλοι χώροι, θέλω δηλαδή να βλέπω τον μουσικό που παίζει δίπλα μου, γιατί εδώ στην Ελλάδα είναι ο ένας πάνω στον άλλον. Τώρα για καινούργια τραγούδια, προσέχω πάρα πολύ, λέω όχι αυτό και όχι εκείνο, για να μη γράψω καμιά μπαρμπουτσάλα. Δεν είμαι σε θέση να κάτσω δυο μήνες και να γράψω δέκα τραγούδια, γιατί θα ακυρωθούν από τα γεγονότα. Είναι λίγο επιθεωρησιακού ύφους αυτά που μου βγαίνουν, ενώ εγώ θέλω κάτι και για χτες και για τώρα και για αύριο.</p> <p style="text-align: justify;"><br />&nbsp;</p>