Ο Χρήστος Γαλανόπουλος ζει και εργάζεται ως ηχολήπτης στην Πάτρα. Εμφανίστηκε στην δισκογραφία με τον ομώνυμο δίσκο του αγγλόφωνου ροκ συγκροτήματος Lexeme, στο οποίο συμμετείχε. Πριν εξαφανιστεί δισκογραφικά, κυκλοφόρησε έναν προσωπικό δίσκο (“A bird’s eye view”, 1991), για τον οποίο έγραψε μουσική, στίχους, έπαιξε όλα τα όργανα και τραγούδησε στα μισά τραγούδια- τα υπόλοιπα τα ανέλαβε η παλιά συνεργάτις απ’ τους Lexeme, Γωγώ Βαγενά. Ο ίδιος δε δείχνει ιδιαίτερη προθυμία να συζητήσει γι’ αυτές τις πρώτες του δισκογραφικές απόπειρες. Συγκρίνοντας τες κάποιος με το “Fairy tales”, το δίσκο με τον οποίο ο Χρήστος Γαλανόπουλος επανήλθε φέτος δισκογραφικά, διαπιστώνει πως αυτές ήταν κάτι σαν “δισκογραφικές πρόβες” για το μεγάλο βήμα που οραματιζόταν. Το Fairy tales είναι ένα concept album που αποτελείται από τρεις εικοσάλεπτες θεματικές ενότητες. Τον “Κύριο φεγγαρόφωτο”, τις “Μαριονέτες”, και τον “Ανθρωπο της πόλης”. Από τα 17 κομμάτια του δίσκου, μόνο 3-4 περιέχουν και στίχους - η ανθρώπινη φωνή δεν αποτελεί πια βασικό εκφραστικό εργαλείο του δημιουργού τους που προτιμά την κιθάρα και τα κήμπορντς του, το ακουστικό μπάσο, τη φλογέρα, το ούτι, το τρομπόνι, τον ταμπουρά, το μαντολίνο, το σαξόφωνο, το τζουρά, το κλαρίνο και τα άλλα όργανα των φίλων του που συμμετέχουν. Όλα μαζί παίζουν σε ρυθμούς ονείρου με το χώρο και τις σιωπές, ευαίσθητα, αβίαστα και σίγουρα. Ελίσσονται με χάρη χωρίς να κοπιάρουν ξεδιάντροπα από κανένα χώρο, χωρίς να νοιώθουν καμιά ανάγκη να βολευτούν κάτω από κάποια ετικέτα. Και ποιο είναι το “target group” (ας μας επιτραπεί η έκφραση) αυτής της μαγικής μουσικής που ευωδιάζει μεσογειακά; Το σάουντρακ ποιων στιγμών, ποιών ανθρώπων μπορεί να αποτελέσει; Αυτών που “δεν θέλουν θλιμμένους στη γιορτή τους”; Των κουρασμένων από τη σημερινή θλιβερή ανεξάρτητη σκηνή; Των ambient, των ethnic, των jazz, των new age, των cinephille; Δε βρίσκετε πως και μόνο που γεννά τα παραπάνω ερωτήματα είναι επιτυχία;

Downloads:

Μαριονέττες (Άλλο)