|
Έντεκα ημέρες γεμάτες από ταινίες, καινούργιες γνωριμίες, απρόσμενες συναντήσεις, μέσα μαζικής μεταφοράς, καθημερινά ξενύχτια και πολλά ποτά. Αυτό είναι οι Νύχτες Πρεμιέρας και αυτό θα συνεχίσει να είναι. Ένα ξέφρενο σινεφιλικό πανηγύρι στο οποίο παρασυρόμαστε χωρίς δεύτερη σκέψη και μπορεί μεν να συμπεριφερόμαστε αστεία (τα μάτια μας πονάνε) αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς.
To τσέχικο “Something Like Happiness” κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας. Από τις έξι ταινίες που είδα από το διαγωνιστικό (που είχε σύνολο 15), έβγαλα δύο συμπεράσματα. Πρώτον οι ταινίες στο σύνολο τους ήταν μέτριες, και δεύτερον ότι το βραβείο είναι μάλλον δίκαιο. Τώρα γιατί το «4» πήρε βραβείο σκηνοθεσίας και η «Αγρύπνια» το βραβείο κοινού, δε μπορώ να απαντήσω. Η ψήφος δεν είναι αναγκαστική όσον αφορά το βραβειο κοινού και εκεί που όλοι θα σπεύσουν, τότε κάτι γίνεται. Υπηρχαν όμως και καλύτερες ταινίες απ’την Αγρύπνια όσο και αν μας άρεσε. Προσωπικά πιστεύω πως οι καλύτερες στιγμές του φεστιβάλ ήταν τα “Junebug”, “Yes” και το «Τονι Τακιτάνι» χωρίς να το δω μεν, άκουσα πως ήταν εκπληκτικό. Αφήνω απ’έξω το “Soy Kuba” και τις ταινίες του Renoir φυσικά, αν όμως τα είδατε τότε θα σας έμεινε η καλύτερη γεύση. Εμείς που προτιμήσαμε τις καινούργιες παραγωγές, θα έλεγα πως μάλλον το φετινό φεστιβάλ ήταν μέτριο. Βέβαια τα τέσσερα παιδιά που κλήθηκαν να εκτελέσουν χρέη διευθυντη προγράμματος είχαν το άγχος του πρωτάρη και γι’αυτό δεν το πολυσκεφτόμαστε. Ας ελπίσουμε του χρόνου, η επιλογή να είναι πιο σοφή. Όσον αφορά τα ρεπορτάζ του avopolis, αυτά τελειώνουν σήμερα με τη παρουσίαση των τριών τελευταίων ταινίων που είδαμε το Σάββατο. Η Κυριακή για εμάς δεν υπήρχε κινηματογραφικά. Η κούραση ήταν μεγάλη και ότι εισιτήρια είχα τα ακύρωσα.
Το ”Yes” η τελευταία ταινία της Sally Potter είναι ένα μαγικό κατασκεύασμα που δύσκολα μπορεί να συγκριθεί με κάποια άλλη ταινία. Έχει δύο βασικούς ήρωες «Αυτή» (Joan Allen) και «Αυτόν» (Simon Abkarian), μία Ιρλανδή μεγαλωμένη στην Αμερική και έναν Λιβανέζο που ζουν στο σύγχρονο Λονδίνο. Αυτή είναι επιστήμων, αυτός σεφ. Συναντιούνται και τα μάτια τους λένε τα πάντα. Η σχέση δημιουργείται και αρχίζουν οι μπελάδες. Η Πότερ μας διηγείται μία ιστορία που έχει τρεις βασικούς θεματικούς άξονες, το Θεό, τον έρωτα και την πολιτική. Ο Θεός είναι αφηρημένη ως έννοια, αλλά στο όνομα του σκοτώνονται άνθρωποι τόσο στη χώρα αυτής όσο και αυτού. Αυτή είναι παντρεμένη με τον Sam Neill αλλά η επικοινωνία έχει απλά χαθεί. Η ένταση της διαφυλετικής σχέσης είναι τόσο δυνατή που καθηλώνει. Και οι δύο όμως φοβούνται κυρίως γι’αυτό που είναι αλλά και γι’αυτό που αισθάνονται.
Η Πότερ έγραψε ένα εκπληκτικό σενάριο με ένα πολύ μεγάλο και εμφανές χαρακτηριστικό. Όλοι οι διάλογοι είναι γραμμένοι σε ιαμβικό πεντάγραμμο. Αυτό αποτελεί βέβαια τη μεγαλύτερη αντίδραση που είχαν αυτοί στους οποίους δεν άρεσε η ταινία, αλλά κατά τη γνώμη μου λειτουργεί υπέροχα. Υπάρχει φυσικά ο συνδυασμός με τη δύναμη των λέξεων και πάνω απ’όλα η σκηνοθεσία της Πότερ η οποία αριστεύει. Τα πλάνα της είναι ως επί το πλείστον στραβά δείχνοντας μας την έλλειψη ισορροπίας των χαρακτήρων ενώ φωτογραφεί μέσα από μπουκάλια και τζάμια τονίζοντας τη θολούρα των προσωπικοτήτων που πρωταγωνιστούν. Χρησιμοποιεί έξοχα τη μουσική και εκβιάζει τέλειες ερμηνείες κυρίως από την Joan Allen που πιστεύω πως ήταν ο καλύτερος ρόλος της καριέρας της. Μέσα σε όλα αυτά έχει αποδώσει σε όλες τις χαρακτήρες-καθαρίστριες ένα ρόλο άτυπου αφηγητή που κοιτάει το φακό, απευθύνεται σε εμάς και εκστομίζει δολοφονικές ατάκες. Ελπιζώ η ταινία να βρει διανομή άμεσα στη χώρα μας. Είναι μοναδική και αφοπλιστική. Κατά τη γνώμη μου, καλύτερη και από το πολυβραβευμένο Orlando.
Και περνάμε στο σύμπαν του Crispin Glover. Ο Ιερώνυμος Μπος θα ήταν περήφανος πάντως. Το ”What Is It?” ήταν ένα φιλμ που όμοιο του δεν είχε δει ποτέ ξανά άνθρωπος και αμφιβάλλω αν θα ξαναδεί. Είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που 110 χρόνια μετά την εφεύρεση του κινηματογράφου μπορείς να πεις με σιγουριά, ότι «Ναι αυτό δεν το έχει ξανακάνει κανείς». Ε, και;
Ο Glover είναι ένας Αμερικάνος ηθοποιός/συγγραφέας/μουσικός και πλέον σκηνοθέτης, σεναριογράφος και μοντέρ. Τρέμε Vincent Gallo. Η φάτσα του είναι πλήρως αναγνωρίσιμη και έχει παίξει σε δεκάδες ταινίες τόσο blockbuster όσο και αριστουργήματα. Το πέρασμά του πίσω από την κάμερα είναι σίγουρα επεισοδιακό και αναμένεται να συζητείται για πολλά χρόνια. Η πρώτη του ταίνια, το “What is it?” είναι ένα αφηγηματικό παραλήρημα που έχει ως βασικό καστ ηθοποιών, άτομα με σύνδρομο Down. Ο ίδιος ο Glover είπε σε μία παλαίοτερη συνέντευξη πως η ταινία του είναι ξεκάθαρα αφηγηματική, αλλά επιτρέψτε μου να διαφωνήσω. Ο σκηνοθέτης έφτιαξε το φιλμ για να σατιρίσει και να εκθέσει κάποια ταμπού θέματα στο σινεφίλ αμερικάνικο κοινό. Ο χαρακτηρισμός καλτ είναι εκατό τα εκάτο κατάλληλος όπως και πολλοί άλλοι. Το μόνο σίγουρο είναι πως ο Glover έχει αστείρευτο χιούμορ, που όμως ήταν και το μοναδικό προσόν της ταινίας διότι πολύ απλά ελάχιστοι την πήραν στα σοβαρά. Οι εικόνες του είναι σοκαριστικές σίγουρα. Δεκάδες σαλιγκάρια σκοτώνονται είτε αποκεφαλιζόμενα με ξυράφια είτε ρίχνοντας τους αλάτι. Ένα 60άχρονος που πάσχει από εγκεφαλική παράλυση αυνανίζεται από μία γυμνή κοπέλα που φορά μία μάσκα μαϊμούς. Ένα ζευγάρι ατόμων που πάσχουν από σύνδρομο Down κάνουν έρωτα, ενώ οι αφίσες της Shirley Temple ως βασίλισσα του Ναζισμού να έχει την άκρη ενός μαστιγίου στο αιδοίο της σίγουρα προκαλούν. Τα inside-jokes ουρλιάζουν: «Πως πρέπει να με φωνάζετε» λέει ο Glover στους υποτακτικούς του, και ρωτάει μία κοπέλα “McFly?” θυμίζοντας μας τον χαρακτήρα που έπαιξε ο Glover στο “Back to the Future”.
Ωστόσο η ταινία είναι πλήρως αποτυχημένη. Ο Glover θέλει να θάψει το Hollywood, την υποκρισία της Αμερικάνικης κοινωνίας και το νεοφασισμό που όλο και εκκολάπτεται σε όλα τα σημεία της γης. Έχει στο μυαλό του διαρκώς τα δικαιώματα του ανθρωπίνου γένους και τα απεικονίζει με όποιο τρόπο μπορεί. Πολλοί , κυρίως σινεφίλ αλλά και κριτικοί του internet, παρομοίασαν το “What is It” με τις πρώτες ταινίες του Βunuel, τις ταινίες του Jodorowsky και του David Lynch. Δικαίωμα τους. Γνώμη μου είναι πως ο Glover έφτιαξε ένα αδιανόητο προϊόν, που μας έκανε να γελάσουμε πολύ μεν, δεν μας είπε τίποτε δε. Ανακοίνωσε ήδη τα δύο sequel, το “It’s Fine. Everything is Fine” και το “It’s Mine” δημιουργώντας έτσι τη δική του τριλογία. Άντε να δούμε.
Η επόμενη ταινία που θα βλέπαμε λεγόταν “Three…Extremes” (Τρεις Ακρότητες) αλλά μετά το “What is it?” οποιοδήποτε φιλμ τολμήσει να θεωρηθεί ακρότητα τότε είναι χαμένο από χέρι. Η μεταμεσονύκτια προβολή στο Δαναό ξεκίνησε στη 1 και προς έκπληξη μου, στο σινεμά δεν υπήρχε άδεια θέση, κάτι που δε συνέβη φυσικά τόσο στην Potter όσο και στον Glover. Οι Τρεις Ακρότητες είναι τρεις ιστορίες μεσαίου μήκους (42 λεπτών) από τρεις διάσημους Ασιάτες κινηματογραφιστές οι οποίοι κληθηκαν να μοιράσουν ανατριχίλες και φόβο. Το αποτέλεσμα ήταν φυσικά άνισο αλλά αρκετά ενδιαφέρον.
Η πρώτη ιστορία, το “Dumblings” του Fruit Chan έχει ως θέμα την ματαιοδοξία. Μία γυναίκα επισκέπεται τη «Θέια Μεϊ» η οποία μοιάζει 25 χρονών, αλλά είναι πολύ παραπάνω. Η Μεϊ της μαγειρεύει τα dumblings τα οποία θα αναζωογονήσουν τη γυναίκα και θα της χαρίσουν εφηβική ομορφιά. Το μεγάλο ατού αυτής της ταινίας είναι ο Christopher Doyle. Ο καλύτερος διευθυντής φωτογραφίας αυτή τη στιγμή στον κόσμο (το απέδειξε σε όλες τις ταινίες του Wong Kar-wai) μας δίνει εξαίσιες εικόνες ενώ ο σκηνοθέτης αφηγείται με σύνεση και κρατά το ενδιαφέρον πάντα στα ύψη. Το τέλος φυσικά και η αποκάλυψη του τι τρώει αυτή η γυναίκα είναι τρομερά. Η καλύτερη από τις τρεις ιστορίες.
Η πιο γραφική όμως ήταν αυτή του Chan-wook Park (Joint Security Area, Sympathy for Mr. Vengeance, Oldboy) ονόματι “Cut”. Ένας σκηνοθέτης και η γυναίκα του απαγάγονται από έναν τρελαμένο κομπάρσο ο οποίος τους βασανίζει. Ο Park επιστρατεύει 3D επεξεργασία και κινεί την κάμερα εκπληκτικά. Το χιούμορ του είναι εξαιρετικό αλλά τα κάνει μπάχαλο στο φινάλε. Μάλλον δεν ήξερε πως ήθελε να το τελειώσει.
Το “Box”, το τρίτο μέρος, σκηνοθετημένο από τον Takashi Miike (Audition, Ichi the Killer, Gozu, Izo) ήταν σίγουρα το πιο ατμοσφαιρικό και το πιο ονειρώδες. Μία γυναίκα η οποία βασανίζεται από εφιάλτες, βλέπει συνεχώς το ίδιο όνειρο, το οποίο μαρτυρά ένα πολύ μεγάλο εγκληματικό μυστικό. Τι είναι όμως αλήθεια και ποιοί είναι όλοι αυτοί οι χαρακτήρες, θα το μάθουμε στο τέλος. Εκπληκτική δουλειά στη σκηνοθεσία, αριστουργηματικά day-for-night πλάνα, τέλειο sound design. Ο Μiike βασίστηκε πολύ στην σιωπή και την απουσία ήχων, αλλά τους χρησιμοποιούσε τέλεια εκεί που χρειαζόταν. Αν δεν ήταν και εκείνο το ροχαλητό ενός τύπου που μάλλον κουράστηκε, τότε θα μιλούσαμε για την καλύτερη ατμόσφαιρα σε σινεμά που έχω δει, έστω και για 40 μόνο λεπτά. Δύσκολα μία τέτοια ταινία θα βρει διανομή. Στον υπόλοιπο κόσμο έχει κάνει την αίσθηση της αλλά από το dvd και μόνο. Aνακαλύψτε την.
|
