search

ΑΡΘΡΑ

Δύο πολυαγαπημένοι του εγχώριου κοινού, ξανά στην Ελλάδα!

Στη 2η μέρα του φετινού Release Athens που πραγματοποιείται με χορηγό τη Visa, επιστρέφουν στην Αθήνα δύο μπάντες πολυαγαπημένες στο ελληνικό κοινό, με σχέση δοκιμασμένη και ανθεκτική, εδώ και κάμποσα πια χρόνια: οι Αμερικανοί Thievery Corporation και οι Βρετανοί Archive, που αναμένεται να μαζέψουν στην Πλατεία Νερού τους πολυπληθείς φίλους τους την Παρασκευή 16 Ιουνίου, καθώς έχουν κάποιον καιρό να περάσουν από τα μέρη μας. Μαζί τους, την ίδια μέρα, θα παίξουν και οι Kadebostany, μια μπάντα που επίσης έχει χτίσει τη σχέση της με το εγχώριο κοινό, μετρώντας κάμποσες ραδιοφωνικές επιτυχίες, αλλά και απανωτά συναυλιακά sold-out. Αν θέλεις να είσαι εκεί, φρόντισε να κλείσεις τα εισιτήρια σου γρήγορα αλλά και έξυπνα με τη Visa κάρτα σου, καθώς έτσι μπορεί να κερδίσεις την πρώτη σου μπύρα δωρεάν.

89aRl_1.jpg

Thievery Corporation

Με «καρδιά» και «ψυχή» το δημιουργικό δίδυμο των Rob Garza και Eric Hilton, οι Thievery Corporation ξεκίνησαν μάλλον αθόρυβα, με ένα ντεμπούτο αφιερωμένο στον Antonio Carlos Jobim –τον μεγάλο άσσο δηλαδή της βραζιλιάνικης bossa nova– στο οποίο συνεισέφεραν φωνητικά η Bebel Gilberto και η Pam Bricker.




Το Sounds From The Thievery Hi-Fi δεν ήταν το άλμπουμ που θα τους έκανε ευρύτερα γνωστούς: επρόκειτο για μια underground κυκλοφορία, βγαλμένη στο δικό τους ανεξάρτητο label (Eighteenth Street Lounge Music), η οποία διαδόθηκε αρχικά μόνο σε μια μικρή κλίμακα αφοσιωμένων σε chill-out ήχους, που εκτίμησαν δεόντως κομμάτια σαν το "Shaolin Satellite" και το "2001 Spliff Odyssey". Ήταν όμως ταυτόχρονα και μία δουλειά που επιβεβαίωνε την απόφαση των Gazra & Hilton να μοιραστούν τις κοινές τους εμπειρίες από την club ζωή της αμερικάνικης πρωτεύουσας, όπως και τις κοινές μουσικές τους αγάπες, οι οποίες περιστρέφονταν γύρω από την τζαζ, τους «εξωτικούς» ήχους της Βραζιλίας και το dub. Ήταν λοιπόν ένα σημαντικό ξεκίνημα, γι' αυτό και αργότερα το επανακυκλοφόρησαν μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες, σαν την 4AD και τη Rough Trade.

Η πρώτη «γεύση» μεγαλύτερης επιτυχίας ήρθε το 2000 με το "Lebanese Blonde", από τον 2ο δίσκο τους The Mirror Cospiracy. Ήταν το κομμάτι εκείνο που δημιούργησε ένα πρώτο «γκελ», κερδίζοντας τόσο με τα φωνητικά της Pam Brickner, όσο και από τον ενορχηστρωτικό συνδυασμό σιτάρ, κρουστών και πνευστών –ίσως και με τη στιχουργική του αναφορά στο λιβανέζικο ...χασίς, όπως έχουν κατά καιρούς πει διάφοροι fans. Διόλου τυχαία, επιλέχθηκε το 2004 από τον Zach Braff για το soundtrack της ταινίας Garden State, ανοίγοντας έτσι τον κινηματογραφικό δρόμο και για άλλα κομμάτια: το "Indra" θα εμφανιζόταν στο Vanilla Sky, ενώ το "Le Monde" ακούστηκε στο δημοφιλές video game The Darkness II.



Ακολούθησε το άλμπουμ The Richest Man In Babylon (2002), η δουλειά δηλαδή που τους έκανε διεθνώς γνωστούς, συστήνοντάς τους και με το ελληνικό ραδιόφωνο, όπου το ομώνυμο του δίσκου τραγούδι έκανε πραγματική θραύση. Από οπαδούς με ροκ προτιμήσεις, μέχρι ψαγμένους με τα ηλεκτρονικά και με τους world ήχους, όλοι βρήκαν κάτι να τους αφορά στο The Richest Man In Babylon. Συνάμα, έδωσε την ευκαιρία στους Thievery Corporation να κάνουν κι αρκετές συναυλίες, δείχνοντας ότι αποτελούν ιδιαίτερα υπολογίσιμη «δύναμη» επί σκηνής: έκτοτε, οι ζωντανές τους εμφανίσεις γίνονταν πόλος έλξης όλο και περισσότερου κόσμου, καθώς όσοι έφευγαν με τις καλύτερες εντυπώσεις από αυτές, διέδιδαν κατόπιν τα νέα.

Με το Richest Man In Babylon, επίσης, οι Thievery Corporation αναγνωρίστηκαν και ως μάστορες ενός δικού τους, υβριδικού ήχου, ο οποίος τοποθετήθηκε στις παρυφές της ηλεκτρονικής εμπειρίας, ανακατεύοντας downtempo και breakbeat επιρροές με βραζιλιάνικα και τζαμαϊκανά στοιχεία, αλλά και σαγηνευτικά γυναικεία φωνητικά με δυναμικές hip hop ρίμες. Αυτή η αίσθηση πρωτοπορίας που απέπνεαν, μαζί με το πόσο ακούστηκε το Richest Man In Babylon, έφεραν διάσημους καλεσμένους στο The Cosmic Game (2004), όπου ακούσαμε να τραγουδούν ο David Byrne (το "The Heart's Α Lonely Hunter") και ο Wayne Coyne των Flaming Lips (το "Marching Τhe Hate Machines (Into Τhe Sun)"). Ακόμα δε περισσότεροι καλεσμένοι μαζεύτηκαν στο Versions του 2006, ζητώντας από τους Thievery Corporation να προσφέρουν αποκλειστικά remixes σε δικό τους, ήδη δημοσιευμένο υλικό –μεταξύ τους συναντάμε τους Nouvelle Vague, τους Transglobal Underground, και τη Sarah McLachlan.



Κάπου εκεί, κι ενώ συνέχισαν να εξερευνούν τα όρια και τις δυνατότητες του ήχου που είχαν λανσάρει, οι Thievery Corporation άρχισαν να θέτουν σε πρώτο πλάνο και τα πολιτικά τους πιστεύω, κάτι που έγινε αισθητό στο άλμπουμ Radio Retaliation (2008) και τους συντρόφευσε σταθερά έκτοτε, φτάνοντας ως και τη δική μας οικονομική Κρίση.

Διόλου τυχαία, ως εξώφυλλο του εν λόγω δίσκου επιλέχθηκε μια φωτογραφία του κομαντάντε Μάρκος, που ηγήθηκε κατά τα '00s του αγώνα των Ζαπατίστας στις περιοχές του Μεξικού όπου κατοικούσε ο περιθωριοποιημένος από την κεντρική εξουσία πληθυσμός των απογόνων των Μάγιας. Την ίδια επίσης εποχή, ο Gazra με τον Hilton έθεσαν δημοσίως –μέσω των συνεντεύξεών τους– το πόσο ακανθώδες  και βασικό θεωρούσαν το πρόβλημα της παγκόσμιας πείνας για την ανθρωπότητα στον 21ο αιώνα. Επιπλέον, εξαπέλυσαν και επίθεση προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τον τρόπο με τον οποίον «μεταρρύθμιζε» τις οικονομίες που καλούνταν να στηρίξει, μέσω του κομματιού "Vampires", που τραγούδησε στο Radio Retaliation ο Femi Kuti. Όταν αργότερα η χώρα μας βρέθηκε κι εκείνη αντιμέτωπη με το φάσμα της χρεωκοπίας, οι Thievery Corporation πρόσφεραν δημόσια στήριξη μέσα από τις επίσημες σελίδες τους και είδαν χιλιάδες Έλληνες fans να τους αποθεώνουν στον Λυκαβηττό (2011), όταν έπαιξαν το "Vampires".

Η πορεία παραμένει σταθερή έκτοτε για τους Gazra & Hilton, που διατηρούν αλώβητες τις δημιουργικές τους δυνάμεις όπως δείχνει και το φετινό τους άλμπουμ The Temple Of I & I, για το οποίο και περιοδεύουν. Ήδη το ελληνικό κοινό έχει αγαπήσει και τα φετινά τους σουξέ (ιδίως το "Letter To The Editor") και αναμένεται να τους επιφυλάξει ενθουσιώδη υποδοχή στην Πλατεία Νερού. Κι εκείνοι άλλωστε έρχονται με ανάλογο ενθουσιασμό, έχοντας από χρόνια δηλώσει με σαφήνεια πόσο το απολαμβάνουν όταν παίζουν στην Ελλάδα.

89aRl_2.jpg

Archive

Την Παρασκευή 16 Ιουνίου στην Πλατεία Νερού, δίπλα στους Thievery Corporation θα σταθεί ένα ακόμα δημιουργικό δίδυμο που έχει αποκτήσει ξεχωριστή σχέση με το ελληνικό κοινό –αυτή τη φορά βρετανικό: οι Danny Griffiths & Darius Keeler, η «ψυχή» δηλαδή των Λονδρέζων Archive, οι οποίοι επίσης μετρούν πάνω από 20 χρόνια συνεπούς πορείας.

Οι Archive κέρδισαν τον πυρήνα του κοινού που ακόμα τους ακολουθεί πιστά χάρη στο ντεμπούτο τους Londinium (1996), άλμπουμ το οποίο βγήκε σε «χρυσά» χρόνια για τη βρετανική electronica, κατατάσσοντας άμεσα το γκρουπ στις μεγάλες δυνάμεις του χώρου, χάρη στην ευχέρεια που έδειξαν με το trip hop «λεξιλόγιο», αλλά και την προσωπικότητα που διακρινόταν στο υλικό τους. Ως και σήμερα, το Londinium παραμένει φάρος αναφοράς για όσους ασχολούνται με τα ηλεκτρονικά πράγματα.



Έκτοτε οι Archive λειτούργησαν περισσότερο σαν κολεκτίβα, παρά ως ένα συνηθισμένο γκρουπ, παρουσιάζοντας πολλές αλλαγές στη σύνθεσή τους. Πίσω τους όμως έμεινε σταθερό το δημιουργικό όραμα των Griffiths & Keeler, οι οποίοι και τους καθοδήγησαν για 12 στούντιο δουλειές, με πιο πρόσφατη το περσινό άλμπουμ The False Foundation, στα πλαίσια του οποίου και περιοδεύουν. Στην πορεία αυτή επέκτειναν σημαντικά το στυλ τους, εξερευνώντας (μεταξύ άλλων) τα πλαίσια διαλόγου που ανοίγονταν μεταξύ electronica και post-rock ή electronica και progressive rock, πειραματισμοί που τους κέρδισαν κάμποσους fans από διάφορες ηχητικές κατευθύνσεις. Κάτι που εύκολα πιστοποιείται και σε συναυλίες τους, όπως καλά ξέρουμε εδώ στην Ελλάδα: βλέπεις δηλαδή σε αυτές ότι ενώνουν ένα πραγματικά ετερόκλητο πλήθος ακροατών.



Καθοριστική στιγμή για τη σχέση τους με το ευρύτερο κοινό της χώρας μας στάθηκε η τεράστια επιτυχία του "Again", από το άλμπουμ του 2002 You All Look The Same To Me. Σε αυτό φωνητικά συνεισέφερε ο Craig Walker, με αποτέλεσμα να μετατραπεί σε αστέρα και να τον δούμε συχνά να επισκέπτεται την Ελλάδα, ακόμα κι όταν η σχέση του με τους Archive έλαβε τέλος. Στον ακριβώς παραπάνω σύνδεσμο, μάλιστα, μπορείτε να παρακολουθήσετε την πλήρη, 16λεπτη εκδοχή του "Again" όπως την έπαιξαν τον Σεπτέμβριο του 2010 στο θέατρο Badminton, καθώς η τότε συναυλία βιντεοσκοπήθηκε, ώστε να κυκλοφορήσει σε επίσημο DVD.

Ο Walker τραγούδησε όμως και την έτερη μεγάλη επιτυχία τους, στην οποία πάντα γίνεται χαμός όταν την παίζουν στις συναυλίες: το "Fuck U", από το άλμπουμ Noise (2004), τραγούδι που ακόμα ακούγεται κατά κόρον στα εγχώρια ραδιοκύματα και θεωρείται ως ένα από τα πιο διάσημα παραδείγματα κομματιών με αντι-ερωτικό περιεχόμενο.

Καθώς μετρούν κι αυτοί, όπως και οι Thievery Corporation, αρκετά πια χρόνια από την τελευταία τους επίσκεψη στην Ελλάδα, αναμένεται να αποτελέσουν εκρηκτικό δίδυμο με τους Αμερικανούς headliners την Παρασκευή 16 Ιουνίου, στη 2η μέρα του Release Athens 2017 με χορηγό τη Visa. Οι εγχώριοι φίλοι τους, άλλωστε, ήδη δηλώνουν ενθουσιασμό στα social media και ψάχνουν από τώρα setlists από άλλες ζωντανές εμφανίσεις, ώστε να δουν πόσα και ποια από τα παλιά τους τραγούδια θα παίξουν φέτος στην Πλατεία Νερού. Η απάντηση βεβαίως είναι «πολλά»!

Ραντεβού, λοιπόν, στο Release Athens. Και μη ξεχάσεις την Visa κάρτα σου, γιατί πολλές εκπλήξεις και δώρα σε περιμένουν όλες τις ημέρες του φεστιβάλ, εκτός από μοναδικές μουσικές.