search

MONDAY BLUES

Το πολυαναμενόμενο Melodrama αποδεικνύεται δίσκος απροκάλυπτα μαζικός, αλλά και αναπάντεχα απολαυστικός...

Ο δίσκος της εβδομάδας

Lorde – Melodrama

Ένας από τους λόγους που η στήλη αυτή στα τέλη της περασμένης χρονιάς ανέδειξε ως καλύτερο δίσκο του 2016 το Blonde του Frank Ocean, ήταν ότι πρόκειται για δίσκο που θα δείξει μελλοντικές κατευθύνσεις.


Ούτε χρόνος δεν έχει περάσει και η Lorde, η 19χρονη πλέον Νεοζηλανδή που προκάλεσε ντόρο το 2013 με το ντεμπούτο της, αναφέρει το Blonde ως βασική επιρροή πάνω στη λογική των ενορχηστρώσεων του νέου, δεύτερου δίσκου της –ο οποίος δεν υπάρχει καμία περίπτωση να βρίσκεται εκτός της κορυφαίας 5αδας των δίσκων της τρέχουσας χρονιάς, επίσης.

Κι αν σας φαίνεται κάπως υπερβολική η τελευταία δήλωση, αναλογιστείτε ότι προέρχεται από κάποιον που υπήρξε στο στρατόπεδο των δύσπιστων όταν πρωτοεμφανίστηκε η Lorde, βαθμολογώντας μάλιστα τότε το ντεμπούτο της με ένα μετριοπαθές εξαράκι. Είναι όμως τόσο ανώτερο του δίσκου εκείνου το Melodrama, όπως και τόσο ανώτερο του 99% της σημερινής εμπορικής pop, ώστε δεν μπορείς να μην το παινέψεις ως δημιούργημα που αριστεύει στην κατηγορία του.

Η Lorde εξαρχής κινούνταν στο μεταίχμιο μεταξύ εμπορικής pop και indie pop, αλλά πλέον η πλάστιγγα γέρνει ξεκάθαρα προς την πρώτη μεριά. Η δομή του Melodrama είναι η τυπική ενός pop δίσκου (ισοκατανεμημένο δηλαδή σε χορευτικά κομμάτια, μπαλάντες και mid-tempo στιγμές), οι μελωδίες του είναι πέρα για πέρα προσβάσιμες και πανεύκολα μεταβολίσιμες –γκελάροντας από την πρώτη κιόλας ακρόαση– ενώ οι στίχοι του πιάνουν τον παλμό της (μετ)εφηβείας με τρόπο εντελώς απτό, αλλά συγχρόνως και μη σαχλό, όπως συμβαίνει με αντίστοιχους συνομήλικούς της καλλιτέχνες.

Every night, I live and die
Meet somebody, take 'em home
Let's kiss and then take off our clothes
It's just another graceless night

Το τετράστιχο αυτό ανήκει στο “Perfect Places”, το πιο ολοκληρωμένο και καλύτερο ίσως κομμάτι μέσα στο Melodrama –και είναι ενδεικτικό του πνεύματος του δίσκου. Εφηβικές ορμές και μεταμεσονύχτια αδρεναλίνη από τη μία, κυκλοθυμικές διαθέσεις και αίσθημα του κενού από την άλλη. Αναπάντεχα κεραυνοβολητά, αλλά και σχέσεις βασισμένες στο casual sex. Αυθόρμητες νυχτερινές περιπέτειες βουτηγμένες στο αλκοόλ, οι οποίες οδηγούν σε άφθονο «μελόδραμα». Ένα ξεγύμνωμα ουσιαστικά της «loveless generation», όπως αποκαλεί τη γενιά της η Lorde στο “Loveless”: ένα κομμάτι που όσο χαριτωμένο (στα όρια του χαζοχαρούμενου) ηχεί, άλλο τόσο κυνικό είναι θεματικά.

Ασφαλώς λοιπόν και θα κάνει πάταγο το Melodrama. Θα αποτελέσει σημείο ταύτισης για πολλούς, διότι εξωτερικεύει απερίφραστα την αλήθεια του, ντύνοντάς τη μάλιστα με φρέσκο ήχο, έξυπνες ενορχηστρώσεις και (το κυριότερο) ζουμερές, εθιστικές μελωδίες. Κι αν προσθέσουμε στην εξίσωση και το hype που γενναιόδωρα (και σε μεγάλο βαθμό δικαιολογημένα) λαμβάνει από τη βιομηχανία, δεν είναι δύσκολο να αντιληφθούμε ότι ο δίσκος θα αποτελέσει κεφάλαιο στην «καλή pop» της δεκαετίας που διανύουμε.



Ακούστε επίσης

Vince Staples – Big Fish Theory

Δίπλα στα δύο κορυφαία hip hοp άλμπουμ της φετινής χρονιάς (δηλαδή το Run The Jewels 3 των Run The Jewels και το DAMN. του Kendrick Lamar) έρχεται τώρα να προστεθεί ένα ακόμη εντυπωσιακό, από τον πάντα δημιουργικό Vince Staples. To Big Fish Theory ακολουθεί μια πιο πειραματική κατεύθυνση από εκείνη του Summertime ’06 (2015), ενσωματώνοντας industrial στοιχεία με έναν τρόπο που θυμίζει τους δίσκους των Death Grips και το Yeezus του Kanye West, αλλά και επιρροές από τον ήχο του Burial (τα beats του “Crabs In Α Bucket” και  “Alyssa Interlude” εκεί παραπέμπουν). Από τα πλέον προοδευτικά hip hop projects των τελευταίων χρόνων.



SZA – Ctrl

Έπειτα από ένα EP, δύο mixtapes και αρκετά singles, η 27χρονη από το New Jersey κυκλοφορεί το πολυαναμενόμενο ντεμπούτο της και φτάνει στο νο. 3 τoυ αμερικανικού Billboard. Από τους καλύτερους δίσκους εναλλακτικoύ R'n'B που κυκλοφόρησαν φέτος, αν όχι ο καλύτερος.



Bedouine – Bedouine

Όμορφο folk ντεμπούτο από την ταλαντούχα Azniv Korkejian, η οποία δεν αποκλείεται να μας χαρίσει μελλοντικά κάτι πολύ ξεχωριστό, αν βάλει περισσότερο προσωπικό στοιχείο και διαφοροποιηθεί κάπως από τις επιρροές της.