Lennon - McCartney, Ulvaeus - Andersson, Jagger - Richards, May - Mercury, Cale - Reed, Simon - Garfunkel, Morrissey - Marr, Meatloaf - Jim Steinman (πλάκα
κάνω..). Όλη η σπουδαία pop μουσική έχει γραφτεί από ντουέτα. Προσθέστε σε αυτά και το λήμμα Tennant - Lowe. Δεν μιλάμε για Τέχνη και λοιπές υπερφίαλες
λογοτεχνικές φιοριτούρες, «it’s just pop music», όπως είχε πει ο Neil σε μια παλιότερη συνέντευξη του, απορρίπτοντας εμμέσως πλην σαφώς τους ελιτίστικους
προσανατολισμούς της «art for art’s sake» λογικής των συγχρόνων του καλλιτεχνών. Καθαρόαιμα άλογα από τους στάβλους τόσο της Μεγάλης Μουσικής όσο και της
Μεταμοντέρνας Βρετανικής Σχολής Της Ανωτάτης Ειρωνείας (μαζί με τον ομόσταβλό τους Stephen Patrick M.), οι δυο Pet Shop Boys είναι οι μοναδικοί για τους
οποίους όλοι οι σημερινοί μεγάλοι DJ πίνουν ecstasy στο όνομα τους…
Με την ευκαιρία των δύο πολυαναμενόμενων εμφανίσεών τους, την Παρασκευή 20 Νοεμβρίου στο Metropolitan Expo (Αεροδρόμιο "Ελ. Βενιζέλος", ΑΘήνα) και την επόμενη ημέρα στο ΠΑΟΚ Sports Arena (Πυλαία, Θεσσαλονίκη), το Avopolis κάνει μια αναδρομή στην καριέρα τους.
Η δεκαετία του 1980 είναι μια δύσκολη περίοδος για τη βρετανική μουσική και τη χώρα εν γένει. Ο Θατσερισμός έχει απλωθεί παντού, μέχρι τα άμοιρα Φόκλαντ. Οι
περιθωριοποιημένες συνομοταξίες του πληθυσμού, οι γκέι, οι έγχρωμοι, οι άστεγοι δεν χωράνε στο σκηνικό. Παντού λαμβάνουν χώρα πολύνεκρες ταραχές και απεργίες
μεταλλωρύχων και λοιπών εργατικών συντεχνιών. Οι Smiths μιλούσαν την φωνή της νεολαίας, ήταν μεν οι κύριοι εκφραστές του εγγλέζικου teenage angst, αλλά
έμοιαζαν απελπιστικά μόνοι κι αβοήθητοι απέναντι στη λαίλαπα του Συντηρητισμού. Οι μπάντες δεν είχαν χρήματα να αγοράσουν τα ακριβά μηχανήματα που
απαιτούνταν. Δυο φθηνά Casio ή Roland Keyboards ήταν ό,τι έπρεπε για να γίνει η δουλειά. Το ένα πόδι της disco έγερνε από τη μια πλευρά γιατί βρισκόταν ήδη
στον τάφο, η house και η techno έκαναν πάλι τα πρώτα τους δειλά βήματα, αλλά χρειαζόταν και κάποιος που να δώσει το εναρκτήριο λάκτισμα.
Τρεις είναι οι σημαντικές χρονολογίες στην ιστορία των Pet Shop Boys: Αύγουστος 1981 ο Neil Tennant από το Gosforth της κομητείας του Northcumberland, 27
ετών, πρώην αρχισυντάκτης των Marvel Comics England και βοηθός αρχισυντάκτη του μουσικού περιοδικού Smash Hits γνωρίζει τον 22άχρονο Chris Lowe από το
Blackpool, φοιτητή Αρχιτεκτονικής και δεινό πιανίστα, στο μαγαζί ενός κοινού τους φίλου. Ξέρετε τι είδους μαγαζί ήταν αυτό, μην τα ξαναλέμε… Τα κοινά τους
σημεία πολλά: η αγάπη για την pop τραγουδοποιία, για παντός είδους ηλεκτρονικό gadget και το κοινό τους μίσος για τις κιθάρες και τα ντραμς. Αργότερα
κατάλαβαν ότι μοιράζονται και τον ίδιο σεξουαλικό προσανατολισμό, τον οποίον φρόντισαν εμμέσως πλην σαφώς να μεταλαμπαδεύσουν και στη μουσική τους.
Δεκέμβριος 1983: το δίδυμο ταξιδεύει στη Νέα Υόρκη για να γνωρίσει τον παραγωγό Bobby "O" Orlando, ο οποίος επιμελείται το πρώτο τους single, με τίτλο "West
End Girls". Το οποίο πάτωσε όπου κι αν κυκλοφόρησε. Αύγουστος 1985: ο Stephen «Mida’s Touch» Hague μεταμορφώνει το ανωτέρω τραγούδι σε αυτό που σήμερα
γνωρίζουμε και το ανεβάζει στο Νο1 των τσαρτς τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς. Καρεκλάδες και ροκάδες υποκλίνονται αμφότεροι.
Στο ντεμπούτο τους άλμπουμ Please (1986), οι Pet Shop Boys απλά φρόντισαν να εφαρμόσουν τους βασικούς κανόνες της electropop Σχολής των Human League, πάντα
όμως προσφέροντας μια παράλληλη πλατφόρμα ωμής και σκεπτόμενης κοινωνικής κριτικής διαμέσου των στίχων τους. Παράλληλα ήταν η απαρχή των μονολεκτικών τίτλων
άλμπουμ, των αντιστοιχιών τίτλων τραγουδιών – γλωσσοδέτη για κάθε μη-Βρετανό και της επιτηδευμένα βαριεστημένης και μπλαζέ εικόνας που φρόντιζαν τεχνηέντως
να περάσουν στα Μέσα (υπάρχει και το γνωστό ανέκδοτο: πόσοι Pet Shop Boys χρειάζονται για να βιδώσουν μια λάμπα; Δυο. Ένας για να βιδώνει τη λάμπα κι ένας
για να δείχνει βαριεστημένος). Από το άλμπουμ αυτό στη συλλογή που εξετάζουμε πέρασαν τα τέσσερα εξαιρετικά singles: το “West End Girls”, ένα κομμάτι που ο
Tennant παραδέχτηκε εκ των υστέρων ότι το εμπνεύστηκε από το "The Message" του Grandmaster Flash, το ενδιαφέρον του οποίου περιστρέφεται γύρω από τα χαμένα
όνειρα των νέων του Κενσιγκτον και του Νοτινγκ Χιλ, με την προσθήκη ενός beat που ακούγεται σαν ποδοβολητό σε πεζοδρόμιο. Το “Love Comes Quickly”, το πρώτο
πραγματικά σπουδαίο δείγμα ώριμης γραφής του Neil, που διαπραγματεύεται έναν ξαφνικό έρωτα με ό,τι αυτό συνεπάγεται και σιγοντάρεται από το easy listening
σαξόφωνο του Andy Mackay (των Roxy Music).
Δείτε το "Love Comes Quickly", όπως το παίζουν live εμφανίσεις της Pandemonium Tour που θα τους φέρει και στη χώρα μας:
Ο καιροσκοπισμός του Θατσερικού καθεστώτος του “Opportunities”, όπως αυτός παρουσιάζεται ως το Κέρατο της Αμάλθειας, προκάλεσε τη μήνη των σοβαροφανών μουσικογραφιάδων – μόνο ο Nick Kent κατάλαβε το υπονοούμενο και τους υπερασπίστηκε σθεναρά. Το ρεφρέν τα έλεγε όλα: «I've got the brains / You've got the looks / Let's make lots of money». Η παρατηρητική ματιά τους πέφτει στους βίαιους δρόμους της αγγλικής πρωτεύουσας και μαζί με τη μπασογραμμή από το "Into the Groove" της Madonna μεταμορφώνουν το "Suburbia" σε μια ωδή στον Urban Dance ήχο.
Αύριο, το δεύτερο μέρος!
Αναζήτηση στα
άρθρα
Copyright (C) 1996-2010
Avopolis Network. All Rights Reserved.
