search

ΑΡΘΡΑ

Στο πλοίο από Πάρο για Αντίπαρο, ανήλικοι αναρωτιούνται «πώς λέγεται ρε μαλάκα το ξένο κομμάτι που χόρευε η δικιά σου χτες και έκανε με τα χέρια την καρδούλα;». Είναι το "In My Feelings" του Drake, καρντάση. Και είσαι η γενιά η οποία, πλέον, απλά μπορεί να γκουγκλάρει και το κομμάτι και τον viral χορό και το κορίτσι, να είναι καλά το ίντερνετ και όλοι εκείνοι που φρόντισαν να ξεβλαχέψουν αυτούς που σου αγόρασαν το Smartphone...

Aρχές Αυγούστου, στο μέρος όπου συνήθιζα να διακτινίζομαι νοητικά με άνω των 18 πάσο για να διακοπάρω με την indieParos φάση των Pure parties. Εκεί –δηλαδή εδώ, απ' όπου και γράφω την παρούσα στήλη– επιστρέφω σχεδόν κάθε καλοκαίρι την τελευταία δεκαετία· και, κάθε χρονιά, τα σημάδια είναι διαφορετικά. Τόσο για το μέρος, όσο και για μένα.

Ξεκίνησα από ακόλουθος της DIY/indie κουλτούρας του νησιού, με την τότε μπάντα-εφηβική μου παρέα, τους Relevant Box, μετατράπηκα σε party DJ για το ψευτο-celebrity και supermodel doing coke & drinking cocktails κοινό στις αρχές της δεκαετίας και επιστρέφω έκτοτε για όσους κρατάνε το party αληθινό μεταξύ camping και cocktails, στο Κεντρικόν, στο παλαιό καφενείο, στη βασική πλατεία του νησιού.


Λίγη σημασία έχουν βέβαια τα παραπάνω σε σχέση με τις ραγδαίες κοινωνικές αλλαγές του νησιού. Αφορμή για την πιο πρόσφατη σχετική παρατήρηση ήταν η χθεσινοβραδινή άρνησή μου να περπατήσω στον ασφαλτοστρωμένο δρόμο που οδηγεί πλέον στη La Luna. Δίπλα μας, μια παρέα κοριτσιών με τα μισά μου χρόνια, που κάνουν την πρώτη τους διακοποεξόρμηση και έχουν έρθει στο νησί για τον όποιο μύθο έχει διαιωνιστεί στην εποχή του γρήγορου ίντερνετ από φίλους συντάκτες σε portals πολιτιστικού περιεχομένου.

15aInc_2.jpg

Κάπως με τη βοήθεια και του αλκοόλ, με πιάνουν τα νεύρα μου... «Φίλε μου, fuck that shit, δεν πηγαίνω από την άσφαλτο, εγώ ερχόμουν εδώ τότε που…». Ναι, καλά καταλάβαμε, από τότε που δεν ήσουν γέρος και πήγαινες το party/DJ set εκεί όπου ήθελες εσύ, όχι εκεί που σε οδηγεί κάθε βράδυ η απαίτηση των πιτσιρικάδων της πλατείας για το άμεσο χιτ "I Like It Like That", της Cardi B. Και ναι, έχει δίκιο ο δεύτερος εαυτός μου, παραθέτοντας μια αποστομωτική απάντηση, η οποία κερδίζει κατά κράτος την πρώτη σκέψη. Είναι όμως και κοινό μυστικό ότι η ασφαλτόστρωση στη La Luna θα μετατρέψει το νησί στο ήσυχο κατάλυμα που ήταν πριν την indieParos.

«The times they are a changin’» και τα ρέστα παγωτό, αλλά μήπως πρακτικά, στην προ-cool/hip/must see εκδοχή της, η χώρα, το νησί, η εφηβική κουλτούρα είχε λίγη περισσότερη πολιτιστική παιδεία; Εννοώ σε σχέση με αυτήν που της προσφέρεται πλέον απλόχερα από το ίντερνετ και (ενώ γράφω τις παρούσες γραμμές) την παρατηρώ ασταμάτητα και ρουφάω κάθε σπιθαμή της, από το στυλ και την ομιλία των νέων, μέχρι το ότι πεθαίνω να μάθω τι ακριβώς παίζει στο Spotify τους, αμέσως μετά την Cardi B.

15aInc_3.jpg

Γιατί δουλεύω με (και πάνω) στην κουλτούρα των νέων ή έτσι νομίζω τουλάχιστον. Και, αν μη τι άλλο, με ενδιαφέρει –κοινωνιολογικά, έστω– να την παρατηρώ, την ίδια στιγμή που οι εκπρόσωποί της μου μιλούν πλέον στον πληθυντικό. Η δε ανάγκη για παρατήρηση και καταγραφή, έγκειται στην πρόθεση να προβλέψεις το μέλλον, δηλαδή να προβλέψεις τι θα χτίσει πολιτιστικά η γενιά που έρχεται, δεδομένου ότι σαρανταρίζουν (με ό,τι σημαίνει κάτι τέτοιο) όσοι τώρα «τρέχουν» τη χώρα και διαμορφώνουν με τα απομεινάρια του «ξεβλάχεψα» την κουλτούρα μας. Αν και βασισμένα σε ημίμετρα, τα σημάδια για το πολιτιστικό μέλλον είναι άλλοτε ευοίωνα και άλλοτε αποκαρδιωτικά. Για κάθε ρίμα «Με τους καινούριους γελώ (yah), σαν τον  στο χωριό, πού πάτε πουτάνες με τα κοτσιδάκια, σας βλέπω, γελάω, δεν μπορώ (yah)» του Snik, θα πρέπει να υπάρχει και ένας beatmaker επιπέδου Craves, με τα αληθινά και παγκόσμια million plays στο Spotify και το YouΤube.

Η λέξη «παγκόσμια» είναι λοιπόν το κλειδί στην παρατήρηση μιας γενιάς που, όπως και όλες οι προηγούμενες στη χώρα μας, ζει (λόγω παιδείας) για το τώρα, αλλά μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν θα πετύχει να γίνει όσο παγκόσμια όσο το ίντερνετ και οι τάσεις τις οποίες καταναλώνει. Με το δεδομένο, πάντα, ότι όλες οι προηγούμενες γενιές συμπατριωτών της απέτυχαν –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων– να εξάγουν μαζικά πολιτισμό.

Για αρχή, πάντως, το ενθαρρυντικό είναι ότι τον πολιτισμό αυτόν καταναλώνουν όσο γρήγορα και άμεσα όσο οι συνομήλικοί τους ανά τον κόσμο –τάση την οποία καταγράφουν και οι ανακοινώσεις συναυλιών όπως του Tekashi 69. Aκόμα κι αν στο πλοίο από Πάρο για Αντίπαρο ανήλικοι αναρωτιούνται «πώς λέγεται ρε μαλάκα το ξένο κομμάτι που χόρευε η δικιά σου χτες και έκανε με τα χέρια την καρδούλα;». Είναι το "In My Feelings" του Drake, καρντάση. Και είσαι η γενιά η οποία, πλέον, απλά μπορεί να γκουγκλάρει και το κομμάτι και τον viral χορό και το κορίτσι, να είναι καλά το ίντερνετ και όλοι εκείνοι που φρόντισαν να ξεβλαχέψουν αυτούς που σου αγόρασαν το Smartphone.

Επόμενα events και στα γρήγορα τα promos που κατεβάστηκαν αυτήν την εβδομάδα

- Σ/Κ 11-12 Aυγούστου στον Αργοναύτη της Τήνου

- Τρίτη 14 και Τετάρτη 15 Αυγούστου στην Ταράτσα της Λευκάδας, με τον  Mr. Z

Όλα τα επόμενα singles τα στριμάρετε από την επίσημη Spotify λίστα της στήλης

3 Singles

1. Nils Frahm - The Dane (Erased Tapes)

15aInc_4.jpg

Στις αρχές του καλοκαιριού, ο Nils Frahm κυκλοφόρησε το Encores 1, μια συλλογή γεμάτη υλικό που δεν συμπεριέλαβε στο επικό, φετινό του άλμπουμ Αll Melody. Το 4ο από τα 5 κομμάτια του νέου αυτού ΕΡ ονομάζεται “The Dane”, διαρκεί μόλις 2 λεπτά, αρκούν όμως για να καταλάβεις το μεγαλείο του Γερμανού μουσικού. Επιπλέον, υπήρξε μία από τις πιο ξεχωριστές στιγμές των πρόσφατων live του.

2. Chance The Rapper - Work Out/I Might Need Security (self release)

15aInc_5.jpg

Είναι πραγματικά σπουδαία η διαδρομή του Chance The Rapper προς τη ραπ κορυφή. Και το γεγονός ότι και η νέα του κυκλοφορία είναι self-released σημαίνει πολλά για εκείνον και την ομάδα του. Από το Σικάγο, με μπόλικο μα δίκαιο hype και με ανεξάντλητο ταλέντο, το flow, η ποπ δομή και η παραγωγή του "Work Out”, αλλά και ο χιτ χαρακτήρας του “I Might Need Security”, τα καθιστούν δύο από τα  πιο φρέσκα ραπ κομμάτια του καλοκαιριού.

15aInc_6.jpg

3. Locomia - Locomia (Tareq & Simeon Édit)

Ξεχασμένο mid-1990s καλτ άσμα των Iσπανών Locomia, το οποίο επιστρέφει στη disco επικαιρότητα δια χειρός Tareq & Simeon. Έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια το πιάνο θέμα να σηκώνει τα πρώτα χέρια ψηλά στο Αgosta της Πάρου. Dis soooo gooood και το κατεβάζετε free από εδώ.

Παίρνετε γεύση από αυτό το Soundcloud link

2 Αlbums

1. Terry - I’m Terry (Upset The Rhythm)

Αυστραλέζικη indie pop υποθετικά εσωτερικής κατανάλωσης, αλλά και με πιθανότητες crossover στη Μεγάλη Βρετανία. Το κουαρτέτο των Terry (2 κοπέλες και 2 αγόρια) είναι απο τα γκρουπ που οι DJs του POP θα μάχονταν για το ποιος θα το πρωτοπαίξει, πίσω στα '00s. Tα ριφάκια τους είναι έξυπνα, ευτυχώς όχι γρήγορα, κινούνται κυρίως σε mid-tempo συνθέσεις, αλλά έχουν ξεσηκώσει και τον ήχο του Billy Bragg εποχής "New England" (1983), οπότε ακούγονται σαν τον μέσο όρο ανεξάρτητης indie μπάντας από τη Γλασκώβη των 1990s. Οι στίχοι τους δεν παλεύουν να πουν πολλά, αλλά οι μελωδίες τους είναι δυνατές, με τα λόγια να γίνονται έτσι μέρος της ενορχήστρωσης. Το καταλαβαίνεις από το τεμπέλικο mumbling στο εναρκτήριο “Carpe Diem” ή από τις πολλαπλές επαναλήψεις στο "Under Reign", το οποίο αναπτύσσεται όσο πιο lo-fi και Clinic (θυμάστε/ξέρετε τους Clinic;) γίνεται.

Θα μου προκαλέσει αίσθηση αν και με αυτό, το 3ο τους άλμπουμ σε 3 χρόνια, οι Terry δεν «σπάσουν» την Αγγλία. Όχι ότι θα τους ενδιαφέρει και πολύ, βέβαια, γιατί ακούγονται μερακλήδες μουσικοί, που σκαρώνουν indie ύμνους γιατί τους εκφράζει, όχι για να πετύχουν. Άλλωστε με indie lo-fi pop, αν δεν είσαι και λίγο καρικατούρα τύπου Mac De Marco, δεν πας μακριά. Ελαφροπόπ κομμάτια σαν το “Helen” δεν γράφονται πάντως συχνά στις μέρες μας, ενώ δύσκολα συναντάς πλέον άμεσες παραγωγές χωρίς πολλά-πολλά τρικ, να σου δίνουν την εντύπωση ότι ένα οχτακάναλο ή δεκαεξακάναλο μιχτάκι ήταν που έβγαλε τον δίσκο μέσα από το garage προβάδικό τους. Κυκλοφορούν 31 Αυγούστου και έχουν όλα τα φόντα να γίνουν φίλοι μας. To post-punk, όχι όμως και χαρακτηριστικό δείγμα, "The Whip", το ακούτε εδώ.

2. Evergreen - Overseas (Because Music)

Οι Evergreen, πρώην We Are Evergreen
α) ηχογραφούν για λογαριασμό της αγαπημένης μου παριζιάνικης ετικέτας, της Because
β) στο νέο τους άλμπουμ συνεργάζονται με τον ευρηματικό παραγωγό Ash Workman -βλ. Metronomy και Christine And The Queens
γ) δεν φοβούνται να θυσιάσουν την παραδοσιακή ποπ ενορχήστρωση για να δημιουργήσουν τέχνη εκτός του κουτιού.

Eθιστικό το νέο τους άλμπουμ Οverseas, σε βάζει από την αρχή στη διαδικασία να περιμένεις τα πάντα. Το καταλαβαίνεις από τα στοιχεία και τα effects τα οποία επιλέγουν να βγάλουν εκτός μίξης και από το γεγονός ότι μπλέκουν εξαρχής τη δίγλωσση θεματολογία των στίχων, τραγουδώντας τα verses στα γαλλικά και τα ρεφραίν στα αγγλικά.

15aInc_8.jpg

Η disco, που πλέον βρίσκεται στο πετσί κάθε νέας ποπ παραγωγής από την Πόλη του Φωτός, παρέχει τη ρυθμολογική βάση, ενώ η ζεστασιά του ήχου -όχι πολύ μακριά από τους Μetronomy- εφευρίσκει ό,τι τρόπους ξέφυγαν από τους AIR στον ηλεκτρονικό επαναπροσδιορισμό της αναλογικής synth τεχνοτροπίας. Οι μελωδίες είναι εκεί, αλλά, όπως συνηθίζεται με τον στοχευμένο γαλλικό μινιμαλισμό (ή μήπως είναι η ομορφιά του απλού;), δεν το παρακάνουν, προκειμένου να αφήσουν τον ρυθμό να οδηγήσει.

Δεν μπορώ να γνωρίζω αν το Overseas θα τους φέρει την πολυπόθητη επιτυχία στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, πάντως είναι ένας feel-good δίσκος που οι στυλάτοι κύκλοι του Παρισιού θα τιμήσουν δεόντως. Θα μπορούσε ίσως κατά περιπτώσεις να είναι λίγο πιο ζωντανός και λίγο πιο αναλογικά παιγμένος, αλλά είμαι σίγουρος ότι η προσέγγιση στην παραγωγή θέλει να δημιουργήσει μια νέα σχολή ηλεκτρονικής ποπ, η οποία δεν θα ακούγεται ούτε απόλυτα ψεύτικη, ούτε λιγότερο φουτουριστική, κάνοντας χρήση απόλυτα χειροποίητων οργάνων. Κάτι σαν τα πρώτα 3 των Hot Chip, δηλαδή.

Το single “Comme Si “βρίσκεται στην επίσημη Spotify λίστα της στήλης. Στην χώρα μας το άλμπουμ διανέμεται από τη Heathen Natives.