search

ΑΡΘΡΑ

Η σχεδόν αντιδημοκρατική κίνηση υπέρ ενός πολιτιστικού «βέτο», βάση του οποίου στα ραδιόφωνα θα επιβληθεί ο γαλλικός νόμος του 50% ελληνικό και 50% διεθνές ρεπερτόριο, μου φάνηκε δίκαιη, οικεία και σε μεγάλο βαθμό τίμια...

Αυτό το αστείο με τα κομμάτια που άλλοι τα παίζουν από τον Γενάρη του 2017 και άλλοι τα πασσάρουν σαν δικά τους λανσαρίσματα 2 χρόνια μετά, πρέπει να σταματήσει. Ναι, γράφω για τους Khruangbin ή για το εμετικό πια "No Roots" της Alice Merton, που underground στέκια και σταθμοί σπινάρουν 2 χρόνια τώρα και –ω του θαύματος!– τα εναλλακτικά αθηναϊκά ραδιόφωνα τα πουλάνε σαν φρέσκια παραμύθα.

Εμείς στο avopolisradio.gr, κύριοι, τα παίζουμε όταν πρέπει. Δυστυχώς, όμως, είναι άλλοι που έχουν και το πεπόνι και το μαχαίρι.


Πίσω στο "No Roots" της Μerton. Με το συμπάθειο για το φοβερό ρεφραινάκι, αλλά στιχουργικά, αν αγνοείς τις ρίζες σου, θα πέσουν να σε πλακώσουν –πόσο μάλλον αν είσαι ανεξάρτητη σκηνή σε βρεφική ανάπτυξη, όπως η δική μας. 

Προσφάτως συμμετείχα μάλιστα σε μια πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα σχετικά με την άνοδο της εγχώριας σκηνής. Για κάποιον περίεργο λόγο, η σχεδόν αντιδημοκρατική κίνηση υπέρ ενός πολιτιστικού «βέτο», βάση του οποίου στα ραδιόφωνα θα επιβληθεί ο γαλλικός νόμος του 50% ελληνικό και 50% διεθνές ρεπερτόριο, μου φάνηκε δίκαιη, οικεία (με δεδομένο το πόσο κοντά νιώθω τη σκηνή μας τελευταία) και σε μεγάλο βαθμό τίμια. Γιατί, ίσως για πρώτη φορά, πολιτισμικά και με την ανάπτυξη όλων αυτών των επιρροών/επανεκδόσεων, θεώρησα ότι η γενιά που γράφει και βγάζει τώρα μουσική έχει πλέον αφομοιώσει εξίσου καλά τις επιρροές της Δύσης με το παρελθόν της Ανατολής.

37aaIncm_2.jpg

Οι ρίζες, κατά περιπτώσεις, είναι πολύ γερές. Και με τη Record Store Day να κάνει όλο και πιο πολύ θόρυβο, κάποιες επανακυκλοφορίες όπως οι παρακάτω σου δείχνουν τις τάσεις του μέλλοντος, αν ξέρεις πώς να τις διαβάσεις.

Μια σημείωση. Χωρίς αμφιβολία τα δισκάδικα είχαν άλλη αίγλη, τόσο στα 1990s, όσο και στη χρυσή εποχή των CD, μέχρι και τις αρχές των '00s. Σήμερα, χώρες όπως η δική μας ξοδεύουν όλο και λιγότερο στην αγορά της μουσικής σε φυσική μορφή ή digital. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αξιόλογα δισκάδικα, τόσο στο κέντρο της πόλης, όσο και περιφερειακά ή και στη Θεσσαλονίκη: όσα τζιμάνια κάνουν λίστες με τα «καλύτερα δισκάδικα της χώρας», ας κάνουν και μια έρευνα για την επαρχία. Σε κάθε περίπτωση, αν αυτά τα μέρη δεν βρίσκουν τρόπους να τραβάνε τον κόσμο –ειδικά τους μικρότερους σε ηλικία– τότε θα πρέπει να ξανασκεφτούμε αν αξίζει ο ντόρος για τις Record Store Days και το comeback του βινυλίου, της κασέτας και ακόμα πιο σύντομα (γιατί όχι;) και της μαζικής επιστροφής του CD (άλλωστε τα νέα μοντέλα αυτοκινήτων συνοδεύονται ακόμα από το κλασικό CD player).

5 σημαντικές κυκλοφορίες από το παρελθόν, για τις πρώτες 100 ημέρες του 2018

1. Κυριάκος Σφέτσας - Greek Fusion Orchestra Vol.1 (Teranga Beat)

Ο ορισμός της σωστής ανατολίτικης τζαζ με φόρα από το δεύτερο μισό των 1970s, κατατάσσει αυτόν τον δίσκο σε επιτόπιο must have για τους jazz diggers. Ασφαλώς, προϋπήρξε δεκαετίες πριν το Χωρίς Σύνορα (1980), η πρώτη συμπραξη του Σφέτσα με τους Greek Fusion Orchestra· αλλά οι ηχογραφήσεις που ανασύρουν εδώ από κοινού ο σπουδαίος δημιουργός μαζί με τον Αδαμάντιο Kαφετζή της Teranga Beat, είναι μιας άλλης, πολύ πιο κοφτερής και πολύ πιο σύγχρονης (ή καλύτερα διαχρονικής) φόρμας.

37aaIncm_3.jpg

Μία ακόμη περίπτωση ηχογραφήσεων που πιθανόν να χρωστάει πολλά στον Μάνο Χατζιδάκι, ο οποίος –εκεί στα πρώιμα 1970s, κατά την επιστροφή του Σφέτσα από το Παρίσι στην Αθήνα– του έδωσε χώρο στην ΕΡΤ και αυτός σχημάτισε την περίφημη Greek Fusion Orchestra, που στην παρούσα έκδοση αφήνει να φανεί η μοναδικότητα του ήχου της και του στυλ της: πρόκειται για άλμπουμ περιπετειώδες, άκρως ενδιαφέρον σε επίπεδο ενορχηστρώσεων και με το fusion συστατικό πάντα μέσα στο παιχνίδι. Aπό το αλέγκρο "Γύφτικο Μοτίβο" μέχρι το "Μετάβαση", το Vol. 1 είναι ένα φοβερό παζλ από Δυτικές jazz fusion φόρμες με ανατολίτικες μελωδίες. Και στις μέρες που ευδοκιμεί η σωστή τζαζ, από τους TFATFY στα καθ' ημάς μέχρι τη νέα σκηνή του Λονδίνου, αναμένουμε με ενδιαφέρον τις εξελίξεις που θα φέρει η εν λόγω κυκλοφορία.

Preview link: https://www.forcedexposure.com/Catalog/sfetsas-kyriakos-greek-fusion-orchestra-vol-1-cd/TBCD.022CD.html 

Μόλις ανακοινώθηκε και το πρώτο σχετικό live, ένα warm-up gig όπου θα παρουσιαστεί μέρος του έργου: την Tετάρτη 2 Μαΐου στο Τempus Verum - Εν  Αθήναις (Ιάκχου 19, Γκάζι, δίπλα στο μετρό Κεραμεικός, ώρα 23.00).

2. Cheikh Lô - Ne La Thiass (World Circuit)

Ίσως η καλύτερη κυκλοφορία του Σενεγαλέζου καλλιτέχνη, σε παραγωγή του μεγάλου Youssou N’Dour πίσω στα 1995. Επανακυκλοφόρησε στα πλαίσια της  Record Store Day 2018 για λογαριασμό της World Circuit και ακούγεται ακόμα φρέσκο και σημαντικό για την αφρικάνικη μουσική κουλτούρα. Ο θρύλος το έχει, πως ο Cheikh Lô δούλευε σχεδόν από το 1991 τις συνθέσεις του δίσκου· και το 1995, όντας πια έτοιμος και έχοντας διαλέξει το υλικό, έπαιξε τα demos στον Yousou N' Dour και τον έψησε. Μια εκλεκτή ομάδα πρωτοκλασάτων Σενεγαλέζων μουσικών του έδωσε κατόπιν ζωή μέσα σε μόλις 9 μέρες και το Ne La Thiass είναι μάλλον ό,τι καλύτερο μπορείτε να απολαύσετε αυτές τις μέρες από τη δυτική Αφρική. Χωρίς να σχετίζονται ιδιαίτερα, κρατήστε και μια θέση για τους νέους και πιο ηλεκτρονικούς συνεχιστές του έργου του Cheikh Lô: πρόσφατα οι μουσικοί trendsetters ξεκίνησαν πάλι να παρακολουθούν πιστά νέους δημιουργούς από τη Νότιο Αφρική, σαν τη Dope Saint Jude (https://soundcloud.com/dope-saint-jude)



3.  Pat Thomas Introduces Marijata (Mr. Bongo)

Λίγα ακόμα afro grooves, αυτήν τη φορά από τη Γκάνα και για λογαριασμό της Mr. Βongo. Δυνατές μελωδίες, μπόλικη ρυθμολογία, dub άρσεις με φανκ και σόουλ διάθεση και τον μεγάλο Pat Thomas στα φωνητικά. Με το δεδομένο ότι αυτή η στήλη συμπληρώνεται από το καλοκαιρινό Λονδίνο, είναι λίγα όσα θα μπορούσε να ζητήσει κανείς για να καταλάβει τι έχει βοηθήσει την πλούσια παράδοση της πόλης στο ska και στη soul. Mε την αυθεντική ηχογράφηση να τοποθετείται στα 1976, αυτή η επανέκδοση (όπως και οι περισσότερες του Mr. Bongo) φωτίζει μία ακόμη σπουδαία στιγμή της αφρικάνικης παράδοσης. Οι επιρροές των μουσικών αλλά και του Pat Thomas στα παιξίματα και τις μελωδίες είναι βέβαια εμφανώς Δυτικότροπες, αλλά ο ρυθμικός κορμός παραμένει σε άφρο ρυθμούς. Στην ασταμάτητη ακόμα και σήμερα πορεία των 50 χρόνων του Pat Thomas, αυτός ο δίσκος ξεχωρίζει με χαρακτηριστική άνεση.

Τα λόγια του Τony Allen και όλος ο δίσκος προς απόδειξη: «I’m an afrobeat drummer, but Pat Thomas is highlife. That is what he does so well».



4.  Instant Music - Instant Music (Dark Entries)

Μόναχο, καλοκαίρι 1980. Οι Bernd Scholl, Mike Hauer & Μarion Diekmann, οδηγούμενοι από την κοινή τους αγάπη για τις γραφιστικές τέχνες και το design και επηρεασμένοι από την αγία τριάδα των Velvet Underground, Κraftwerk & Giorgio Moroder, δημιουργούν τον δικό τους ήχο δανειζόμενοι λίγο ντανταϊσμό, λίγη disco και πολύ krautrock.

Κιθάρα, μπάσο, keyboards και το ρυθμικό μηχάνημα της εποχής BOSS DR-55 ήταν ακριβώς ό,τι χρειάζονταν για να δημιουργήσουν τον ήχο που μετέπειτα θα αποτελούσε μία από τις επιρροές συγκροτημάτων όπως οι Stereolab. Πότε παγωμένη και πότε παιχνιδιάρα, η τραγουδίστρια Marion Siekmann κλέβει την παράσταση σε συνδυασμό με τα μινιμαλιστικά και επαναλαμβανόμενα μοτίβα της κιθάρας και του μπάσου. Περίεργοι ήχοι όπως το sample πλυντηρίου στο "Joyboy", προσθέτουν τον απαραίτητο avant-garde χαρακτήρα. Και, με τις ευλογίες της επιδραστικής Dark Entries, το ντεμπούτο του γερμανικού τρίο επανακυκλοφορεί με περισσότερη δόξα και σίγουρα μεγαλύτερη αξία απ' όση την πρώτη φορά.



5. Hiroshi “Hiro” Kawaguchi -  After Burner II (Light In The Attic)

Όλοι οι Sega nerds μπορούν πλέον να αρρωστήσουν ελεύθερα. Η Light In The Attic έτσι κι' αλλιώς έχει πάει αλλού το παιχνίδι με τις επανεκδόσεις από το psych rock στη Betty Davis, μετά στον D'Angelo και τώρα εδώ, στο ιαπωνικό digital κομψοτέχνημα του Hiroshi “Hiro” Kawaguchi για το After Burner ΙΙ. Βινύλιο 180 γραμμαρίων και bonus η melody version του βασικού θέματος. Παιγμένο φυσικά από την in house μπάντα της Sega εκείνη την εποχή (τους S.S.T. Band), αυτό το ψηφιακό κομψοτέχνημα του 1988 αρχικά επαναφέρει μνήμες και έπειτα γίνεται απαραίτητο για κάθε συλλέκτη.