search

ΑΡΘΡΑ

Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι έστω κι ένας έφηβος στην Αθήνα δεν ξέρει τους Migos και τον Drake; Αν δεν σου αρέσουν ή δεν ξέρεις πώς να ασκήσεις κριτική στη μουσική τους, αρκέσου στους Arcade Fire...

Κάθε τέλος του χρόνου, μετράω το τέλος της μουσικής και της μουσικογραφίας, όπως την ξέραμε. Και κάθε χρόνο μου φταίει το ίντερνετ. Που μεγάλωσα και δεν μπορώ να το καταλάβω. Δεν το δέχομαι, ότι αυτό (το ίντερνετ), το οποίο με βοήθησε να αποκτήσω μια κάποια υπόσταση σαν γραφιάς/DJ/άνθρωπος που κάποιοι εμπιστεύονται το γούστο του, τώρα δεν είναι διαθέσιμο για μένα.

Κι εσύ σαν μικρότερος ή στην ηλικία μου ή μεγαλύτερος απο μένα, δεν σε ενδιαφέρει η γνώμη μου για τη μουσική πια –και καλά κάνεις. Δεν είμαι άλλωστε εδώ για να την επιβάλλω: είμαι εδώ για να καταγράψω όλους αυτούς τους δίσκους και τους μουσικούς που δεν σου παρουσιάζουν τα «γνωστά» και σχετικά με τη μουσική media.


Την άποψή μου ξεκίνησα να την κρατάω για μένα, όταν συνάδελφοι και φίλοι ξεκίνησαν να ξεσπαθώνουν διαδικτυακά για τα υπέρ ή κατά ενός δίσκου. Άραξε δικέ μου, ο πιτσιρικάς αν θέλει θα ακούσει τον δίσκο, θα τον βάλει να παίξει, θα τον κάνει skip σε 30’’ και μετά θα ακούσει Cardi B, γιατί πλέον μπορεί· και σίγουρα γιατί το ίντερνετ του έμαθε ότι δεν έχει ανάγκη την άποψή σου. Έχει ο ίδιος άποψη και ας μην ξέρει μουσική ιστορία.

55ffInc_2.jpg

Ερεύνησε, κατέγραψε και, αν αυτό το κάνεις σωστά, εδώ είμαστε, θα τα ξαναπούμε και θα ακολουθήσουμε τη λίστα σου στο Spotify. Τι; Δεν έχεις Spotify; Δεν σε συγκινούν αυτά; Μαζεύεις μόνο βινύλια; Συγχαρητήρια μεγάλε, εξασφάλισες μια θέση στο club των συνταξιούχων με απαρχαιωμένη και ενίοτε «απόλυτη» (με την κακή έννοια) άποψη. Η μουσικογραφία σίγουρα δεν είναι για σένα. Αν είναι το hobby σου, συνέχισέ το ως τέτοιο σε fanzines και σε λοιπές δραστηριότητες, αλλά κάνε μας τη χάρη και δώσε χώρο στον πιτσιρικά που πρέπει να καταγράψει, να ερευνήσει και να διαμορφώσει άποψη για τους τόνους μουσικής που βγαίνουν τώρα. Nαι, υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει το ροκ από την Αφρική μέχρι την Αυστραλία, αλλά στην Ελλάδα φέτος καταγράφησαν σχεδόν 300 κυκλοφορίες ελληνικής παραγωγής hip hop σε 365 μέρες.

Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι έστω και ένας έφηβος στην Αθήνα δεν ξέρει τους Migos και τον Drake; Αν δεν σου αρέσουν ή δεν ξέρεις πως να ασκήσεις κριτική στην μουσική τους, αρκέσου στους Arcade Fire, απλά μην απαιτείς να σε διαβάζει η μάζα. Η μάζα και εσύ, ήσασταν πάντοτε δύο διαφορετικά πράγματα και μέχρι κάποια ηλικία ευτυχώς, αλλά μετά απο κάποια ηλικία και με το ίντερνετ να σε ξεπερνά, καλό είναι να κάτσεις στα αυγά σου και να δώσεις χώρο.

55ffInc_3.jpg

Η μουσικογραφία όπως την ξέραμε, έχει αλλάξει· το ίδιο και η μουσική. Ευτυχώς. Aκόμα έχουμε ανάγκη απο ανθρώπους που θα φωτίσουν τις γωνίες, αλλά δεν θα μας πουν πήγαινε και στήσου σε αυτές.

Η δισκοθήκη μου κάθε χρόνο γίνεται μεγαλύτερη, τόσο σε βινύλια, όσο και σε χωρητικότητα σκληρού δίσκου. Aλλά εγώ κάθε χρόνο νιώθω πιο φτωχός για όλα όσα θα μπορούσα να έχω ακούσει και δεν πρόλαβα ή δεν μπορώ να καταλάβω και να ταυτιστώ.

Απο τύχη ή επιμονή χρόνων, μπορώ ακόμα να γράφω εδώ, να στήνω events, κυκλοφορίες ή να ασχολούμαι με καλλιτέχνες που δεν ξέρω καν αν έχουν κάτι να πουν (και προβληματίζομαι που ηλικιακά φλερτάρουν πια με τα πρώτα «άντα»). Κάθε χρονιά, πάντως, νομίζω ότι αρχίζω από την αρχή. Οπότε μπορεί να φταίει που τελειώνει ο χρόνος και πρέπει να βρω το κουράγιο να ξαναψάξω τη νέα μουσική από το σημείο 0.

Το σίγουρο είναι ότι το 2004 άφησα την πτυχιακή γιατί άκουγα Animal Collective: «You don’t have to go to college»· και από τότε, σχεδόν κάθε μέρα ζω με αυτήν τη σκέψη και δεν το μετανιώνω. Για τους Animal Collective, πφφφ, αυτοί φταίνε για όλα. Στο Οther Music του East Village, ξεκίνησαν να πουλάνε hip hop δίσκους σε λευκά κολεγιόπαιδα για να τους πείσουν να δουν το διαφορετικό, και τώρα το ραπ είναι το νέο Pitchfork.



Tελευταία σημείωση. Είναι απλά δίκαιο από εδώ και πέρα τα καλύτερα της χρονιάς να προκύπτουν σε 2 κατηγορίες: τα κομμάτια που χόρεψε ή αγάπησε ο κόσμος μαζικά (κι αυτό στις αποκάτω λίστες μεταφράζεται σε singles) και τους δίσκους που βοήθησαν στο να γίνει καλύτερα η δουλειά στο γραφείο, στο σπίτι, στο διάβασμα ή τους δίσκους που ανήκουν στην κατηγορία «ακούς και αλλάζει για λίγο η ζωή σου».

Χριστουγεννιάτικο δώρο: Το Humid Nails φανζίν του Νever Brush My Teeth.

Party fan για παραμονή Πρωτοχρονιάς στο 48 Urban Garden, με τον γράφοντα σε DJ καθήκοντα.

Εδώ link για τη Best Οf 2017 Playlist του Incoming στο Spotify (Πλιζ, μην ξεχάσετε να κάνετε follow στον χρήστη και στην playlist, αν σας άρεσουν οι επιλογές).

Τα events των γιορτών

55ffInc_4.jpeg

poster design: NEVERBRUSHMYTEETH

- Superbad Athens #3 με Κος Κ και Bombing The Avenue, την Πέμπτη 28 Δεκεμβρίου στο υπόγειο της πιτσαρίας Crust (Πρωτογένους 13). Αναμένεται ασφυκτικό, ιδρωμένο και ζόρικο. Μόνο 80 άτομα χωρητικότητα, σπεύσατε νωρίς, προτεινόμενη συνεισφορά 3 ευρώ.

55ffInc_16.jpg

- Tετάρτη  3/1/2018 Τα Όρη & Kostadis στο Superbad #4 @ Crust pizza Basement. 8μμ

Μία απο τις καλύτερες ανερχόμενες art punk μπάντες της Αθήνας. Μόλις χτες έδωσαν το πρώτο τους live ύστερα απο αρκετό καιρό στο Six d.o.g.s., έχοντας δημιουργήσει εξαιρετικές εντυπώσεις συναυλιακά, παίζοντας κύριως σε DIY χώρους. Είναι οι βασικοί καλεσμένοι στο Superbad #4. Mαζί τους ο καλός τους φίλος και μέλος των Lost Bodies, Kostadis.

10 ελληνικές παραγωγές για το 2017

1. Μόνικα - Στάλα (Panik Oxygen)

Επιτρέψτε μου να ξέρω από πρώτο χέρι ότι, αν ήθελε η Μόνικα στην ελληνόφωνη προσπάθειά της να αναστήσει την Μόνικα του "Over The Hill", θα το είχε κάνει. Και με ελαφριά δόση σπόιλερ, επιτρέψτε μου να επιβεβαιώσω ότι, όταν έρθει η ώρα ολόκληρου του δίσκου, θα μετρήσετε τουλάχιστον 9 στα 10 κομμάτια που θα θυμίζουν την παλιά Μόνικα. Όμως, αυτό που φέρνει το κομμάτι στην κορυφή είναι η επιλογή της να διαλέξει το 1 από τα 10 που προκαλεί και σπάει τα καλούπια και τις αναμενόμενες φόρμες. Απο δίπλα και το remix του Ιταλού, το οποίο ακόμα κουνάει κόσμο.



2. TFATFY - G-Steady (self released)

Μετράει ώρες στα ελληνικά Facebook και YouTube το "G-Steady", άλλα έχει γράψει χιλιόμετρα και βδομάδες στα ακουστικά μου. Η ιδέα και μόνο ότι μια τετράδα session μουσικών που έχουν υπηρετήσει απο τους Planet Of Zeus μέχρι τη Δήμητρα Γαλάνη, τη Μόνικα και τη Λένα Πλάτωνος, παίζουν jazz funk με έναν τρόπο που κάνει το είδος περήφανο τόσο από τη μεριά των Badbadnotgood, όσο και των Can, είναι αρκετή για να πατήσεις το play. Ο δίσκος έρχεται μέσα στο 2018.



3. Τα Όρη - Sex Me Crazy (Just Gazing)

φωτό από την Κρίνη Δημοπούλου

Τα Όρη, τα άγρια βουνά. Ένα ροκ σχήμα με τρία μέλη, που αρέσκεται άλλοτε να τρίζει τα δόντια του υπό την επήρρεια ψυχεδελικών και άλλοτε να τα δείχνει πάνω σε punk/heavy metal φόρμες. Τρεις Αθηναίοι με βαθιά επίγνωση της μουσικής κουλτούρας που υποστηρίζουν. Γεμάτη και ολόκληρη μπάντα, η οποία έχει τον έλεγχο από την παραγωγή του δίσκου μέχρι τη live παρουσίαση, την εξωτερική εικόνα και την τέχνη που συνοδεύει τη μουσική.

55ffInc_5.jpeg

Ό,τι πιο ριζοσπαστικό άκουσα σε κιθαριστικό επίπεδο απο την εποχή του “40 Μέρες” του Κου Κ. Στην αρχή νόμιζα ότι είναι οι δικοί μας Devo που ξετυλίγουν post-punk ελεγείες για πλάκα, αλλά γνωρίζοντάς τους κατάλαβα ότι οι Deviants, οι Stooges και οι Black Sabbath διαθέτουν το ίδιο μερίδιο ευθύνης για τον ήχο που έχουν τα Όρη. Μια μπάντα με άριστα εξελιγμένο lo-fi ήχο, πιο έτοιμο απο ποτέ για την επένδυση sci-fi εικόνων. 



4. Μay Roosevelt - Junea (Inner Ear)

Τα γράφαμε και στο προηγούμενο Incoming, το concept του άλμπουμ έχει τόνους δημιουργίας πίσω του, ένας πραγματικός φάρος για νέους μουσικούς που στήνουν τους ήχους που έχουν μέσα τους από τον υπολογιστή και τα machines.



5. Someone Who Isn't Me feat. Coti K. - Leap Of Faith (Inner Ear)

Σαν άλλος σκοτεινός πρίγκιπας, ο Coti ξεπροβάλλει από τις παλμικές italo disco κινήσεις του μπάσου των Someone Who Isn’t Me και μαζί χαρίζουν απλόχερα ανθεμικές 1990s μελωδίες που ξέφυγαν από το διεθνές ρεπερτόριο των Mikro. Συγκρατήστε το όνομα του γκρουπ, το 2018 θα είναι δικό τους, αν το θέλουν τα “Gkomenakia” της Αθήνας.



6. VVells - Green Lights

Slow mo disco με dub άποψη, από τρεις γνώριμες φιγούρες της αθηναϊκής σκηνής. Μέλη των Keep Shelly In Athens, Sillyboy και Whereswilder σε ένα ατμοσφαιρικό project, το οποίο μόλις υπέγραψε στο αμερικάνικο indie label Very Jazzed.



7. Iratus - Ωκεανοί

Παίζει σοβαρά τα σχολεία να έχουν αργία τις μέρες που κυκλοφορεί καινούρια κομμάτια ο Iratus: το “Ένα Απόγευμα Νωρίτερα” έχει 700Κ views σε έναν χρόνο. Kαι όντως η φάση δεν είναι τόσο η παραγωγή, όσο οι στίχοι, οι οποίοι ψήνουν τους πιτσιρικάδες και ταυτίζονται.



8. FlökosH - Everlong 13Str (Black Athena)

Τα rave neon σχέδια πάνω στο μαύρο και τα bleeps πάνω στα σπασμένα beats. Ή που θα σε λυγίσει σε 30’’ ή που θα κλειδώσεις τον ήχο του και θα θέλεις κι άλλο. FlökosH: σε επίπεδο παραγωγής, αυτός και ο Craves είναι το μέλλον του εγχώριου beatmaking.

https://flokosh.bandcamp.com/album/everlong-13str-debut-album

9. DJ Westley aka Ways - Demos 4 Memos Mixtape (Athens Mob)

Ο πιο αληθινός και ωμός τρόπος με τον οποίον έβαλε τη φωνή και τις ρίμες του μέσα στο ’17 ο «καλύτερος όλων», Τάκης.



10. Ιοtaphi - Kids Of Chaos (Just Gazing)

Είχε εξασφαλισμένη θέση στο πάνθεων των μελλοντικών goth pop beats και της μυσταγωγίας η μουσική των Ιotaphi. Ήρθε και το προσεγμένο live τους στις 18.12 στο 48 urban garden και, μαζί με το ακόλουθο, άκρως δημιουργικό video, το λανσάρισμά τους ολοκληρώθηκε.



10 διεθνή κομμάτια που σημάδεψαν το 2017

1. Cardi B - Bodak Yellow (Warner)

To κομμάτι που με είχε από την πρώτη γραμμή «Said little bitch, you can't fuck with me, If you wanted tο». Μιλάμε για την ποπ του 2017, σκεφτείτε απλά πόσα νέα κορίτσια κοιτάχτηκαν στον καθρέφτη με το συγκεκριμένο κομμάτι στο background, όσο αυτός ο στίχος ανέβαζε την αυτοεκτίμησή τους λίγο πριν βγουν για να αντιμετωπίσουν από το bullying των σχολείων μέχρι το bitching των clubs.



2. Lil Uzi Vert - XO Tour Llif3  (Atlantic)

Το νέο μεγάλο όνομα της ραπ για το ’17. Στο video, o Virgil Abloh βγάζει τον Weeknd μπροστά σαν σύμβολο των λίγο πιο σκοτεινών vibes του κομματιού, γεμίζει τους υπότιτλους με αραβικούς χαρακτήρες και όλα αυτά τη στιγμή που οι στίχοι του Uzi Vert πιάνουν τον μέσο όρο των goth rap fans: «Αll my friends are dead, push me to the edge».

{youtube}WrsFXgQk5UI{youtube}

3. Future - Mask Off (Epic / Sony)

Αυτό το επικό sample από το “Prison Song” του Carlton Williams. Ζυμωμένο στα θαυματουργά χέρια του Μetro Boomin (που άδικα φέτος δεν είναι υποψήφιος για Grammy) και με το χαρακτηριστικό ναρκωμένο ύφος του Future στις ρίμες.

{youtube}xvZqHgFz51I{/youtube}

4. Weeknd ft. Daft Punk - I Feel It Coming (Weeknd Inc)

To ημερολόγιο έδειχνε 9 Μαρτίου του 2017, η άνοιξη έμπαινε στα φουλ της και τα κορίτσια από 12 μέχρι 52 στην Αθήνα, είχαν έναν λόγο να περιμένουν τα bpm να πέσουν στα 90 κατά τη διάρκεια της βραδιάς, ώστε να το κουνήσουν με στυλ. 

Οι Daft Punk, αν δεν είχαν να προσφέρουν άπειρα ακόμα, θα έπρεπε να είναι ήδη στο hall of fame.



5. Yaeji - Drink I’m Sippin On (88 Risin’)

Τα υπνωτικά φωνητικά μιας Ασιάτισσας πάνω σε beats που οδηγούνται από μπάσο, μπορεί να είναι το νέο sex φετίχ.



6. Tove Lo - Disco Tits (Republic)

Ψάχνοντας απεγνωσμένα τι θα ανεβάσει τις ταχύτητες μέτα το πέσιμο στους μισούς χρόνους από το trap, η Σουηδέζα Tove Lo έβγαλε τα στηθάκια της σε ένα αμαρτωλό βίντεο και είπε την ιστορία των after parties, έτσι όπως την ζουν τα Αμερικανάκια. Από την εποχή του “Get Lucky” έχω να δω τόσο άμεση ανταπόκριση σε νέο κομμάτι στις πίστες. Και το video, έπος.



7. Dua Lipa - New Rules (Warner)

Το αλβανικό lobby στην αντεπίθεση. Αν μπορούσαμε να φτιάξουμε τέτοια ποπ θα ήμασταν oι επόμενοι στα κιάλια του Ηollywood. Και ασφαλώς δεν σηκώνει συζήτηση ότι το drop του παραγωγού Ian Kirkpatrick στο ρεφραίν είναι ασύλληπτο.

https://open.spotify.com/track/2ekn2ttSfGqwhhate0LSR0

8. Sampha - (No One Knows Me) Like The Piano (XL)

Άμεσος και κατευθείαν στην καρδιά. Γιατί όλοι έχουμε λίγο Sampha μέσα μας. Aυτή είναι η μία και μοναδική συμμετοχή Βρετανού καλλιτέχνη στη λίστα.



9. Lil Peep - The Brightside

«Εverybody telling me life’s short, but I wanna die». Ο Lil Peep ήταν η φωνή της καταθλιπτικής ραπ Αμερικής, των παιδιών που έχουν αρχίσει να μην χωράνε και να μην αντέχουν τις αυτονόητες αδικίες που τους φορτώνει ο κόσμος των μεγάλων. Δεν υπάρχει αμφιβολία –και σωστά γράφεται από όσους ξέρουν– ότι η underground πορεία του Lil Peep, χτισμένη με οργανικό τρόπο από τη street κουλτούρα της χώρας του, θα τον οδηγούσε στην κορυφή του λευκού ραπ σούπερσταρ, παίρνοντας τη θέση του Eminem. Όλα αυτά αν δεν γινόταν ο μοιραίος τύπος ο οποίος πρώτα ζει και μετά γραφει στίχους.



10. Ryuichi Sakamoto - Zure (Milan Records)

Σκάστο κι άστο να παίζει. Δύο ακόρντα φτάνουν.



Τα 10 άλμπουμ του 2017

1. Μοunt Eerie - A Crow Looked At Me (P.W. Elverum & Sun)

Σε ελεύθερη μετάφραση με μια κιθάρα, ένα synth κι ένα απλό drum beat machine να παίζει…

«O θανάτος είναι αληθινός, κάποιος είναι εκεί και μετά δεν είναι πια, και δεν έχει κάνει με το να τραγουδήσεις γι' αυτό, δεν έχει να κάνει με το να φτιάξεις τέχνη γι' αυτό, όταν ο πραγματικός θάνατος μπαίνει στο σπίτι σου, όλη η ποίηση φαντάζει χαζομάρα. Όταν μπαίνω στο δωμάτιο που συνήθως καθόσουν και το βλέπω άδειο αντί να δω εσένα, όλα διαλύονται… τα πόδια μου διαλύονται, το μυαλό μου διαλύεται, οι λέξεις διαλύονται. Γεμάτος δάκρυα, κατατονικός και ωμός, κατεβαίνω τη σκάλα και έξω ακόμα φτάνουν δέματα ταχυδρομείου, μια εβδομάδα αφότου πέθανες έφτασε ένα δέμα με το όνομά σου και μέσα έχει το δώρο σου για την κόρη μας, που είχες παραγγείλει κρυφά… και εκεί καταρρέω, μπροστά στα σκαλία, ξεσπάω σε λυγμούς…»

55ffInc_6.jpeg

Τον Ιούλιο του 2016, ο Phil Elverum aka Mount Eerie, έχασε τη γυναίκα του και μητέρα του παιδιού του Geneviève Castrée, από καρκίνο. Τον Γενάρη του 2017 κυκλοφόρησε το A Crow Looked At Me καταγράφοντας με τον πιο απλό άμεσο και σπαρακτικό τρόπο την απώλειά της. Δεν έψαξε τα ακόρντα, ούτε την παραγωγή. Απλά έγραψε κάτι από κάτω να παίζει για όσα είχε να πει· και κάτι τέτοιο, για κάποιον που εκτιμά τους στίχους στη μουσική, μπορεί να κρύβει μεγαλείο. Όταν η τέχνη υπηρετεί τη ζωή. Αυτός είναι ίσως ο πιο καταθλιπτικός δίσκος που έχετε ακούσει τελευταία, αν όχι ποτέ. Αυτός ο δίσκος είναι ένα έργο τέχνης  και ως τέτοιο κοσμεί την κορυφή της φετινής λίστας.



2. (Sandy) Alex G - Rocket (Domino)

O Alex Giannascoli κάνει ακριβώς αυτό για το οποίο κάποτε αποθεώναμε τον Conor Oberst (aka Bright Eyes). Ξέρει να πιάνει μια κιθάρα ή να κάθεται στο πιάνο και να λέει την ιστορία με τον ίδιο «γραφικό» –με την καλή έννοια– τρόπο που μετέτρεψε σε θρύλο τον Elliot Smith και σε ξεχασμένο παλιάτσο τον Badly Drawn Boy.

55ffInc_7.jpeg

To λεγόμενο mellow indie acoustic που κάνει τους σημερινούς 30άρηδες να αποδίδουν καλύτερα στο γραφείο ή τους χαρίζει στιγμές ξεγνοιασιάς και ξεκούρασης μετά τη δουλειά, στον ΙΚΕΑ καναπέ τους. Περιέργως, αυτός ο διάολος το κάνει σωστά και κομψά.

https://sandy.bandcamp.com/album/rocket 

3. SZA - Ctrl (Top Dawg Entertainment)

Ελάχιστα διαδεδομένη πληροφορία. Είναι το video της SZA για το "Babylon" που με οδηγεί ένα βράδι να στείλω pm στο Twitter των σκηνοθετών Aplus στο L.A. και να τους προτείνω να κάνουν το ακυκλοφόρητο video της Μόνικα, “Shake Your Hands”. Κοινώς, κρατάει χρόνια η κολώνια της SZA, της τύπισσας που έδειξε η Top Dawg του Kendrick Lamar ότι είναι το μέλλον του γυναικείου ραπ.

55ffInc_8.jpeg

Το Ctrl είναι αλάνθαστο. Απο τα τεμπέλικα καλοκαιρινά απογεύματα μέχρι τα κρύα πρωινά του Δεκέμβρη, η ζέστη του soul/R’n’B είναι εκεί για σένα.

https://open.spotify.com/album/76290XdXVF9rPzGdNRWdCh 

4. Phoebe Bridgers - Stranger In The Alps (Dead Oceans)

Λίγη ακόμα δακρύβρεχτη folk στις πρώτες θέσεις, παρακαλώ. Γιατί αν μας πήρε κάτι τα αυτιά μέσα στο ’17, είναι όλη αυτή η ανάγκη των hipsters (και μη) να βρίσκουν την επόμενη γαμάτη, ξεσηκωτική μπάντα που κρατάει ζωντανό το ροκ. Τη στιγμή που όλα δείχνουν ότι η καλή μουσική ήταν, είναι και θα είναι ηπίων τόνων. 

55ffInc_9.jpeg

Οι στίχοι και η μελωδία του “Funeral” δεν μπορούν παρά να σου φέρουν δάκρυα κατά περιπτώσεις. Φινέτσα.

https://open.spotify.com/album/0AkAmg94XyiHODJaiGHh9O 

5. Τyler, The Creator - Flower Boy (Columbia Records)

Το παιδί-θαύμα της Δυτικής Ακτής του αμερικάνικου hip hop, μεγάλωσε. Και όπως φαινόταν από χιλιόμετρα, μεγάλωσε με τις σωστές αναφορές και με τη σωστή μουσική παιδεία.

55ffInc_10.jpeg

Kαι η παιδεία του βγαίνει επιτέλους στο Flower Boy, χωρίς ο δικός σου να χαρίζει κάστανα στις ρίμες και χωρίς να χάνει τον έλεγχο στο πού κάνει πλάκα και πού ραπάρει σοβαρά. Ο Tyler ισορροπούσε σε τεντωμένο σχοινί για το αν θα αντέξει το hype ή αυτό θα τον καταπιεί, και εδώ ακούγεται πιο δημιουργικός και αληθινός από κάθε άλλη φορά.

https://open.spotify.com/album/2nkto6YNI4rUYTLqEwWJ3o

6.  Downtown Boys - Cost Of Living (Sub Pop)

Tα χέρια του Guy Picciotto (Fugazi) είναι πάνω στο τσαμπουκαλεμένο 3ο άλμπουμ των Downtown Boys και αυτό γίνεται αντιληπτό από τα πρώτα κιόλας ακόρντα.

55ffInc_11.jpeg

Αν θέλετε να μιλήσουμε για ωμότητα, ακτιβισμό, πολιτικό punk rock και φρέσκα γκάζια με άποψη, τσεκάρετέ τους. Kάθε live και μια εστία κοινωνικής αφύπνισης.



7. Queens Of The Stone Age - Villains (Matador)

QUOTSA από τα χεράκια του Mark Ronson. Σε πολλούς ξίνισε, εδώ πάλι έγινε αντιληπτό ότι ανοίγουν νέοι ορίζοντες και από τις δύο μεριές.

55ffInc_12.jpeg

Σοβαρή non-stop λούπα όλος ο δίσκος, στον πρώτο μήνα κυκλοφορίας του.

https://open.spotify.com/album/6JdX9MGiEMypqYLMKyIE8a 

8.  John Maus - Screen Memories (Ribbon Music)

Xελλόου, μου αρέσουν τα 80z και η dark wave φάση ασούμε. Άκου αυτό δικέ μου και μετά δες Απαράδεκτους, το επεισόδιο με την κατάληψη.

55ffInc_13.jpeg

Οι Έλληνες αρρωσταίνουμε με κάτι τέτοιους δίσκους. Στοχευμένο, αλλά πολύ καλά σκηνοθετημένο.

https://open.spotify.com/album/50Trv9V4O6AUqYOCm5HUG8 

9. Red Burns - Standing On The Corner (self released)

Δύο 21χρονα από τη Νέα Υόρκη που γουστάρουν την jazz και το sampling έκαναν αυτό το σούπερ καμμένο, αλλά και σούπερ εγκεφαλικό άλμπουμ.

55ffInc_14.jpeg

Και σκέφτηκα ότι το DAMN. του Κendrick Lamar θα το έχουν όλοι, αλλά αυτό; Αυτό είναι το επόμενο επίπεδο στο home listening. Aπολαυστικό.



10. Βrockhampton - Saturation II (Question Everything)

H απόδειξη ότι το καλύτερο φρέσκο hip hop έρχεται ακόμα από το Λος Άντζελες δεν είναι η είδηση ότι εκεί έχει μετακομίσει ο A$AP Rocky, αλλά αυτή η σούπερ φρέσκια κολεκτίβα που, όπως έγραφα και στο προηγούμενο Incoming, ακολουθεί πιστά τα βήματα των Οdd Future.

55ffInc_15.jpeg

Το 2ο από τα 3 φετινά Saturation, αποδείχθηκε φωτιά.