search

ΔΙΕΘΝΗ

Αργός μα βέβαιος βηματισμός προς το άγνωστο, για μία αειθαλή ψυχή, η οποία αποζητά ακόμη λίγες φέτες από τις ομορφιές που έχει να προσφέρει η ζωή, πριν το ταπεινό τέλος...

Label | BMG
Κυκλοφορία | 11/2018
Βαθμολογία | 8

Ανέκαθεν, η Marianne Faithfull ήταν αυτό που υπέροχα χαρακτηρίζει η αγγλική γλώσσα ως «old soul». Οι λέξεις δηλαδή και οι ερμηνείες της έσταζαν παλιά σοφία, που δεν ταίριαζε ούτε στο νεαρό της ηλικίας, αλλά ούτε και στο άθροισμα των εμπειριών της. Από την ανάδυσή της στον αφρό που καθόρισε τη μουσική όπως την ξέρουμε σήμερα μέχρι την επεισοδιακή της σχέση με τον Mick Jagger, και από τις σκοτεινές μέρες των καταχρήσεων μέχρι τον αγώνα της για εξιλέωση, η Βρετανίδα τραγουδοποιός φαντάζει με μυθικό πλάσμα, το οποίο πούλησε την ψυχή της στον δικό της, ιδιωτικό Θεό για να βρίσκεται πάντα ένα βήμα πιο μπροστά απ' όλους μας.

Στα 71 της πια, το ταλαιπωρημένο σώμα κυνηγάει να προφτάσει το αγέραστο μυαλό. Η σκληρή αυτή μάχη αποτυπώνεται με ποιητική μαεστρία και εκφραστική ευαισθησία μέσα από τις 10 νέες και παλιές συνθέσεις του 21ου προσωπικού της δίσκου, Negative Capability. Εδώ, η Marianne Faithfull ερμηνεύει με τις εύθραυστες, φθαρμένες από τον χρόνο φωνητικές της χορδές –που τσακίζουν κόκαλα και διαλύουν ψυχές– τραγούδια για τον θάνατο, τη μοναξιά και την αγάπη, χρησιμοποιώντας λόγια σταράτα, ντόμπρα και ακριβοδίκαια, απαλλαγμένα από μελοδραματισμούς, μυθομανίες και στρογγυλεύσεις ενός χαοτικού παρελθόντος. Είναι μία συγκινητική, θαρραλέα και βαθιά ανθρώπινη κατάθεση, από μία γυναίκα-θρύλο, που στο παρόν στάδιο της ζωής δεν αναλώνεται σε ανούσιους απολογισμούς και σε διδακτικά συμπεράσματα, αλλά συγχρονίζει τη βιολογική της ηλικία με το πώς νιώθει, ώστε να βρει μέσα της τη γαλήνη.


Εκ των 10 κομματιών που απαρτίζουν το Negative Capability, το ένα είναι διασκευή στον Bob Dylan (“It’s All Over Now, Baby Blue”), τα δύο επανερμηνείες παλαιότερων τραγουδιών και τα υπόλοιπα 7 εντελώς καινούριες συνθέσεις. Από τις 3 παλιές στιγμές, εκείνη που δένει πιο αρμονικά στο σύνολο και φωτίζεται εντελώς διαφορετικά υπό το πρίσμα του παρόντος, είναι η εκ νέου επίσκεψη στο κλασικό "As Tears Go By" (γραμμένο από τους Mick Jagger και Keith Richards): όταν στα 17 της τραγουδούσε τους στίχους «All I hear is the sound, of rain falling on the ground/ I sit and watch as tears go by», η Faithfull ήταν μία μελαγχολική κοπέλα, η οποία δεν μπορούσε να απολαύσει τις χαρές της νιότης· τώρα, όμως, τα δάκρυα είναι αυτά της ευτυχίας, για μια γεμάτη ζωή.

Τα 7 νέα τραγούδια εμπεριέχουν μερικές από τις πιο γλυκόπικρες μελωδίες και ψυχόπονες ερμηνείες στη δισκογραφία της Faitufull. Στα περισσότερα δεσπόζουν οι ολοζώντανες, περιεκτικές ενορχηστρώσεις του Warren Ellis, του Rob Ellis και του Ed Harcourt, μα τα credits κρύβουν πολλούς ακόμη επιφανείς καλεσμένους. Ο Nick Cave είναι ένας από αυτούς –και ενώνει τη φωνή του με την πρωταγωνίστριά μας για το γραμμένο από τον ίδιο “The Gypsy Faerie Queen”: ένα εξομολογητικό τραγούδι με έντεχνο ύφος, στο οποίο η Faithfull επικαλείται λογοτεχνία και λαϊκούς θρύλους της Βρετανίας για να αφηγηθεί με αλληγορικό πνεύμα τις περιπέτειες της δικιάς της ζωής.

Στο εναρκτήριο "Misunderstanding" τραγουδάει για την αβάσταχτη μοναξιά με τη συνθετική βοήθεια του Sivert Høyem, στα "Born To Live" και "Don’t Go" στοχάζεται με αφορμή τον θάνατο αγαπημένων της ανθρώπων πάνω στον δικό της, ενώ στο συγκλονιστικό "In My Own Particular Way" ικετεύει για αγάπη –να δεχθεί και να δώσει– γιατί έχει πολλή ακόμη μέσα της και δεν θέλει να την κουβαλήσει άδοξα στον τάφο («Capable of loving in my own particular way/ and ready to love/ at last»). Τέλος, στο "They Come At Night", έχοντας στο πλευρό της τον Mark Lanegan, ξεφεύγει για μία και μοναδική φορά από τα θεματικά μοτίβα του δίσκου, ώστε να θίξει στοχευμένα, με παράπονο και θυμό, τις ευθύνες των μεγάλων δυνάμεων πάνω στην τρομοκρατία και στο μεταναστευτικό ζήτημα.

Εν τέλει, το Negative Capability βρίσκει την εμβληματική ερμηνεύτρια να μην έχει κανέναν ανοιχτό λογαριασμό με το παρελθόν, αλλά και καμία τεράστια προσδοκία για το μέλλον. Είναι ένας αργός, μα βέβαιος βηματισμός προς το άγνωστο, για μία αειθαλή ψυχή, η οποία αποζητά ακόμη λίγες φέτες από τις ομορφιές που έχει να προσφέρει η ζωή, πριν το ταπεινό τέλος. Μία ελπίδα και μία απαίτηση που σιγοκαίει στα οριακά σημεία μίας δουλειάς πολύ πιο τίμιας από τους ψεύτικους συναισθηματισμούς τους οποίους μας χόρτασε η αφρόκρεμα των κυκλοφοριών του 2018.