search

ΔΙΕΘΝΗ

Γήινες περιπλανήσεις μιας ακουστικής κιθάρας σε ηλεκτρονικό περιβάλλον, συνεισφορά σε μια γόνιμη «συζήτηση» μεταξύ διακριτών μουσικών αναφορών...

Label | Hubro
Κυκλοφορία | 11/2017
Βαθμολογία | 7

Στα 35 του, ο Kim Myhr είναι αυτό που λέμε «φτασμένος». Φτασμένος τόσο ως κιθαρίστας, όσο όμως και ως δημιουργός δραστηριοποιούμενος στο εξερευνητικό φάσμα των ήχων, εκεί δηλαδή όπου μπορεί να συναντιούνται πολλά οικεία πράγματα με στόχο να προκύψει κάτι μη-γνώριμο.

Στο νέο του άλμπουμ, πάντως, ο Myhr δεν κάνει κάτι που δεν έχουμε ξανακούσει από εκείνον. Εμβαθύνει στις πειραματικές του ανησυχίες χωρίς να τις επεκτείνει, συνεχίζοντας μια περιπλάνηση στις ακουστικές δυνατότητες της 12χορδης κιθάρας, η οποία δίνει ένα ενιαίο οργανικό έργο σπασμένο σε δύο μέρη, ένα (περίπου) 18λεπτο και ένα 20λεπτο. Τα κομμάτια αυτά δεν απομακρύνονται από όσα ο Νορβηγός έχει ήδη καταθέσει, τόσο στο περσινό Bloom (με το οποίο και μοιάζει αρκετά το You | Me), όσο και στο All Your Limbs Singing του 2014. Δεν απομακρύνονται, ούτε όμως και επαναλαμβάνονται, κατακτώντας έτσι μια αυθύπαρκτη διάσταση σημαντική ως προς την κριτική αποτίμηση του δίσκου.


Στον Myhr αρέσει να κρατάει τα πράγματα απλά και αυτός παραμένει ένας παράγοντας που κερδίζει το αυτί. Ο ήχος της κιθάρας του είναι γλυκός, θέλει συνειδητά να είναι μελωδικός και διατηρεί μια ευρεία παλέτα αναφορών, που μπορεί να «πιάσει» και όσους αγαπούν τα folk πράγματα και το διευρυμένο ακροατήριο της τζαζ, αλλά και τη νεολαία που έχει καβαλήσει στο άρμα μίας ακόμα ψυχεδελικής αναβίωσης, χάρη σε κάποιες υφές οι οποίες δεν κρύβουν τις 1960s καταβολές τους.

Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι ο Myhr ωθεί την κιθάρα του προς ήχους που έχουμε συνηθίσει να ακούμε στην ηλεκτρακουστική πλευρά της electronica, ανοίγοντας έτσι έναν διάλογο. Ασφαλώς και δεν είναι ο πρώτος που το σκέφτηκε: ο Charlemagne Palestine, τον οποίον είδαμε πρόσφατα και στην Αθήνα (στο Borderline Festival) –και φέτος ίσως έμαθαν και περισσότεροι από τη συνεργασία με τους Xiu Xiu– έχει καταθέσει μια άποψη ήδη από το 1974 και ο Myhr τον έχει σίγουρα ως επιρροή, όπως έχει και τις ECM ηχογραφήσεις του Steve Reich. Έτσι, μέσω μιας μινιμαλιστικής οδού, η ακουστική κιθάρα του Νορβηγού συναντά αραιωμένα ηλεκτρονικά με πινελιές ηλεκτρισμού εδώ κι εκεί και, πάντα σε χαλαρή διάθεση, αφήνεται στη «συζήτηση». Στην οποία συνεισφέρουν και ορισμένα κρουστά όργανα παιγμένα από τους Tony Buck, Ingar Zach & Hans Hulbækmo, που βοηθούν τα δύο άτιτλα κομμάτια να αποκτήσουν και βάθος, μα και χαρακτήρα ολοκληρωμένων συνθέσεων.

Παρότι λοιπόν δεν πρωτοτυπεί, ο Myhr είναι και πάλι σε θέση να μας δώσει μια αξιοπρόσεκτη πρόταση ως προς το πώς μπορούν να συνταιριάξουν κάποιοι αυτόνομοι ηχητικοί χώροι, βασισμένη σε ένα προσωπικό ύφος που στο παρελθόν έχουμε δει και σε πιο μεγαλεπήβολες εκφάνσεις (στην εξαιρετική συνεργασία με την Jenny Hval και την Trondheim Jazz Orchestra), μα εδώ συνειδητά κρατιέται σε γήινες, προσβάσιμες διαστάσεις. Στα συν της έκδοσης μπαίνει και η φωτογραφία του Tebbe Schöningh που κοσμεί το εξώφυλλο, έστω και αν ο γκρι, βορειοθαλασσικός της ρομαντισμός δεν απηχεί με ακρίβεια τις πιο «φωτεινές» διαθέσεις του περιεχομένου.

Ακούστε ένα απόσπασμα εδώ