search

ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Φεγγαράδες με γλυκιά και κομματάκι νοσταλγική διάθεση εναλλάσσονται με μεταγραφές από το διεθνώς διάσημο παρελθόν, σε έναν δίσκο που δεν διακυβεύει μεν τη μίνιμουμ ποιότητά του, μα δεν προσφέρει κάτι παραπάνω...

Label | Decca/Universal
Κυκλοφορία | 1/2019
Βαθμολογία | 5

Ήσυχο καλοκαιρινό βράδυ, άραγμα στη βεράντα, το βλέμμα στον έναστρο, καθαρό από σύννεφα, ουρανό. Μέσα από το δωμάτιο ακούγεται το πιάνο, να παίζει γλυκόπικρες μελωδίες· με ρομαντικό χαρακτήρα και νοσταλγική διάθεση.

Πολύς κόσμος φοβάμαι θα απαντούσε «αχ, τι ωραία», αν του εξιστορούσε κανείς κάτι τέτοιο. Δεν θα έβλεπε ποτέ το αφόρητο κλισέ, δεν θα διαισθανόταν τον υποβιβασμό του πιάνου σε όχημα έκφρασης ενός τυποποιημένου «αισθησιασμού», δεν θα σκεφτόταν πιθανές διασυνδέσεις με μικροαστικούς μιμητισμούς μιας φαντασιακής αστικής συνθήκης, ποτισμένης στον ροζουλί ρομαντισμό.



Τι γίνεται όμως αν κρατήσουμε το όλο σκηνικό, αλλά βάλουμε τον Βαγγέλη Παπαθανασίου να κάθεται στο πιάνο; Ή έστω στα synths του, όπως στην περίπτωσή μας; Πράγματι, η παρουσία του βαραίνει ιδιαίτερα στην όποια «ζυγαριά»: όταν έχεις απέναντί σου ένα τέτοιο μουσικό μέγεθος, ενδιαφέρεσαι πρωτίστως να ακούσεις. 

Το Nocturne περιλαμβάνει 17 συνθέσεις, 11 από τις οποίες αποδεικνύονται καινούριες, με τις υπόλοιπες 6 να είναι παλιότερες, αναγνωρίσιμες δημιουργίες, που παίζονται σε ανάλογη synth piano εκδοχή ώστε να ταιριάξουν στο σύνολο. Ο Παπαθανασίου αποστασιοποιείται εδώ από τα γνώριμα ηλεκτρονικά, στρεφόμενος προς απλές στη δομή τους ρομαντζάδες, με ήσυχη, γλυκιά και κομματάκι νοσταλγική διάθεση, η οποία αντικατοπτρίζει ίσως τους νυχτερινούς στοχασμούς που κάνει στα 75 του χρόνια ένας άνθρωπος με τη δική του πορεία για το παρόν, το παρελθόν και το διάστημα (ναι, το διάστημα· εκεί βρίσκεται το απώτατο μέλλον). 

Οι αναμνήσεις του Blade Runner (1982), των Chariots Of Fire (1981) ή του 1492: Conquest Of Paradise (1992) είναι έντονες –κι έτσι τα σχετικά θέματα πιάνουν εύκολα το αυτί, κάθε που ξεπηδούν ανάμεσα στις φεγγαράδες του Βολιώτη συνθέτη. Παρά ταύτα, και τα 3 αυτά παραδείγματα χάνουν το πλεονέκτημα που τους δίνει η αναγνωρισιμότητά τους· στις εδώ μεταγραφές αποτυπώνονται ξεθωριασμένα και απονευρωμένα. Άλλες πάντως στιγμές, προερχόμενες από λιγότερο γνωστούς δίσκους του παπαθανασικού παρελθόντος, προσφέρουν το αντίβαρο:  και το "La Petite Fille De La Mer" (από το L' Apocalypse Des Animaux, 1973), δηλαδή, αλλά και το "To The Unknown Man" (από το Spiral του 1977) δίνονται με μια απογυμνωμένη οπτική που έχει το ενδιαφέρον της, κι ας μην κρίνεται ανώτερη της αυθεντικής εντύπωσης.

Το μεγάλο θέμα ωστόσο που καταδεικνύουν οι δύο αυτές επιτυχείς μεταγραφές από το παρελθόν, είναι ότι δεν υπάρχει καμία καινούρια σύνθεση στο Nocturne να παραβγεί μαζί τους σε έμπνευση και ποιότητα. Κομμάτια μάλιστα σαν τα "Nocturnal Promenade", "Moonlight Reflections" ή "Sweet Nostalgia" μάλλον προδίδονται τελικά ήδη από τους ίδιους τους τίτλους τους, για το πόσο εγκλωβισμένα μένουν στο στοιχειώδες, στο χιλιοειπωμένο, ακόμα και στο γλυκερό ανά σημεία. Πρόκειται για στιγμιότυπα στα οποία ο Vangelis προσεγγίζει επικίνδυνα στο πιάνο του Yanni –και δεν νομίζω ότι ήταν αυτό το ζητούμενό του. Μόνη εξαίρεση, το "Lonesome". Με τις σκοτεινότερες αποχρώσεις και την εξέλιξη στο μελωδικό μοτίβο, που χτίζεται έτσι ώστε να φτάνει σε ένα αίσθημα γαλήνης, θυμίζοντας την καλή πλευρά των έργων του Jerry Goldsmith για το αμερικανικό σινεμά.

Τίποτα βέβαια από τα παραπάνω δεν κλυδωνίζει σοβαρά τον άξονα του άλμπουμ: η παρουσία του Παπαθανασίου και οι σποραδικές στιγμές ενδιαφέροντος αποτελούν εγγυήσεις μιας μίνιμουμ ποιότητας, που πράγματι δεν διακυβεύεται. Πέραν όμως αυτής, δεν υπάρχει κάτι. Δεν θα κακιώσει κανείς φυσικά στον Παπαθανασίου που θέλησε να φτιάξει έναν μοναχικό δίσκο με απλά (ακόμα και απλοϊκά) «υλικά», μακριά από όσα τον κατέστησαν διεθνές όνομα αναφοράς. Αλλά όσοι επιμένουν να ζητούν το κάτι παραπάνω από ένα έργο με τη δική του υπογραφή, ενδέχεται να απογοητευτούν.

 

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΛΜΠΟΥΜ

The Cranberries - In The End

Μιχάλης Τσαντίλας

Dine Doneff - In/Out

Βαγγέλης Πούλιος

Rammstein - Rammstein

Παναγιώτης Λουκάς

HOT ΣΗΜΕΡΑ!

Are you ready to rock?

Freddie ή Janis; Eσύ πόσα αστέρια θα συναντήσεις αυτό το καλοκαίρι;

Release Athens 2019 μέρα 4: New Order + Johnny Marr, Morcheeba, Fontaines D.C., Ta Toy Boy

Μεγάλοι πρωταγωνιστές στην Πλατεία Νερού ήταν τελικά τα φαντάσματα των Smiths και των Joy Division,…

Στην τελική ευθεία για το Plisskën Festival 2019

Τρίτη 25, Τετάρτη 26 + Πέμπτη 27 Ιουνίου στην Τεχνόπολη, με Boiler Room, 3 σκηνές και 34…

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι Jethro Tull

Πήγε στο Ηρώδειο να τους δει και συνάντησε έπειτα και τον Ian Anderson

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Αφιέρωμα Iggy Pop, μέρος 1: From Jimmy to Iggy, 1947-1970

Είναι ο πρώτος που έκανε stage diving σε μια συναυλία στο Ντιτρόιτ, ο πρώτος που αποφάσισε πως έχει…

Αφιέρωμα Iggy Pop, μέρος 4: τα 1990s και η νέα χιλιετία

Η "Candy", η επανασύνδεση των Stooges, τα γαλλικά ρομάντσα...

Αφιέρωμα Iggy Pop, μέρος 5: Στα άκρα του Iggy

Όταν φτάνει η Μερσεντές που τον φέρνει και κάνω το λάθος να του ανοίξω την πόρτα κρατώντας στο άλλο…

Αφιέρωμα Iggy Pop, μέρος 3: Η δεκαετία του 1980 –περισσότερο ...Pop, παρά Iggy;

Στην προσπάθεια του να γίνει εμπορικός, έκανε ίσως τους πιο αντι-εμπορικούς δίσκους της καριέρας…

Αφιέρωμα Iggy Pop, μέρος 2: τα 1970s

Το ροκ των Stooges είναι μια άμορφη μάζα από ακατέργαστο θόρυβο: γυμνό από στολίδια, αλλά…